BEWLEY BROTHERS

Μάγκας.

2011-09-06T12:36:00.005+01:00

Έφερα τον Μάγκα πριν απο τρία χρόνια μαζί μου. Δεν με ενθουσίαζε η ιδέα να ταξιδέψει σε βαθύ ύπνο στο διάστημα, όμως η άλλη λύση ήταν να μείνει με την αδερφή μου για όσο καιρό θα έλειπα και δεν υπήρχε περίπτωση. Θα τον φρόντιζε, αλλά δεν τον αγαπάει καθόλου κι εγώ πιστεύω στις αγαπημένες οικογένειες, γι αυτό η μοναδική που είχα και θα έχω είναι ο Μάγκας. Τον έβγαλα έτσι απο την Πηνελόπη Δέλτα, πατριώτης δεν είμαι, αλλά τον Μάγκα που πέθανε στους βάλτους μαζί με τον Βασίλη του, δεν μπορώ να τον ξεχάσω.
Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο στο ταξίδι αλλά τα καταφέραμε. Κάναμε κανένα τριήμερο να συνέλθουμε και οι δυό μας, στη γή ούτε έξω από την Ελλάδα δεν είχαμε βγει, πως βρέθηκα ξαφνικά βοηθός λογιστή στο διάστημα είναι μια ανεξήγητη ιστορία. Ακόμα δεν ξέρω γιατί το έκανα.
Δεν ήταν άσχημα. Ο Μάγκας είναι ήσυχος και καλόβολος. Τα πρωινά (τρόπος του λέγειν) πριν τη δουλειά και τα απογεύματα (ξανά) μετά την δουλειά, τον έβγαζα βόλτα σ' ένα τεχνητό πάρκο με διάφορες πρασινάδες, φυσικές και τεχνητές και νερά που ακούγονται να κυλάνε (εκτός από νερά ακούγονται καμμιά φορά και τα μηχανήματα γιατί είναι δίπλα στην αίθουσα παραγωγής και η ηχομόνωση είναι για τα μπάζα, αλλά τελοσπάντων). Εκεί γνωρίσαμε και τους άλλους δύο σκύλους του σταθμού, ένα ανύπαρκτο πίντσερ κι έναν τεράστιο Δαλματό. Ο Μάγκας είναι στη μέση από άποψη μεγέθους και ράτσας, είναι συνοθύλευμα με πολλές μπούκλες και χρωματιστή γλώσσα, τον είχα βρεί κουτάβι κάτω απο το αυτοκίνητό μου. Τώρα μέχρι κι αυτό μου λείπει από την γή αλλά γιατί δεν γυρνάμε δεν ξέρω.
Πριν μια βδομάδα πήγα τον Μάγκα στον γιατρό-κτηνίατρο, εδώ είναι ένας για όλους, γιατί μου φάνηκε ότι αδυνάτιζε και μερικές απο τις μπούκλες του πέφτανε ανησυχητικά γρήγορα.
Ο γιατρός-κτηνίατρος τον συμπαθεί πολύ. Λέει ότι μαζί με τον Ρουσλάν, τον γάτο ενος Τούρκου εργάτη, είναι τα καλύτερα κατοικίδια. Το πίντσερ με το που τον βλέπει αρχίζει να τρέμει και κατουριέται πάνω του κι ο Δαλματός τον έχει ταράξει στη δαγκωνιά. Ο Μάγκας χαίρεται και του χαιδεύεται. Τον είδε για αρκετή ώρα, του έκανε κι έναν υπέρηχο και μετά ήρθε και με κοίταξε περίεργα.
- Φοβάμαι ότι δεν παν καλά τα πράγματα, είπε και συνέχισε λέγοντας μου ότι ο Μάγκας είχε έναν όγκο στην κοιλιά που διαρκώς μεγάλωνε και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
- Καμμιά θεραπεία; ρώτησα. Ούτε χειρουργείο;
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι, χαιδεύοντας τη μουσούδα του Μάγκα.

- Πολύ δύσκολα, είπε και κοιτούσε εκείνον κι όχι εμένα.
Μετά τον γιατρό, πήγαμε την βόλτα στο πάρκο. Ο Μάγκας χοροπηδούσε δίπλα μου. Κανένας από τους φίλους του δεν ήταν εκείνη τη μέρα. Έριχνε και μια τεχνητή ψιχάλα, να φαίνεται ο καιρός φθινοπωρινός. Καμμιά διαρροή θα είχε πάλι και ποιός ξέρει τι μας ποτίζανε. Ο όγκος του Μάγκα ήταν ζήτημα χρόνου για όλους μας, είπε ο γιατρός πριν φύγουμε.

Τώρα κάθομαι και περιμένω το διαστημικό λεωφορείο να έρθει. Προχθές παραιτήθηκα, γίναν όλοι έξαλλοι γιατί δεν τους είχα ειδοποιήσει νωρίτερα, δεν με νοιάζει, τι θα μας κάνουν; Ο προιστάμενος φώναζε ότι τέτοια συμπεριφορά δεν θα την ανεχόταν και δεν έπρεπε να περιμένω τίποτα άλλο από την εταιρεία, λες και περίμενα κάτι ποτέ. Δίπλα μου ο Μάγκας κοιμάται, είναι στο πρώτο στάδιο του ύπνου του. Θα μπούμε στο λεωφορείο, στις γυάλινες θήκες μας κι όταν ξυπνήσουμε στη γή θα είναι φθινόπωρο. Δεν πιστεύω στις πατρίδες αλλά νομίζω ότι καλύτερα είναι να μας βρει ο θάνατος σ'ένα σπίτι, σ'ένα δρόμο, κάτω από ένα δέντρο, δίπλα στη θάλασσα ακόμα και στους βάλτους, παρα στην εταιρεία.

Ο πίνακας: Perro semihundido (ο σκύλος) του Francisco Goya

Ένας περίπατος το καλοκαίρι.

2011-08-23T12:21:00.003+01:00

Αυτό το καλοκαίρι πήγα ένα ταξίδι, σε δύο γάμους (συνεχόμενους) και παραλίγο να δω ένα φάντασμα-αλλά δεν το είδα (ευτυχώς γιατί έχουμε και μια ηλικία).

Το νησί με τις μαστίχες
Αυτό το καλοκαίρι μπήκε δυσοίωνα όπως μπαίνουν συνήθως τα καλοκαίρια, με ατυχήματα, νεύρα και μεγάλους καυγάδες. Σε μια σπάνια στιγμή ηρεμίας σαββατοκύριακου, έτσι όπως καθόμουν σ'ένα μπαλκόνι δίπλα στη θάλασσα, στον πρωινό ήλιο, είπα να φύγω. Μετά από δέκα μέρες περίπου, βρέθηκα σ' ενα νησί. Είχα χρόνια να πάω σε νησί και μου άρεσε. Είχα σχεδόν ξεχάσει αυτή την αίσθηση του ήλιου που σε καίει ενώ προχωράς με σαγιονάρες και το σακίδιο στον ώμο, σχεδόν τυφλός από το μεσημεριάτικο φως, ψάχνοντας την παραλία. Άλλοι ανατριχιάζουν όταν το σκέφτονται, εμένα μου αρέσει. Είχα σχεδόν ξεχάσει τις πιο αλμυρές, πιο βαθειές και πιο κρύες θάλασσες και τις πιο απότομες ακρογιαλιές, διότι ως γνωστόν σαν τη Χαλκιδική δεν έχει-ευτυχώς, ας υπάρχει και κάτι διαφορετικό. Μακάρι να μπορούσα να πω ότι είχα σχεδόν ξεχάσει και το πως είναι να ξενυχτάς όλο το βράδυ στα μπαρ του νησιού και με την ευκαιρία το ξαναθυμήθηκα, αλλά δυστυχώς εκεί δεν..... Από τις πέντε νύχτες, μόνο μία βγήκαμε (μέχρι τα ξημερώματα όμως!) γιατί όλες τις υπόλοιπες πέφταμε πτώματα από τις 11 λόγω περιπλανήσεων (και ηλικίας). Νομίζω όμως ότι το καλύτερο είναι το φεγγάρι, ποροκαλί και στρογγυλό, να φωτίζει το σκοτάδι ενος σχεδόν σεληνιακού τοπίου ή τους μικρούς σκούρους όγκους των μαστιχόδεντρων, η γραμμή του δρόμου να στριφογυρνάει κι απο τ΄ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου ν' ακούς κάτι που αγαπάς (εμείς ακούγαμε το Rising above bedlam και την Αρζεντίνα, κάποιος άλλος μπορεί να βάλει στην τσίτα Έλενα Βέντη-γούστα ειν' αυτά). Όποιοι έμειναν έμαθα ότι συνέχισαν να περνούν καλά και να γνωρίζουν προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων του νησιού(περιμένω αυτόγραφο!)

Αλλαγή κοστουμιών.
Με την επιστροφή παραμονή Δεκαπενταύγουστου,άδειες πόλεις του καλοκαιριού, διασχίζοντας ζεστούς δρόμους, μεγάλοι περίπατοι, βρώμικη θάλασσα, πολύ υγρασία.

Μια συναυλία που δεν πήγα, ένα φάντασμα που δεν είδα.
Φτάνοντας στην Αθήνα, σκέφτηκα να πάω να βγάλω εισιτήριο για τους PULP και να ρωτήσω αν ακόμα υπάρχει λεωφορείο με επιστροφή για την Μαλακάσα. Εικοσι τέσσερις ώρες μετά, τη μέρα της συναυλίας, αποφάσισα να μην πάω. Το γιατί μην το ρωτάτε, ούτε εγώ δεν το ξέρω (αν και μια σατανική φωνή μέσα μου ψιθυρίζει: "μεγάλωσες, κουράστηκες, που να τρέχεις στη Μαλακάσα τώρα;") κι έτσι αδικαιολόγητος γυρνούσα στην Αθήνα με την chris και τον Μ. κι έμενα στο φιλόξενο σπίτι τους. Το πρώτο βράδυ σ'ένα μπαρ, πίνοντας ένα κοκτέηλ που το όνομά του αδυνατώ να θυμηθώ, οΜ. μου είπε ότι είχε δει δυο φορές το πρόσωπο μιας γριάς στο δωμάτιο που κοιμόμουνα. Φοβερό πράγμα η αυθυποβολή, ο ορθολογισμός πάει περίπατο με το που σβήνουν τα φώτα, αλλά το φάντασμα δεν κατάφερα να το δω. Ευχαριστώ πάντως παιδιά, για τις πιο ξεκούραστες μάλλον μέρες των φετινών διακοπών- a todos:)

Ο πίνακας: Ο περίπατος, του Marc Chagall

Πες Jarvis. Μπορεί να μην σε είδα το Σάββατο. Σε είχα δει πριν χρόνια όμως δίπλα στη θάλασσα...κι από τότε δεν μπορώ να σε ξεχάσω. Πάμε όλοι μαζί! She came from Greece she had a thirst for knowledge...

Το ανυπόφορο.

2011-05-20T12:06:00.005+01:00

ΖΩΖΩ-υπάλληλος γραφείου, ξέκωλο: Η ζωή μας έχει καταντήσει ανυπόφορη εδώ μέσα. (πάντα κοινότοπη)

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ-γραμματέας: Αυτή απέναντι είναι μια ανυπόφορη τρελή. (είναι καινούρια, θα μάθει...)

MIKE-αχαρακτήριστο, πειραγμένο ον: Το πιο ανυπόφορο είναι ότι όσες φορές κι αν φύγω, πάντα εδώ επιστρέφω. (καλά! το ότι έχεις φύγει εντελώς, δεν μετράει)

ZIN-εργάτης : Íïóôáëãþ ôüóï ðïëý ôï óðßôé ìïõ ðïõ Ý÷åé ãßíåé áíõðüöïñï. (ιδέα δεν έχω)

ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΣ 5ου-τα ξύνει όλη μέρα: Αυτό το βιβλίο που μου έφερε η ηλίθια είναι ανυπόφορο. Αφου της είπα να βρει τις "Επαναστατημένες ζωές" (Jennifer Donnely) τι μου έφερε αυτή την μπούρδα τον "Επαναστατημένο άνθρωπο"(Alber Camus);;;; (η εκδίκηση δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, θα μείνει πάντα ντουβάρι)

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΧΟΥΑΝΑ-παντρεμένη με Ισπανό εργάτη: Τι ανυπόφορη ζέστη!Κι αυτό το μόνιμο σκοτάδι. Ποιός ξέρει τι ώρα να είναι στο σπίτι τώρα και τι θα κάνουν εκεί.... (ακολουθούν δάκρυα νοσταλγίας)

ΕΓΩ-εγώ:Το ανυπόφορο είναι ο λαβύρινθος που μπαίνεις, περιπλανιέσαι και ψάχνεις όλη σου τη ζωή και πάνω που νομίζεις ότι βρήκες επιτέλους την έξοδο, βλέπεις μπροστά σου τον θάνατο (είπαμε, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος)

Πάσχα.

2011-04-26T12:53:00.003+01:00

- Do you like lambs? με ρώτησε ο Mike έτσι όπως καθόμασταν δίπλα σε μια πόρτα φορτο-εκφόρτωσης, παρακολουθώντας να ξεφορτώνουνε τα πτώματα για το πασχαλινό τραπέζι της εταιρείας(μερικές φορές αισθάνομαι σαν απόβλητη της ζωής που κάθεται δίπλα στον άλλον απόβλητο, ο οποίος είναι και σίγουρα πειραγμένος και λέμε απίστευτες βλακείες ο ένας στον άλλον, μόνο και μόνο για να βεβαιωθούμε ότι ακόμα υπάρχουμε)
- I totally hate them, απάντησα, dead or alive.
- It's a type of sacrifice, I suppose, είπε συλλογισμένα κοιτώντας τα ματωμένα νάιλον που περνούσανε από μπροστά σαν μαζικό ξεφόρτωμα θυμάτων του Ντον Κορλεόνε.
- The sacrifice of reason, του είπα, γύρισα κι έφυγα μες στα νεύρα.
Σιχαίνομαι το Πάσχα, τα παραμύθια του αναστημένου Χριστούλη, τις ηλίθιες ταινίες που παίζουν ΟΛΗ την μεγάλη εβδομάδα εδώ στην εταιρεία (ούτε ένα σινεμά δεν μπορείς να πας χωρίς να πέσεις πάνω στον Charlton Heston σε κάθε δυνατή θρησκευτική μεταμόρφωση) τα αρνιά και τα κατσίκια, παραγγελία των ελλήνων της εταιρείας, που ταξιδεύουν μετά θάνατον στο διάστημα σαν μια διεστραμμένη εκδοχή της Λάικα, την χαρά των γήινων εδώ με το που βλέπουν το φαί να'ρχεται, το χαμόγελο της Ζωζώς που κοντεύει να βάλει τα κλάματα από νοσταλγία για τη σούβλα του μπαμπά της, τον κόσμο που ζει ένα πλαστό θείο δράμα μόνο και μόνο για να πλακωθεί στο φαί την Κυριακή, που δεν ξέρουν καν αν είναι Κυριακή, αν είναι Πάσχα, αν είναι μέρα ή νύχτα, μέσα σ' αυτή την μαύρη τρύπα που ζούμε και μετά θα χορεύουν τύφλα το τσάμικο που δεν υπάρχει και θα ξερνάνε απο το πολύ φαί, από τις ατέλειωτες δυσπεψίες. Όλη μας η ζωή εδώ είναι μια ατέλειωτη δυσπεψία.

Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου, αισιόδοξο άνθρωπο.

Η Rowenta.

2011-02-24T14:46:00.006+01:00

Έναν- δυό μήνες πριν, έτσι όπως ήμασταν στο γραφείο, η Έλλη (υπογραμματέας από την Ελασσώνα) έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό της και λιποθύμισε। Όταν τη μεταφέρανε στο ιατρείο, η γιατρός την πληροφόρησε, αφού συνήλθε, ότι ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος। Αυτό για ένα καλό και σεμνό κορίτσι που μιλά με χριστοπαναγίες και βλέπει ανελλιπώς Λιακόπουλο και εκκλησία στο διαγαλαξιακό ήταν ανεπίτρεπτο। Την έστειλαν πίσω άρον-άρον πριν προχωρήσει η εγκυμοσύνη, πράγμα που δεν πρέπει να της ήρθε και πολύ καλά γιατί όπως εξομολογήθηκε με θρήνους και κλάματα στην Ζωζώ το βράδυ πριν φύγει, είχε πάει μ' έναν Ζοντ και φοβόταν ότι το παιδί θα έβγαινε με γαλάζιο δέρμα। Όταν η Ζωζώ της είπε ότι ίσως να μην είναι πολύ αργά για έκτρωση, την καταράστηκε και δεν ξαναμίλησε σε κανέναν μας μέχρι τα ξημερώματα που έφυγε। Το πρωί που πήγαμε στο γραφείο, όλων οι οθόνες έπαιζαν "Δυνατά κι Ελληνικά" και κανείς δεν μπορούσε ν' αλλάξει πρόγραμμα। Τα πάντα ήταν μπλοκαρισμένα। Επι τέσσερις ώρες καθόμασταν άπραγοι ακούγοντας για τα Νεφελιμ και τον μικρό Γιωργάκη στην έρημο Τακλαμακάν, μέχρι να καταφέρουν να αποκαταστήσουν το κύκλωμα। Πρέπει πάντως να της αναγνωρίσω ότι ήταν καλή στην δουλειά της।
Έτσι μερικές μέρες πριν ήρθε η Σπυριδούλα σε αντικατάσταση της αμαρτωλής -μέλλουσας- μάνας। Επειδή τον τελευταίο καιρό έχουμε σκυλοβαρεθεί στην εταιρεία, τίποτα δεν γίνεται, μάλλον βαρέθηκαν κι αυτοί να πειραματίζονται πάνω μας, μια ιδέα μου ήρθε που φυσικά είχε να κάνει με την άτυχη συνονόματη της Σπυριδούλας।
Έτσι την πρώτη μέρα που θα πήγαινε στο γραφείο της, γλίστρησα πιο νωρίς στον διάδρομο με μια Rowenta στα χέρια την οποία είχα σκοπό να την αφήσω πάνω στο γραφείοτης। Ξέρω ότι σαν ιδέα είναι εντελώς μαλακισμένη, αλλά κάπως έπρεπε να διασκεδάσω την ανία μου।
Δυστυχώς με τσάκωσε η Ζωζώ, στο δρόμο।
- Τι είν'αυτά που κάνεις; άρχισε να φωνάζει। Ούτε τα πεντάχρονα δεν κάνουν τόσο ηλίθιες φάρσες।
- Γι αυτό το κάνω।
- Άσε κάτω το σίδερο। Δεν καταλαβαίνεις; Άσε που η κοπέλα είναι μικρή, σιγά μην θυμάται αυτή την φοβερή ιστορία।
- Καιρός να την μάθει। Άντε παράτα με।
Γύρισε και μου έριξε ένα χαστούκι που άρχισαν να βουίζουν τ' αυτιά μου। Μετά μου πήρε το σίδερο απ' τα χέρια και εξαφανίστηκε। Όσο περνά ο καιρός τα νεύρα αυτού του κοριτσιού πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Η διαταραχή.

2011-02-08T13:47:00.003+01:00

Η διαταραχή ξεκίνησε πριν απο αρκετό καιρό, χωρίς προφανή λόγο.
Το πρώτο σύμπτωμα ήταν ότι μου φεύγανε πράγματα από τα χέρια και μάλιστα όχι προς τα κάτω, ακολουθώντας την βαρύτητα (τεχνητή) αλλά εκσφενδονίζονταν με περίεργο τρόπο προς κάθε κατεύθυνση εκτός απο αυτήν που θα'πρεπε να πάρουν. Στυλό φεύγανε μέσα σε ποτήρια με νερό, συρραπτικά πετούσαν πάνω από τα σαστισμένα κεφάλια των άλλων στο γραφείο, ενώ πήγαινα να συρράψω τα Α4, πιάτα κατέληγαν από το νεροχύτη που πλένονταν στα ηλεκτρικά μάτια της κουζίνας ή ποτήρια βρίσκονταν πίσω από την πλάτη μου, ενώ πήγαινα να πιω και γίνονταν χίλια κομμάτια. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Το δεύτερο σύμπτωμα ήταν μια περίεργη μορφή ναρκοληψίας. Καθόμουν στο διάλειμμα να καπνίσω ένα τσιγάρο ή να ξεφυλίσω κάτι στο δωμάτιό μου και ξυπνούσα 5, 10 ή 15 λεπτά αργότερα (ποτέ παραπάνω) με τα δάχτυλά μου να καίγονται ή με το περιοδικό στο πάτωμα, χωρίς να καταλαβαίνω πως με πήρε ο ύπνος και πως δεν είχα πάρει καμμιά φωτιά μέχρι τώρα. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Το τρίτο σύμπτωμα ήταν η μνήμη. Δηλαδή η απουσία της. Όχι ότι δεν θυμόμουνα ποιά ήμουν(πράγμα που δεν θα μ'ενδιέφερε έτσι κι αλλιώς) όμως ξεχνούσα πράγματα της καθημερινότητας. Σκεφτόμουν ας πούμε στη δουλειά να πάρω τηλέφωνο το τμήμα ανεφοδιασμού για να φέρει θεωρημένα που χρειαζόμασταν επειγόντως και μέχρι να σηκώσω το ακουστικό, το είχα ξεχάσει. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Και πολύ εκνευρισμένη. Η αδιατάρακτη καθημερινότητα δεν υπήρχε πια και δεν μπορούσα να απολύσω κανέναν γι αυτό. Δουλειές καθυστερούσαν, πράγματα καταστρέφονταν, το σφιχτό πρόγραμμα γλιστρούσε από τα χέρια μου κι εγώ παρακολουθούσα σαστισμένη.
Μέσα σ' όλη αυτή την σύγχιση, πέρασε κι ο κυριος Μιχάλης μια μέρα για να σαλιαρίσει, δηλαδή να φέρει ένα δώρο στην Ζωζώ, που όσο περνά ο καιρός την πολιορκεί και στενότερα, ένα φριχτό κόκκινο, λούτρινο αρκούδι με κάτι ορθάνοιχτα πλαστικά γαλάζια μάτια- αίσχος. Είχε κέφια γιατί είχε πάει σπίτι του για κανένα μήνα και γύρισε ανανεωμένος.
- Έχασα και το ματς με τον ΠΑΟΚ, είπε με παράπονο. Έφυγα την προηγούμενη μέρα από το παιχνίδι.
- What is PAOK ? ρώτησε ο Mike , που τώρα τελευταία ότι λέξη πιάνει την ρωτάει και μας έχει σπάσει τα νεύρα.
- Hooligans, του είπα.
- Ε όχι και χούλιγκανς βρε παιδάκι μου, είπε ο οπαδός. Ο ΠΑΟΚ είναι μια γροθιά στο κατεστημένο. Είναι η μόνη ομάδα που λέει τα πράγματα με τ' όνομά της.
- Τι μου λέτε! είπα και γύρισα να φύγω γιατί είχα νεύρα και μόνο που τον έβλεπα αγκαλιά με την κόκκινη αηδία, να αραδιάζει αρλούμπες για το ποδόσφαιρο (το οποίο εννοείται ότι σιχαίνομαι-όπως και κάθε άλλο άθλημα) μου ερχόταν να ξεράσω.
Έτσι όπως έπιασα έναν χαρτοκόπτη για ν'ανοίξω την αλληλογραφία, μου έφυγε φυσικά από τα χέρια και πήγε σφαίρα και καρφώθηκε στο δεξί γαλάζιο, πλαστικό μάτι του εκτρώματος, λίγα μόλις εκατοστά από τον λαιμό του κύριου Μιχάλη. Ο κύριος Μιχάλης λιποθύμισε, ενώ εγώ παρακολουθούσα σαστισμένη.
Δύο ώρες αργότερα, αφού ο κύριος Μιχάλης είχε συνέλθει και με φωνές, κλάματα και φασαρίες τον έπεισαν ότι ήταν ένα απίθανο ατύχημα κι όχι δολοφονική απόπειρα, πήρε το μονόφθαλμο λούτρινο και ξεκουμπίστηκε. Πήγα στο δωμάτιό μου αφού πήρα αυστηρότατη εντολή να πάω την επομένη στον γιατρό κι άναψα ένα τσιγάρο. Όταν το τέλειωσα, πήγα στο ντουλάπι της κουζίνας κι έσπασα τα πιάτα και τα ποτήρια ένα-ένα. Μετά καθάρισα τα πάντα, έπεσα στο κρεβάτι και κοιμήθηκα δέκα ολόκληρες ώρες. Την άλλη μέρα που πήγα στο γιατρό ήξερα ότι η διαταραχή είχε εξαφανιστεί.

Η χρονιά στην πρίζα.

2010-12-29T17:12:00.012+01:00

(Post μαραθώνιος. Ούτε που θυμάμαι πότε ξεκίνησε-πάλι καλά που τέλειωσε)

Τώρα που τέλειωσε το 2010 (στον αγύριστο) κι ακούσαμε ότι προλάβαμε, βλέπω τις λίστες με τους δίσκους της χρονιάς στα blogs και συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω ούτε τα μισά. Αυτό δεν είναι κακό απαραίτητα. Μπορεί να δείχνει εκλεκτικότητα, όχι άγνοια (!). Εδώ λοιπόν είναι μια λίστα απο ότι έχει μείνει στο μυαλό που έχει απομείνει. Ότι για κάποιο λόγο με εντυπωσίασε και μ' έκανε να το ακόυσω παραπάνω, χωρίς απαραίτητα να μου άρεσε ή ακριβώς επειδή μου άρεσε πολύ, ή δεν ξέρω οπότε το κόβω. Άκου

Röyksopp: Senior... Απορώ τι πρέπει να κάνουνε για να μπούνε στους δίσκους της χρονιάς. Να βάλουνε πάλι τη Stina Norgestern να πετάει πάνω από δρόμους, να κάνουν άλλο ένα Junior ή ένα Understanding; Γιατί; Τελοσπάντων, περί ορέξεως... THE ALCOHOLIC

Gonjasufi: A Sufi And A Killer... Δεν τρελάθηκα, αλλά τον άκουσα με περιέργεια και του αναγνωρίζω την διάθεση να κάνει ότι του περνάει από το κεφάλι, χρησιμοποιώντας χίλια δυό, μεταξύ τους και θρυλικές φιγούρες της κωνσταντινουπολίτικης σκηνής! Αν δεν έχετε δει το Crossing The Bridge, θα δείτε δίπλα του στο youtube τον Erkin Koray. Πατήστε το! ...KLOWDS

Owen Pallett: Heartland...Κι από το San Diego στο βόρειο Τορόντο και στον Owen που παίζει βιολί και τραγουδά αλλά δεν συμμετείχε στην eurovision, συμμετείχε στους συμπατριώτες του( πολυσυζητημένους) Arcade Fire. Ένα απόγευμα του καλοκαιριού γυρνούσαμε τα πόδια της Χαλκιδικής με το Ν. Είχε φέρει ένα στικάκι και ακούγαμε το Heartland. Άλλες στιγμές με συνέπαιρνε κι άλλες μου ερχόταν να βγάλω το στικάκι και να του το δώσω να το φάει. Κάτι σημαίνει κι αυτό! Αλλού. Σαν το βίντεο που δεν ξέρεις αν ειναι θρίλερ ή home movie-ή και τα δύο...LEWIS TAKES OFF HIS SHIRT

Gorillaz: Plastic Beach...Μ' αρέσουν οι Gorillaz γιατί είναι σαν πιτσιρίκια που παίζουν με τα πάντα. Με τα avatar τους, με τους ήχους τους, με τον Mark E. Smith, με τα είδωλά τους πραγματικά και φανταστικά. Και γιατί είναι μια μπάντα που όλα αυτά λειτουργούν σαν σύνολο και όλα μαζί φτιάχνουν την μουσική τους...STYLO

Grinderman: Grinderman 2...Όταν άκουσα το πρώτο άλμπουμ των Grinderman, δεν μου άρεσε. Έπρεπε να φτάσει 50 χρονών κι αυτός ο άνθρωπος για να θυμηθεί ότι κάποτε ήταν 17 και ξεχείλιζε τεστοστερόνη; Άσε που πολύ garage και το βαριέμαι. Αλλά ακούγοντας το δεύτερο, παρασύρθηκα στο παιχνίδι τους και βρέθηκα να το διασκεδάζω-σαν τον Cave που χορεύει με περικεφαλαία και λεοπαρδαλέ μποξεράκι. Η Hedwig (and the angry inch) θα καμάρωνε...HEATHEN CHILD

MGMT: Congratulations ...Συγχαρητήρια γιατί κατάφεραν να κάνουν το πιο ονειρικό ποπ που άκουσα φέτος, ανακατεύοντας τις επιρροές τους με συναίσθημα, χιούμορ και πολλή αγάπη. Είναι παιδιά των λουλουδιών, αλλά τόσο χωρίς προσποίηση που σου'ρχεται να τους αγκαλιάσεις...I FOUND A WHISTLE

ANBB: Mimikry...Τι είναι η μουσική αν δεν ψάχνεις τον still undiscovered sound; Αν δεν γυρνάς στο google να δεις ποιός είναι ο Ret Marut και το κεχριμπαρένιο δωμάτιο; Ίσως δίσκος της χρονιάς γιατί είναι τόσο ιδιότροπος και πολύπλευρος που αρνείται να υποκύψει σε οποιαδήποτε εταιρεία-συμβατικότητα-μουσική παράδοση και γιατί αναδιδει ένα τόσο υπέροχα καφκικό σύμπαν, ευάλωτο (ONE) και απρόσιτο, ταυτόχρονα...MIMIKRY

Brian Eno: Small Craft On A Milk Sea... Πρόπερσι που έβγαλε το album με τον David Byrne, είχα απογοητευτεί λίγο. Δεν ήταν άσχημο, αλλά δεν ήταν και My Life In The Bush Of Ghosts, ούτε οι ambient περιπλανήσεις του Eno σε αεροδρόμια και ασανσέρ. Όταν πήρα το Small Craft...το άκουγα και το ξανάκουγα, χωρίς σταματημό. Η αίσθηση που σου αφήνει είναι πράγματι ενος μικρού σκάφους σε μια γαλατένια θάλασσα, όπου συναντιέται ο ουρανός με το νερό κι εμένα μ'αρέσουν τα σκάφη, οι θάλασσες και το μεγάλο πουθενά...LESSER HEAVEN

C.W. Stoneking: Jungle Blues...Και οι Αυστραλοί τραγουδούν τα μπλουζ. Εμένα βέβαια δεν μ' αρέσουν, αλλά αυτός ο δίσκος είναι σα να κάθεσαι ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι στο μπαλκόνι σου στη Νέα Ορλεάνη (λες και ξέρω πως είναι). Νωχελικά όμορφος, με μια φωνή που ξεγελά στο τι περιμένεις να δεις και τι υπάρχει από πίσω. Κατι ανάμεσα στο big easy, τους Tiger Lillies και τον Τομ Σώγιερ (καταλάβατε;)...JUNGLE BLUES

Laurie Anderson: Homeland... Η Laurie μεγάλωσε, παντρεύτηκε, αλλά δεν σοβάρεψε - ή ήταν πάντα πολύ σοβαρή σ' αυτό που έκανε. Δε νομίζω να βρήκε την πατρίδα της, αλλά δημιούργησε άλλο ενα alter ego,τον Fenway Bergamot που είναι ωραίος τύπος και διαθέτει λέγειν (THE CRASH) και πήρε ξανά τον δρόμο της in the night, για που, κανείς δεν ξέρει...MY RIGHT EYE

Δεν άκουσα ούτε τον Yann Tiersen, ούτε τον Trentemøller, ούτε τους These New Puritans, ακόμα, ούτε χίλια δυό άλλα πράγματα, δυστυχώς.
Άκουσα όμως τους Black Keys, που τους πήρα με μεγάλη χαρά γιατί άκουγα διάφορα καλά λόγια και μου άρεσε πολύ και το εξώφυλλό τους (μην το υποτιμάτε ως λόγο-είναι σημαντικό) και μ' έπιασε μεγάλη απογοήτευση ακούγοντάς τους κι αυτούς και τα πειραγμένα μπλούζ τους που κάπου στο βάθος για κάποιο λόγο μου θύμισαν αμυδρά White Stripes, με τους οποίους οι σχέσεις μας εχουν ψυχρανθεί.

Μετά απ' όλα αυτά, όμως, η μεγαλύτερη στιγμή της μουσικής μου χρονιάς ήταν η επιστροφή του. Το τραίνο που πλησιάζει, ψηλά δωμάτια πάνω από ωκεανούς και το ευρωπαικό κανόνι που είναι εδώ....................Υποκλίνομαι .

Ατέλεια.

2010-11-02T19:35:00.004+01:00

Μέσα σ'ένα αγχωτικό φθινόπωρο, η πόλη πηγαίνει προς τις εκλογές μουδιασμένη. Μαζεύω φυλλάδια υποψηφίων και ακούω άσχημα νέα από παντού. Όλοι είναι σαν να έχουνε βουλιάξει σε μια θολή ατμόσφαιρα και δεν βλέπουν πως θα βγούν από κει. Πλημμύρες, θάνατοι, ατυχήματα μικρά και μεγάλα, ζω σε μια χώρα που εύχεται να μην υπάρξει αύριο γιατί θα'ναι χειρότερο από το χθες. Η μισή Ελλάδα μαγειρεύει και η άλλη μισή πεινά (ή θα πεινάσει σύντομα) και βλέπει με πάθος το masterchef η το top chef ή τον chef from outer space. Στο ενδιάμεσο λέει και κανένα τραγούδι ή ρίχνει ένα χορό να ξεσκάσει και μετά βρίζει τους πάντες που την έφεραν σ' αυτήν την κατάσταση. Ακριβώς αυτούς που θα ψηφίσει την Κυριακή για να έχει το μαζοχιστικό προνόμιο να συνεχίσει να τους βρίζει.
Τα βράδια καμμιά φορά περπατάω στους δρόμους της πόλης, ανάμεσα σε άδεια μαγαζιά και κόσμο που κοιμάται έξω, στους σκύλους του περιπτερά και στις γάτες του χειμώνα, στον κόσμο που κρύβεται στα σπίτια του και σ' αυτούς που κοιτάνε από τις τζαμαρίες των μπαρ, κρύβοντας το τσιγάρο κάτω από το τραπέζι.
Είναι η εποχή που νυστάζω, περιμένω με λαχτάρα την χειμέρια νάρκη, να χωθώ σαν τις αρκούδες στο σκοτάδι και να βγώ όταν ξανάρθει ο ήλιος - ο πραγματικός, όχι του χειμώνα.
Μέσα σ' αυτή την μικρή, μελαγχολική εποχή κι αφού το σύμπαν γαμήθηκε γύρω μας (μετά συγχωρήσεως) πήραμε το δρόμο και κατεβήκαμε στη μεγάλη πόλη, είδαμε μερικούς φίλους, κάτσαμε λίγο παραπάνω και τριγυρίσαμε στους βρώμικους δρόμους μιας πόλης που γνωρίζει τον πιο άχρηστο δήμαρχο εδώ και...δεκαετίες; Ήταν όμως ένα φωτεινό διάλειμμα.
Το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ πήγαμε στους Einstürzende Neubauten. Μετά από τόσα χρόνια και τόσες εκτελέσεις όταν άκουσα το Armenia, μου πάγωσε το αίμα. Δεν έχω να περιγράψω τίποτα (έτσι κι αλλιώς οι συνθήκες το Σάββατο ήταν χάλια-δε βλέπαμε τίποτα, είχε πολύ παραπάνω κόσμο απ'ότι μπορούσε να αντέξει) μερικά πράγματα, τα ζεις, δεν τα περιγράφεις. Μετά βλέπεις γκρίζα, αστικά όνειρα και ελπίζεις για τις πόλεις του μέλλοντος.

Ich warte mit geschlossenen Augen

Malevich Square

2010-09-22T16:59:00.004+01:00

Σήμερα το πρωί στην εθνική, κάτι είχε πάρει φωτιά. Κόσμος και σταματημένα στην άκρη του δρόμου φορτηγά, κοιτούσαν μαύρο καπνό να βγαίνει απο δίπλα και να μπερδεύεται με τις μαύρες σημαίες των οδηγών. Κοίταξα λίγο δίπλα και κόντεψα να φύγω απο την λωρίδα μου, οπότε το'κοψα και συνέχισα ευθεία. Δεν ξέρω τι καιγόταν.
Αυτό το καλοκαίρι ήταν...μια στάση. Δηλαδή ήταν ένα τίποτα. Σαν να μπήκα στο τετράγωνο του Malevich και κοιτούσα....τι; Πέρα από τέσσερις μέρες που βρέθηκα σε παραδίπλα εξωτικό νησί (και πέρασα τέλεια) ένα άλλο τετραήμερο στην πρωτεύουσα δεν ήταν όπως το περίμενα (χάρη στα υπερδραστήρια κλιματιστικά της Aegean) και τα σαββατοκύριακα μου φαινόταν ανύπαρκτα. Νομίζω ότι έφτασα πια στην ηλικία που μπορώ να πω ότι χρειάζομαι ένα δεκαήμερο (μια βδομάδα έστω) να μην κάνω τίποτα. Και ξανά ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ. Να κάθομαι με την πλάτη στην άμμο και να διαβάζω ή να μετράω τ' άστρα - μέχρι εκεί. Πράγμα που έχω χρόνια να κάνω. Υπάρχουν όμως πάντα και (πολύ) χειρότερα.
Ξεσυνήθισα να γράφω και στο blog. Ποιόν ενδιαφέρει ή πιο σωστά, ποιός ενδιαφέρεται ν΄ασχοληθεί;
Διάβασα ας πούμε την τριλογία του Millenium (χμ!) και το Νησί (ωχ!) και σκεφτόμουν να γράψω κάτι αλλά δεν...
Πήγαμε στο synch με την teach και ξεβιδώθηκα στον Laurent Garnier, αλλά δεν...
Πήγα μόνο μια φορά θερινό σινεμά φέτος (κι αυτή μέσα σε βαρύ κλίμα) αλλά δεν....
'Εκανα όμως πολλά μπάνια, φρόντιζα να φεύγω τα σαββατοκύριακα και ως νέος οδηγός, πέρασα μεγάλο άγχος αλλά πάτησα και τα 140 στο δρόμο για Χαλκιδική, ακούγοντας Nine Inch Nails (και είμαι πολύ περίεργη να δώ σε ποιό σημείο ηλιθιότητας θα φτάσω με την οδήγηση) και πέρασα έτσι μερικές ωραίες, αλμυρές ώρες δίπλα στη θάλασσα, γελώντας με φίλους, κοιτώντας το σκύλο να κυλιέται στα γρασίδια και διαβάζοντας εκτός απο μαλακίες και την Juliette Naked του Hornby και τον Αύγουστο Ντυπέν του Poe και τα Αποσπάσματα από το βιβλίο του Ωκεανού του Ζουργού.
(Ξανα) είδα και πολλά X-files. ο Mulder ήταν μπροστά από την εποχή του-the truth is out there! Εσύ πας να την βρεις;
Οπότε το τετράγωνο του Malevich δεν είναι κι άσχημο μέρος να μένεις. Κι αν γκρινιάζω και λίγο.....προσεχώς καλύτερα-ίσως!

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ: Μαύρο Σουπρεματιστικό Τετράγωνο Σε Λευκό Φόντο -
Kazimir Malevich

3 μέρες κι 65 χρόνια πριν.

2010-08-09T12:50:00.002+01:00

"We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried, most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty and to impress him takes on his multi-armed form and says, 'Now, I am become Death, the destroyer of worlds.' I suppose we all thought that one way or another."

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ο καιρός γαρ εγγύς (που θα στρίψει η βίδα και ποιόν θα πάρει και θα σηκώσει...)

2010-06-24T17:07:00.004+01:00

Από την Κουρούνα, το κείμενο αυτούσιο:

Σώστε το Σνούπη!

Ένα ζώο που έχει φάει φόλα (συνήθως τροφή αλεσμένη με φυτοφάρμακα ή ποντικοφάρμακο) πεθαίνει με φρικτό τρόπο. Χτυπιέται τρελαμένο ολόγυρα αφρίζοντας γιατί καίγονται τα σωθικά του και τέλος σωριάζεται εξαντλημένο και ξεψυχάει με δυνατούς σπασμούς. Επειδή έχω μαζέψει άπειρα γατιά δηλητηριασμένα από συνανθρώπους, επειδή έχω κλάψει από λύσσα γιατί δε μπορώ να πιάσω αυτούς τους συνανθρώπους να τους δώσω να φάνε μία από τις φόλες τους (ναι, αυτή την επιθυμία προκαλούν η οργή και το χαμένο δίκιο), επειδή παρότι αποτελώ μέλος μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση εξακολουθεί να με ενδιαφέρει κάτι τόσο "ασήμαντο" όσο η ζωή μιας γάτας, αναδημοσιεύω εδώ αυτά που διάβασα στο blog και στο facebook της Isis Veiled με την ελπίδα ότι ίσως γίνει αρκετός ντόρος ώστε η ψυχασθενής γκιόσα που την απείλησε ότι θα φαρμακώσει το γατί της να μην τολμήσει να πραγματοποιήσει την απειλή της.

Σώστε το Σνούπη!

Χθες στις 11:45 π.μ.

"Αυτό είναι το ζώο που κινδυνεύει να θανατωθεί με φόλα από γειτόνισσα δίπλα στο σπίτι μου με την κατηγορία ότι πάει και κάθεται στη βεράντα της. Βασικός ένοχος για το έγκλημα είμαι εγώ γιατί είμαι ξένη και τιμωρούμαι συστηματικά από τους Χριστιανούς συντοπίτες μου με θανάτωση των ζώων μου. Παράλληλα έχουν διαδώσει παντού ότι είμαι ανώμαλη και διαπράττω σεξουαλικές σχέσεις με τα ζώα στη βεράντα του σπιτιού, ότι παίρνω ναρκωτικά ή ότι πουλάω το κορμί μου. Εχουν σκάσει τα λάστιχα του αυτοκινήτου της μητέρας μου άπειρες φορές. Kλέβουν την αλληλογραφία μου και ειδικότερα τις κλήσεις από το δικαστήριο για τη μήνυση που τους είχα κάνει, την οποία κέρδισα με καταδίκη του κύριου υπαίτιου σε ένα χρόνο με αναστολή και της οποίας η έφεση εκδικάζεται σε 10 μέρες. Ο Σνούπη κινδυνεύει να πεθάνει άμεσα μόνο και μόνο γιατί υπάρχω εγώ και υπάρχουν και αυτοί. Αν έχετε έναν τρόπο, οποιονδήποτε τρόπο να μας βοηθήσετε πρακτικά και όχι με θεωρίες και συμβουλές κάντε το! Δεν έχω άλλο χώρο να θάβω τα ζώα που μου σκοτώνουν ούτε κουράγια να το κάνω. Προσπαθώ να επιζήσω όπως όλοι σας σε έναν δύσκολο κόσμο, μόνη μου με μοναδική παρέα αυτά τα ζώα. Δεν μου έχει μείνει κανένα ίχνος αξιοπρέπειας πλέον για να υπομείνω αυτό το μαρτύριο χωρίς να μιλάω. Βοηθήστε με!"

Περισσότερα στο blog της Isis Veiled: Τόσο πολύ και τόσο λίγο.

Μια σφαίρα....

2010-06-23T14:08:00.003+01:00

- Τι ακούς; ρώτησε βαριεστημένα η Ζωζώ
- Pearl Jam, της είπα, το "Jeremy" - ξέρεις, για ένα παιδάκι που μπαίνει μια μέρα στην τάξη του κι αρχίζει να πυροβολεί.
- Είσαι άρρωστη. Μόνο που σκέφτομαι αυτούς τους καημένους στον τέταρτο και πόσο τζάμπα πήγανε, ανατριχιάζω. Πως τους ξεγελούσε τόσον καιρό η άλλη που ήταν εντελώς ανισόρροπη;
- Εύκολα.
- Πες μας τώρα ότι είχε και δίκιο! Μια σφαίρα στο κεφάλι και πολύ της ήτανε. Κρίμα που πρόλαβε μόνο και πήρε στο λαιμό της τέσσερις ανθρώπους.
- Ζωζώ, νομίζω ότι βγάζεις μια εκδικητικότητα, είπα χαμογελώντας.
- Κι εσύ μια μαλακία. Σκέφτεσαι να ερχόταν εδώ; Όλοι νεκροί θα ήμασταν τώρα.
- Θα μπορούσε. Κοίτα τον Mike, ας πούμε. Γυαλίζει το μάτι του. Ποτέ δεν είναι αργά!
Σηκώθηκε κι έφυγε φουντωμένη για να μην με βρίσει, έχουν έρθει και κάτι καινούριοι εργάτες στην παραγωγή που δεν μιλάνε λέξη γήινα και πάει να τους βοηθήσει να προσαρμοστούνε στα νέα, τραγικά δεδομένα. Ο Mike απέναντι με κοιτά με ανησυχία. Αυτός δεν καταλαβαίνει λέξη ελληνικά, καταλαβαίνει όμως εμένα και μετά την εξαφάνισή του είναι σαν να ζει μεταξύ αυτού κι ενος άλλου σύμπαντος. Δε νομίζω ότι του πολυαρέσω τον τελευταίο καιρό, το μόνο που κάνω είναι να λέω αφ'υψηλού σαχλαμάρες γενικά και να την λέω στους πάντες ειδικά. Καλός άνθρωπος δεν ήμουνα ποτέ, αλλά τώρα παραστράβωσα και τα όπλα δεν μου φαίνονται και τόσο άσχημη λύση.
Αρκεί να κάνω την σωστή λίστα όσων πρέπει να βγουν από την μέση και μετά θα πέσω ηρωικά μαχόμενη σαν τους ένδοξους προγόνους με μια σφαίρα στο κεφάλι (αν είμαι τυχερή).

Ο πίνακας: DRAWING HANDS (1948) - M.C. Escher

Growing pains.

2010-05-28T10:04:00.003+01:00

Καταλαβαίνεις ότι έχεις αρχίσει να μεγαλώνεις όταν:
- σε φιλική συγκέντρωση/τραπέζι/πάρτυ (πάμε το μεσημέρι και φεύγουμε το άλλο πρωί), αντί να παίζεις κρυφτό με τα παιδιά σου και τα παιδιά των άλλων και να το διασκεδάζεις, κάθεσαι και συζητάς για την κρίση, για τα μέτρα, για τα σκάνδαλα, αφήνοντας να σου ξεφύγουνε διάφορα κλισέ, όπως "πάμε κατά διαόλου", "δεν είμαστε χώρα εμείς", "οι πολιτικοί τα παίρνουν και είναι για τα μπάζα" και το αγαπημένο μου "να στήσουμε κρεμάλες στ..."(επίλέξτε πλατεία, ανάλογα με την πόλη που ζείτε)
- αντί να πας στη συναυλία του Jean-Michel Jarre που τον έχεις θεό από τότε που άκουσες τις πρώτες νότες του ZOOLOOK, φεύγεις ρομαντικό ταξίδι στην Istanbul (Not Constantinople).
(Και γενικά όταν χάνεις συναυλίες που παλιότερα δεν θα' χανες με τίποτα).
- αρχίζεις να διαβάζεις ιστορικά μυθιστορήματα και να σου αρέσουν, ενώ συνειδητοποιείς με τρόμο ότι τα αγαπημένα σου θρίλερ, σου σφίγγουν το στομάχι.
- μπαίνει η άνοιξη και το καλοκαίρι κι αντί να θες να'σαι έξω όλο το βράδυ, έχεις ανοιξιάτικες κομάρες, όλη μέρα.
- δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο.....ίσως δεν μεγάλωσα και τόσο πολύ.

Παρεπιμπτόντως teach ήταν πολύ ωραία την Κυριακή (ετεροχρονισμένα πάντα)..........................................και το κρυφτό ήταν το highlight! Ευχαριστούμε:)

Μια δική σου βόμβα.

2010-05-09T12:06:00.015+01:00

Το 1861 ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε τους "Αθλιους". Οι πιο ενδιαφέροντες και συγκινητικοί χαρακτήρες στο βιβλίο, δεν είναι ο Μάριος και η Τιτίκα, τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτοί, αλλά το πλήθος των χαρακτήρων που δείχνουν την πραγματική αθλιότητα (όχι τους). Η Φαντίνα, που πεθαίνει κατεστραμμένη, μακριά από την κόρη της, η Επονίνη που σκοτώνεται στα οδοφράγματα για να σώσει τον Μάριο, ο Γαβριάς, το παιδί που ζει στους δρόμους και τον εκτελούν οι στρατιώτες, τα δυό μικρά του αδελφια που χάνονται στο Παρίσι και κανείς δεν μαθαίνει τι γίνονται, οι Θεναρντιέρ που από σκληροί εκμεταλλευτές βυθίζονται στον υπόκοσμο, η Πατρόν- Μινέτ, η τρομακτική συμμορία δίχως πρόσωπο, οι υπόνομοι του Παρισιού,τα άλογα στο Βατερλώ, τα κάρα στα οδοφράγματα, ο κόσμος πίσω από τα οδοφράγματα τον Ιούνιο του 1832 και πάνω απ' όλους δεσπόζει η μορφή του Γιάννη Αγιάννη σαν τον βασανισμένο άγιο-σύμβολό τους.
Στο οδόφραγμα του Σαν Ντενί, ο αρχηγός του ο Ενζολωράς δεν έχει αμφιβολίες. Έχει κατέβει στο δρόμο για να σκοτώσει και να σκοτωθεί. Ο μηδενιστής φίλος του Γκραντέρ (τον οποίο η ιδιοφυία του μεταφραστή στην έκδοση του παππού μου που διάβαζα μετέτρεψε σε Μέγαρο!) θα σκοτωθεί γιατί δεν τον ενδιαφέρει. Ο Ενζολωράς δεν κατεβαίνει έτσι γενικώς και αορίστως για την ισότητα και την δημοκρατία, για την εξάλειψη της φτώχειας και για διάφορους ευγενείς σκοπούς. Αυτό θα γίνει αφού βγεί η κόλαση, καει το Παρίσι συθέμελα και εξοντωθούν όσο περισσότεροι γίνεται.

Πριν μερικές μέςρες με αφορμή την επέλαση του ΔΝΤ, βλέπαμε ξανά στην τηλεόραση, τις ταραχές στην Αργεντινή, το 2001, στην δική τους κατάρρευση. Αν θυμάμαι καλά πρέπει να είχανε γύρω στους 50 νεκρούς. Σκεφτόμουν αφελώς, ότι εδώ δεν είναι δυνατόν να σκοτωθεί κανείς, άλλο η Αργεντινή, τόσα χρόνια χούντα, τόσες χιλιάδες εξαφανισμένοι....Την επόμενη μέρα, της μεγάλης απεργίας κάηκαν οι άνθρωποι στην Μarfin - προφανώς όχι μόνοι τους.
Ποιός/ποιοί πέταξε/αν τις μολότωφ, δεν ξέρω αν θα τους μάθουμε ποτέ. Ποσώς με ενδιαφέρει και το που κλίνουν ιδεολογικά. Είτε με τον Τσίπρα, είτε με τον Χερι-χέρι, είτε με κανέναν από τους δύο, σκότωσαν κόσμο. Γιατί μας εκπλήσσει τόσο πολύ δεν μπορώ πια να καταλάβω. Τι ακριβώς δεν περιμέναμε να' ρθει κι αρχίσαμε όλοι να λέμε για απρόσμενο κακό και τραγικά γεγονότα; Όταν πετάς πέτρες, η λογική λέει ότι κάποια στιγμή, κάποιον θα χτυπήσεις. Όταν πετάς βόμβες κάποια στιγμή, κάποιον θα σκοτώσεις. Το απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο το παιδάκι που κομματιάστηκε, ενώ έψαχνε τα σκουπίδια (a propos, μη φυτεύετε βόμβες στα σκουπίδια -όλο και περισσότερος κόσμος τα ψάχνει τελευταία). Το ότι μέχρι τώρα δεν είχαμε περισσότερους νεκρούς ήταν μάλλον θέμα τύχης. Γιατί άμα κατεβαίνεις στο δρόμο, με τη μολότωφ στο χέρι και το αντιμετωπίζεις όπως λίγο-πολύ όλοι την καθημερινότητά μας "'ελα-μωρέ-δεν έγινε- και- τίποτα-από-μένα -εξαρτάται;" , τότε κάποιος θα την βρεί. Γιατί από σένα εξαρτάται, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση από την ηλιθιότητα κάποιων εξαρτήθηκαν οι ζωές των ανθρώπων και αν συνεχίσουν να εξαρτώνται απ΄αυτήν τότε πρέπει να αποφασίσουμε ότι θα ζήσουμε σ'ένα μέλλον που σιχαίνεται τον εαυτό του.
Κατάλαβες γιατί προτιμώ τον Ενζολώρά; Μεταξύ δολοφόνων, ειλικρίνεια.

Τα είπαν και καλύτερα:
ΔΙΑΠΥΡΟΝ
TRIBES
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ
Кроткая
ΑΙΜΟΦΙΛΟΣ Τ. ΙΝΦΛΟΥΕΝΤΖΑΣ
ΡΟΙΔΗ ΕΜΜΟΝΕΣ 1 και 2
URFURSLAAG
GREEK GAY LOLITA

The sky was can dy lu minous.

2010-04-26T14:16:00.003+01:00

Tο Σάββατο το απογευματάκι, γύρισα από τη δουλειά κι έφυγα για την έκθεση βιβλίου. Δεν είχα μπορέσει να πάω ούτε την Πέμπτη, ούτε την Παρασκευή, αφού τέλειωνα τη δουλειά μαζί με την έκθεση, κατά τις 9.
Είχε παράξενο καιρό, υγρασία και ζέστη κι είχα έναν ελαφρύ πονοκέφαλο.
Μπαίνοντας στην έκθεση δεξιά από την είσοδο είδα τον Ευάγγελο Βενιζέλο, να μιλά από έναν καναπέ. Ο πονοκέφαλος δυνάμωσε.
Προχωρώντας έπεσα σε κάτι ανεπιθύμητους γνωστούς που προσπαθούσαν να αποφασίσουν για ένα δείπνο. Αφού φιληθήκαμε με όλους, ο πονοκέφαλος δυνάμωσε κι άλλο.
Σταμάτησα στο κυλικείο και πήρα ένα μπουκάλι νερό. Μια κοπελίτσα ανακάτευε κάτι κακομοιριασμένα σουβλάκια σ' ένα δίσκο. Δίπλα είχε ταψιά με μουσακάδες κοκκινιστά κλπκλπ. Σκέφτηκα να ζητήσω ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο.
Στο άλλο περίπτερο, ο Ευτύχης Μπλέτσας τραγουδούσε και μαγείρευε. Παρακολουθούσε η μαμά του, άλλες μαμάδες κι ένα πλήθος κόσμου. Ο πονοκέφαλος χτύπησε τέρμα.
Όλα αυτά πέρασαν like tears...in rain, που λέει κι ο Roy Batty, όταν βρέθηκα στην παρουσίαση των ποιημάτων του e.e. cummings από τον Βασίλη Αμανατίδη, ο οποίος μετέφρασε και το [μόνο με την άνοιξη] 44 ποιήματα και μίλησε αλλά κυρίως διάβασε Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΑ αυτόν τον τόσο ιδιοσυγκρασιακό, κλασικό και μοντέρνο ταυτόχρονα, ποητή. Συκινητικό όταν μας έβαλε ν' ακούσουμε τον ίδιο τον cummings να διαβάζει τα ποιήματά του και πολύ ενδιαφέρουσα και η παρουσίαση μετά για την ποιητική σειρά της ΝΕΦΕΛΗΣ και το νέο βιβλίο του Αμανατίδη.
Αυτό μάλλον ήταν το καλύτερο. Την επόμενη μέρα πήγαμε στην παιδική γωνιά, στο περίπτερο της Κίνας και στην κατασκευή χαρτιού όπου θα συμφωνήσω με τον ίνδικτο, ήταν απο τα πιο ενδιαφέροντα που είδαμε. Προσπάθησα να ακούσω και λίγο την συζήτηση για το "Επί του πολιτικού" της Chantal Mouffe αλλά γινόταν ο κακός χαμός κι επειδή δεν έβλεπα και πολλά πράγματα, έφυγα.
Αυτά σε γενικές γραμμές. Η μαγειρική απ' ότι κατάλαβα έχει κατακλύσει τα πάντα, πράγμα που δεν έιναι κακό, αρκεί να μην έχεις τον Ευτύχη να τραγουδά δίπλα σου , ενώ προσπαθείς ν' ακούσεις για την επετειακή έκδοση του φεστιβάλ κινηματογράφου. Αυτό όμως έχει να κάνει με την οργάνωση και όχι με τον Ευτύχη. Και του χρόνου!

ΥΠΟΤΗΡΙΞΤΕ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΑΜΑΔΑ. ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ!!

Έκθεση.

2010-04-22T11:35:00.002+01:00

ΕΛΑΤΕ!!! ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΟΚΤΕΙΛ!!!

Η πλαστική κουκλα.

2010-04-12T12:42:00.007+01:00

ΤΜΗΜΑΤΑΡΧΗΣ 605
Β' ΟΡΟΦΟΣ
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: ΤΣΕΧΙΑ, ΓΗ.

Φέτος δεν είχαμε κανονικές διακοπές Πάσχα, λόγω οικονομικής κρίσης, είπανε, αλλά οι από πάνω τρίβανε τα χέρια τους από τη χαρά τους που η παραγωγή δεν θα σταματούσε καθόλου τη δουλειά.
Πήρα μερικές μέρες άδεια και πήγα σ'έναν άθλιο πλανήτη, προσωμοίωση εξωτικού νησιού (Τενερίφη, Χαβάη) και καλά. Μάλλον το πετύχανε γιατί ήταν άθλια κατασκευασμένο, με ορδές τουριστών, μεγαθήρια ξενοδοχεία και μια φριχτή μουσική δωματίου (lounge) να ακούγεται παντού και να σου σπάει τα νεύρα. Δεν πειράζει, ήμουν ότι πρέπει γι αυτήν την αθλιότητα, αν μπορούσαν και να με ταίζουν στο στόμα θα το δεχόμουνα. Δεν είχα όρεξη να κουνηθώ, να κάνω τίποτα. Πήγα μόνος μου κι ευτυχώς γιατί έτσι κι έπεφτα σε κανέναν γνωστό θα τον είχα δολοφονήσει ή θα τα'χα μαζέψει και θα'χα πάει αλλού.
Γύρω στην τρίτη μέρα που καθόμουν ανάσκελα και κοίταζα το κενό (σε διάφορα σκηνικά: δωμάτιο, πισίνα, κήπος) με ειδοποίησαν από το βρωμοξενοδοχείο ότι κάποιος μ΄έψαχνε επειγόντως στο τηλέφωνο. Πήγα όσο πιο αργά μπορούσα για να πληροφορηθώ ότι μου κόβουνε την άδεια, λόγω φόρτου εργασίας (ποιού φόρτου; αφου δεν έχουμε δουλειά, γιατί δουλεύουμε περισσότερο;). Όταν τους είπα ότι είχα κοντά δυό χρόνια να πάω διακοπές, μου είπαν ότι δυστυχώς όλοι οι άλλοι αδειούχοι είχαν οικογένειες, οπότε ήμουν από τους ελάχιστους που έπρεπε να επιστρέψουν.
Τότε ήταν που έστριψε η βίδα και αγόρασα την πλαστική κούκλα. Ήταν μια ωραία ευλύγιστη κούκλα που έμοιαζε πάρα πολύ με πραγματικό παιδάκι (κοριτσάκι). Της αγόρασα μερικά ρούχα από ένα μαγαζί με παιδικά και ταξίδεψα στην επιστροφή, πέντε ώρες ταξίδι, με την κούκλα αγκαλιά. Όταν έφτασα στην εταιρεία, περίμενα υπομονετικά στην καραντίνα, με την κούκλα αγκαλιά, νανουρίζοντας την και φιλώντας της τα μαλλιά.
Μπήκα στα γραφεία με την κούκλα αγκαλιά, οι τρεις που είχαν απομείνει με κοίταξαν με φοβερή έκπληξη, όταν τους δήλωσα ότι τώρα που έχω κι εγώ παιδί, θέλω να κάνω κανονικές διακοπές και δεν σταματούσα να το λέω μέχρι να το καταλάβουνε. Από τα διπλανά γραφεία ήρθε τρέχοντας κόσμος, από το πάνω πάτωμα κατέβηκε ο προιστάμενος που πήρε τη θέση της στριμμένης, στάθηκε μπροστά μου (είναι μεγάλος, βρώμικος κι απαίσιος σαν άσχημο βουνό) και με ρώτησε αυστηρά τι τρέχει. Μόλις του είπα και του έδειξα το παιδί μου, άρχισε να γελάει (είναι ΚΑΙ ηλίθιος. Μόλις ήρθε και προσπαθεί να κάνει καλή εντύπωση στην διεύθυνση).
Αποκεφάλισα το παιδί μου κι έβγαλα από μέσα το όπλο μου. Τότε σταμάτησε να γελάει, το παιχνίδι ξεκίνησε κι όλοι άρχισαν να τσιρίζουν...

I HAVE THE GUN

Ευχαριστώ chris για την ιδέα της πλαστικής κούκλας:)

Γενέθλια.

2010-03-12T12:35:00.005+01:00

ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ 13

Lightning Strike!

2010-03-04T14:21:00.007+01:00

Πριν λίγο καιρό στην εταιρεία ήρθαν κι άλλα νέα από τη γη. Λόγω των απανωτών κρίσεων, μεγάλες απεργίες γίνονταν παντού. Προχθές έγινε κι εδώ. Οργανωμένοι από τους γήινους εργαζόμενους βέβαια γιατί οι εξωγήινοι δεν έχουν συναίσθηση της ανθρώπινης βλακείας, είναι γεννημένοι σκλάβοι. Δεν έχουν καταλάβει γιατί είναι μονίμως ψόφιοι στην κούραση, απροστάτευτοι μπροστά σε κάθε είδους κίνδυνο, γιατί πρέπει να δουλεύουν 20 ώρες συνέχεια και να πληρώνονται ψίχουλα. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι τους το κάνουμε εμείς αυτό για δικό μας συμφέρον, οπότε καταλαβαίνετε. Η ηλιθιότητα είναι ήδη εξαπλωμένη στο σύμπαν.
Τελοσπάντων κουτσά-στραβά έγινε κι εδώ μια απεργία, με την συμμετοχή και όσων από τους εξωγήινους κατάφεραν να ξυπνήσουν οι δικοί μας και φυσικά εγώ τους τη φύλαγα στην γωνία περιμένοντας πως και πως να κάνουν το λάθος.
Tην επομένη της απεργίας, τους μάζεψα όλους στο κέντρο ψυχαγωγίας προσωπικού. Όλο το βράδυ σημείωνα ονόματα και πρόβαρα την χειρότερη συμπεριφορά μου. Αποφάσισα να ονομάσω την επιχείρηση lightning strike έτσι για να μην ξέρουν τι τους χτύπησε.
(There's a man going around taking names. And he decides who to free and who to blame.... που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Johnny Cash, που ήταν μάλλον καλύτερος άνθρωπος από μένα).
Με το που μπήκα στο κέντρο ψυχαγωγίας έγινε χαμός. Άρχισα να φωνάζω, έβγαλα την κατάσταση, έδωσα πόδι σε μερικούς έτσι για καλή αρχή, να πάνε στους κωλοπλανήτες απ' όπου ήρθανε και συνέχισα να τους σέρνω ότι περνούσε από το κεφάλι μου. Έμεινα έκπληκτη από την ψυχραιμία στην αρχή κι από τον φόβο τους μετά. Με ακούγανε σχεδόν ανέκφραστοι, τόσοι άνθρωποι, αντί να ορμήσουνε και να με μαυρίσουνε στο ξύλο. Απίστευτο πράγμα η εξουσία. Δε νομίζω ότι την αλλάζω με τίποτα κι όποιος πιστεύει ότι το διάστημα είναι το μέλλον και η πολυπόθητη ελευθερία, είναι αξιοσημείωτα αφελής και ουτοπικός. Η εταιρεία δεν είναι αφηρημένη έννοια, υπάρχει εδώ, εκεί, παντού και μας έχει καταπιεί.

ΝΕΜΕΣΙΣ!

I found that essence rare....

2010-02-11T12:45:00.005+01:00

Εχθές το μεσημέρι έτσι όπως μισοκοιμόμουνα στο γραφείο μετά το φαγητό και το μόνο που ευχόμουνα ήταν να έβρισκα μια δικαιολογία να ξεγλιστρήσω στο δωμάτιό μου για να δω "Ατίθασα Νιάτα" στο διαγαλαξιακό, ένας κύριος με καρώ, χοντρή ζακέτα και καροτσάκι πέρασε από μπροστά μου, φωνάζοντας "σαλέπι! ζεστό σαλέπι". Ήταν τόσο εκτος τόπου και χρόνου που για μια στιγμή νόμισα ότι με είχε πάρει ο ύπνος και ονειρευόμουνα, αλλά ήταν πραγματικότητα.
Η Έλλη, η υπογραμματέας από την Ελασσώνα, που κοντεύει να τα χάσει εντελώς πλέον, βλέποντας Λιακόπουλο, σχεδόν κάθε μέρα και κυκλοφορεί με απλανές βλέμμα, ανοιγοκλείνοντας το στόμα της, μιλώντας άηχα συνέχεια, λέγοντας ποιος ξέρει τι μαλακίες, με το που τον είδε έπεσε στα γόνατα κι άρχισε να σταυροκοπιέται και να λέει το "πάτερ ημών".
Ο Mike, τον φώναξε και του παράγγειλε ένα σαλέπι, λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, μόνο που του το είπε στα αγγλικά, ο άνθρωπος δεν κατάλαβε τίποτα και με φώναξε να συνεννοηθούμε.
- Πως βρεθήκατε εδώ; ρώτησα κοιτώντας τον από πάνω μέχρι κάτω, ψάχνοντας να βρω τι δεν κολλούσε.
Με κοίταξε χαμογελαστός, χωρίς να μιλάει. Καθόλου δεν μου άρεσε το χαμόγελό του, αλλά γενικά εμένα δεν μ΄αρέσουν τα χαμόγελα και σιχαίνομαι τον κόσμο, οπότε δεν μετράω.
- Γιατί δεν μιλάτε; τον αγριοκοίταξα.
- Σταμάτα, είπε ο Mike, άσε τον άνθρωπο ήσυχο και πες του να μου δώσει το ζεστό μου.
- Δε νομίζω ότι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, του είπα μιλώντας σαν σε πεντάχρονο. Αυτός δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Από τη στιγμή που είναι, εμείς τι δουλειά έχουμε εδώ;
Ο Mike χαμογέλασε, ο κύριος με το σαλέπι χαμογέλασε κι αυτός και μετά άνοιξε το στόμα του άφησε μια διαπεραστική, απόκοσμη κραυγή κι άρχισε να τρεμοπαίζει σαν ελαττωματικό ολόγραμμα. Μέχρι να πατήσει μια τσιρίδα η Έλλη και μια βρισιά τρόμου η Ζωζώ, είχε εξαφανιστεί εντελώς, λες και δεν πέρασε ποτέ, μόνο ένα άρωμα από σαλέπι, είχε μείνει στην ατμόσφαιρα, ότι κάποτε... κάτι...βρέθηκε εδώ.
- Είδες; είπε ο Mike και τα μάτια του άστραφταν πάλι περίεργα (πρέπει να τα βγάλω, πρέπει να τα βγάλω). Έφυγε!

Ο μεγάλος ύπνος.

2010-01-29T14:17:00.004+01:00

Σε γενικές και ειδικές γραμμές είμαι άνθρωπος που δεν πιστεύει, από θρησκευτικής απόψεως, εννοώ. Λένε βέβαια ότι ένας άπιστος μπορεί να κανει τον χειρότερο φανατικό, αλλά προτιμώ να το παραβλέπω.

Μερικές φορές όμως ενώ τα πράγματα μαυρίζουν γύρω και βλέπεις ανθρώπους σου να υποφέρουν, ακούς μια προσευχή κι ενώ εξακολουθείς να μην πιστεύεις, είναι πολύ ανακουφιστικό

(ειδικά αν έχει ένα βιολί και μια slide κιθάρα που τα σπάνε)

The most wonderful time of the year....

2010-01-27T12:56:00.004+01:00

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Θέατρο.

2010-01-23T10:50:00.007+01:00

- Με τα πρώτα πραγματικά κρύα, την προηγούμενη εβδομάδα, πήγαμε στο Παλλάς , να δούμε την "Οπερα της Πεντάρας", την παράσταση της χρονιάς (αυτή η χρονιά είχε τελικά "παραστάσεις -της-χρονιάς" αλλά δεν είχε συναυλίες, πράγμα που είναι λίγο ανησυχητικό, πλησιάζει την ωριμότητα).
Το πρωτοπόρο blog του chumba έγραψε γι αυτό και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Αν μπορούσα θα πήγαινα να την ξαναδώ. Την συναρπαστική "μοντέρνα"ανάγνωση ενος κλασικού και πάντα μάλλον επίκαιρου έργου, που δεν θεώρησε τίποτα δεδομένο από το κείμενο και τα ξανάπιασε όλα από την αρχή.

- Έπειτα οι μέρες πέρασαν γρήγορα, φωτεινές και κρύες, με φίλους και γνωστούς, βόλτες και κουβέντες.

- Γυρνώντας.....σχεδόν τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Στην φωτογραφία, ένα από τα πιο διαβόητα καθάρματα του Λονδίνου, ο Macheath ή Mack the Knife ή Mackie Messer επί το γερμανικότερο και όχι η Marlene Dietrich με κοντό καρέ, όπως λένε κάτι άσχετοι με παγωμένο χιούμορ. Μην τον υποτιμάτε, είναι επικίνδυνος, απλώς όχι περισσότερο από άλλους που το κρύβουν καλύτερα.

ΠΕΙΤΕ ΚΥΡΙΕ BURROUGHS - WHAT KEEPS MANKIND ALIVE?

Today it s your birthday...

2010-01-09T01:15:00.004+01:00

Το πρώτο βινύλιό μου

(Low-ηχογραφημένο στο Hansa studio)

Πάντα καθυστερημένο αυτό το blog εύχεται στο λεπτό λευκό δούκα του τα πιο ευτυχισμένα γενέθλια και να βγάλει και κανέναν δίσκο για τους οπαδούς και για όλους. Σε χρειαζόμαστε.....

"....αναρωτιόμουν τι να σκεφτόταν ο David Bowie όταν έγραφε το "Panic In Detroit" κι αν είχε μυρίσει τον αέρα του Μίσιγκαν, τον βιομηχανικό, παγωμένο αέρα της νύχτας. Καθώς το τραγουδι από το "Aladdin Sane" λέει "Σειρήνες ουρλιάζουν μες στη βραδινή μελαγχολία" συμπεραίνω ότι είχε μυρίσει τον αέρα της νύχτας στο Ντιτρόιτ. Που καμμιά φορά αν είσαι τυχερός, γεμίζει από διακεκομμένες νότες, όταν η Αρίθα τραγουδάει το "The House That Jack Built"

Σώτη Τριανταφύλλου - "Ο χρόνος πάλι"

Kind and kindly, soft and sweetly...

2009-12-31T00:07:00.005+01:00

Σήμερα το βράδυ σ' ένα μπαρ αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να διαβάζω το "Θάνατο του Μπάνυ Μανρό" ενώ μου φαίνεται ένα χάλια βιβλιο....πράγμα. Η teach και η Β. γελάνε και δικαίως. Όταν μου το εξηγούνε, μου φαίνεται ότι θα το διαβάσω μέχρι το πικρό (και λογοτεχνικά απαράδεκτο, επιμένω) τέλος. Θα το διαβάσω γιατί έγραψε ΑΥΤΟ...

...κι ΑΥΤΟ γιατί μου αρέσει πολύ (και συγγνώμη για την βλασφημία αλλά περισσότερο απ' ότι η διασκευή του Johnny Cash)....όχι σαν τα βιβλία του!

* Η φωτό απο το Kiss, ταινία του 1896 και ο τίτλος, στίχος από τραγούδι των Violent Femmes.
* Ευχαριστώ κορίτσια!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

"Miss Lefebvre! You look positively radiant today!"

2009-12-24T16:08:00.003+01:00

Λέω να περάσω τα φετινά Χριστούγεννα, όπως στην αγαπημένη μου κωμωδία, δηλαδή

ΕΤΣΙ

(Ποιός από τους τρείς θα είμαι βέβαια, δεν ξέρω.....)

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

We're lost in music....

2009-12-15T18:57:00.008+01:00

(Νομίζω ότι άφησα ένα υπονοούμενο για το ποιόν θεωρώ δίσκο της δεκαετίας.....)

Είπα να κάνω άλλη μια λίστα, τώρα που τελειώνει η δεκαετία και ξεκίνησα να προσπαθώ να θυμηθώ τι έβλεπα και τι άκουγα. Είναι πολύ συναισθηματική, ίσως λίγο αλλοπρόσαλλη, χωρίς βαθειά γνώση του αντικειμένου, χωρίς περιορισμό στον αριθμό ανα χρονιά, αλλά φτιαγμένη από δίσκους- που για διαφορετικούς λόγους τον καθένα-τους άκουσα όλους με αγάπη/ενδιαφέρον/καχυποψία/έκπληξη κλπ κλπ και γι αυτό από τον κάθε δίσκο θα βάλω και το αγαπημένο μου τραγούδι!

2000
SILENCE IS SEXY - Einstuerzende Neubauten.....REDUKT
Η ύπαρξη και η ποίησή της. Ένα αριστούργημα είναι αυτό το κομμάτι. Μουσικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά, αισθητικά.....

2001
IS THIS IT? - The Strokes.....LAST NITE
Βόλτες στην πόλη. "On top of this, I ain't ever gonna understand..." Και ωραίο εξώφυλλο!

2002
YOSHIMI BATTLES THE PINK ROBOTS - Flaming Lips.....DO YOU REALIZE?
Muppets on acid. Μεγάλη αδυναμία οι Flaming Lips οπότε μας συνεπήρε ο αγώνας της Yoshimi εναντίον των ροζ ρομπότ. Από τα πιο γλυκόπικρα τραγούδια που έχω ακούσει.

2003
REALITY - David Bowie.....NEVER GET OLD
Has the King left the building? Αλήθεια δεν θα βγάλει άλλον δίσκο; Υπάρχει ζωή στον Άρη; Άραγε απο που έχει κατέβει; NEVER!NEVER!NEVER!

2004
MEDULLA - Björk.....WHO IS IT?
Μπορεί να γίνεται δύσκολη, να μην ακούγεται μερικές φορές, αλλά ποιά άλλη ψάχνει τόσο πολύ τη μουσική και ταξιδεύει σε δύσκολα τοπία; Η Lilly Allen; Επίσης η γκαρνταρόμπα της δεν παίζεται!
GROWN BACKWARDS - David Byrne.....GLASS, CONCRETE AND STONE
Αφού τέλειωσαν οι Talking Heads, συνεργάστηκε με όλες τις φυλές του κόσμου, έπαιξε μουσικη ΜΕ (και όχι σε) κτίρια, γύρισε τις πόλεις με το ποδήλατό του κι έκανε γενικώς ότι καταλάβαινε, έβγαλε κι έναν δίσκο που σε πιάνει με την πρώτη, στον οποίο τόλμησε να τραγουδήσει και όπερα. Αφιέρωση τραγουδιού: στην teach που το αγαπά πολύ.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΟ - ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΛΙΤΑ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΙΣΟ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ, ΜΕΤΑ ΕΓΙΝΕ ΧΑΜΟΣ.

2005
TAKK - Sίgur Ros.....HOPPIPOLLA
Το ηφαιστειογενές έδαφος είναι εύφορο (Hekla, Eldgjá,Herðubreið, Eldfell, τα πιο γνωστά ηφαίστεια) και ο πόλος φέρνει έμπνευση. Ονειρικά νοσταλγικό τραγούδι, χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς νοσταλγείς (τις ζεστές μέρες στην μήτρα ίσως;)
DEMON DAYS - Gorillaz.....DIRTY HARRY
Πόσες ώρες συζητούσαμε μ' έναν γνωστό ένα βράδυ για τους δίσκους της χρονιάς. Εκείνον τον είχε κερδίσει το Funeral τωνArcade Fire. Εμένα αυτοί μου φαίνονταν τόσο παιδική χαρά που είχα κολλήσει. Ο τίτλος του τραγουδιού, άλλος ένας ήρωάς μου.

2006
GULAG ORKESTAR - Beirut.....POSTCARDS FROM ITALY
King of the hill! Νομίζω ότι είναι η αγαπημένη μου μπάντα για την δεκαετία. Όργανα, όνειρα, δρόμοι και ταξίδια. Τους ακούω και πάω όπου πάνε. Καιρό είχε να μου συμβεί αυτό.

2007 - (βαθιά ανάσα, λυσσάξανε να βγάζουνε)
LUST LUST LUST - The Raveonettes.....ALY, WALK WITH ME
Πλήρης απουσία συνεννόησης υπάρχε μεταξύ μου και του garage. Αυτοι παρ'όλο που γκαραζοφέρνουν, μου αρέσουν πολύ-πολύ. Ίσως επειδή είναι ψηλά και λυγερά παιδιά με κιθάρες.
NEON BIBLE - Arcade Fire.....INTERVENTION
Πολυμελείς και πληθωρικοί, πολύ μελωδικοί, τραγούδησαν και με τον Bowie (όχι θ' άφηνε η μεγαλειότητά του). Το τραγούδι είναι υπέροχο και επειδή το clip του είναι το "Θωρηκτό Ποτέμκιν" (και φυσικά το πρωτοπόρο αυτό blog το' χει ξανανεβάσει).
THE ASSASSINATION OF JESSE JAMES BY THE COWARD ROBERT FORD - Nick Cave/Warren Ellis.....SONG FOR BOB
Το συγκεκριμένο κομμάτι μπήκε μάλλον τυχαία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω σχεδόν κανένα από αυτό το καταπληκτικό άλμπουμ που πάντα το ακούω από την αρχή μέχρι το τέλος-και ξανά.
THE FLYING CLUB CUP - Beirut.....A SUNDAY SMILE
Αν ψήφιζα έναν δίσκο δεκαετίας αυτός θα ήταν,με δυσκολία το ομολογώ, γιατί μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω, αλλά αυτός θα ήτανε. Για 13 διαφορετικούς λόγους, όλους υπέροχους σαν το παραπάνω τραγούδι κι άλλον έναν τον Zach Condon, που θυμίζει ντικενσιανό ήρωα. Περιπλανιέται αλλά δε χάνεται.
YEAR ZERO - Nine Inch Nails.....SURVIVALISM
Ν' αλλάξουμε λίγο κλίμα γιατί πολλοί αισθηματίες μαζευτήκαμε. Πήγε λένε ο Trent Reznor στα δάση να γράψει το Year Zero και η φύση του έκανε καλό. Κατάμαυρη ατμόσφαιρα, ο κόσμος μας μια δυστοπία που την κυβερνούν παράφρονες κι άλλα ευχάριστα. Λέει όμως: Art Is Resistance - κι έχει δίκιο.

2008
THE AGE OF THE UNDERSTATEMENTS-The Last Shadow Puppets....THE MEETING PLACE
Μπορεί να μην είναι αριστούργημα, αλλα η καλή pop είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Άσε που είναι τόσο μικρά που σε πιάνει κάτι γονεϊκό όταν τα βλέπεις και θέλεις να πετύχουν.Το καλύτερο για το συγκεκριμένο τραγούδι το είχε πει ο ίνδικτος, ότι ακούγεται σε παλιά ταινία με την Καρέζη, καλοκαίρι βράδυ, να οδηγεί κάμπριο, καπνίζοντας.

2009
BATTLE FOR THE SUN - Placebo.....THE NEVER- ENDING WHY
Αδυναμίες είναι αυτές. Μου άρεσε πολύ αυτός ο δίσκος εκτος από το Battle For The Sun, που επιμένουν να το παίζουν παντου. Γιατί, δεν ξέρω. Time will help you through, but......

GOOD NIGHT!

Οι φωτιές.

2009-12-14T12:24:00.003+01:00

Προχθές έβαλα φωτιά στην τρίτη κατά σειρά αρχειοθήκη. Μέχρι στιγμης καίω μια κάθε βδομάδα πάνω-κάτω. Γιατί δεν ξέρω, αλλά όλα ξεκίνησαν κατά τύχη. Είχα κρυφτεί σ' ένα αρχείο για κάπνισμα, άφησα το τσιγάρο πάνω στη θήκη για να δέσω το κορδόνι μου κι αυτό έπεσε μέσα. Όταν σήκωσα το κεφάλι, είδα το χαρτί να καίγεται λαμπυρίζοντας σαν ένα αστραφτερό φίδι που ξετυλίγεται πάνω στην άσφαλτο. Κόλλησα τόσο πολύ που κόντεψε να γίνει παρανάλωμα, ευτυχώς συνήλθα και αρπάζοντας ότι έβρισκα μπροστά μου άρχισα να χτυπάω το φίδι. Την έσβησα, αλλά την σκεφτόμουνα συνέχεια. Δέκα μέρες μετά έκαψα την πρώτη. Μέχρι να καταλάβουν τι γίνεται είχε μείνει στάχτη και η εταιρεία πλήρωσε ένα σχετικά καλό πρόστιμο για καταστροφή φορολογικών εγγράφων. Την δεύτερη την προλάβανε σχεδόν αμέσως, οπότε προετοιμάστηκα ενδελεχώς για την τρίτη. Θα μπορούσα να την βάλω βράδυ και να μην μείνει σπιρτόξυλο , μέχρι να ξυπνήσουν αλλά είναι λίγο ανήθικο,σαν να μην παίζεις επι ίσοις όροις, αν και η μαμά εταιρεία δεν διακρίνεται ακριβώς για την ηθική και την δικαιοσύνη της.
Είναι θέμα χρόνου πιστεύω να με πιάσουν, κάποια στιγμή θα κάνω το λάθος, το σφάλμα, το στραβοπάτημα. Δεν είμαι κι επαγγελματίας εμπρηστής. Έχω όμως πάντα πάνω μου ένα μπουκαλάκι με βενζίνη κι έναν αναπτήρα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συναντήσεις ή που μπορεί να βρεθείς-φλεγόμενος ή όχι.

Τότε που έκανα μια λίστα.

2009-12-02T11:45:00.005+01:00

Στα πλαίσια της καθυστέρησης και των ετεροχρονισμών που χαρακτηρίζουν αυτό το blog, ξέχασα να δηλώσω συμμετοχή για να ψηφίσω τις ταινίες της δεκαετίας στον seagazing και ήταν μέχρι τις 30.11. Kαι μου άρεσε η ιδέα του να ψάχνεις ταινίες στη δεκαετία. Δεν πειράζει, θα βάλω τη δική μου εδώ γιατί έτσι κι αλλιώς α) έχω ξεπεράσει τα 20 και ότι κόπηκε, κόπηκε με πόνο ψυχής και β) θέλω να κάνω και σχόλια γιατί αλλιώς θα σκάσω.

PLAYLIST

2000 (τότε που ξεκινήσαμε σε μια δεκαετία)
ATANARJUAT- Zacharias Kunuk. Το είδα στο φεστιβάλ πριν χρόνια 11 η ώρα Κυριακή πρωί, μετά από μακρύ ξενύχτι κι ενώ πήγα με την ελπίδα να συνεχίσω τον ύπνο μου που είχε διακοπεί από το αλκοόλ και την υπερένταση, είχαμε μείνει για τρείς ώρες όλη η αίθουσα άφωνη.
THE HEART OF THE WORLD -Guy Maddin. 6 λεπτά, μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, το έχω ξανανεβάσει στο blog, πάρτε το ξανά να το εμπεδώσετε, είναι αριστούργημα.
HIGH FIDELITY - Stephen Frears . Οργάνωση των δίσκων ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ; Συγχωρώ τον John Cusack για ότι πατάτα έκανε και μπορεί να κάνει στο μέλλον. Όταν θέλει, κάνει θαύματα!
BATTLE ROYALE-Kinji Fukasaku. Ο σκηνοθέτης ήταν 70 χρονών όταν έκανε αυτό το σοκαριστικό φιλμ (πέθανε 3 χρόνια αργότερα) και βασίστηκε στις αναμνήσεις του από την επιστράτευση της τάξης του στο ΒΠΠ ως εργάτες και τη μέρα που βρέθηκαν παγιδευμένοι στα πυρά των συμμάχων.

2001 (τότε που αρχίσαμε να ονειρευόμαστε)
MULHOLLAND DRIVE- David Lynch. Τι ονειρεύεται ο Hitchcock; Μάλιστα ίνδικτε, έχετε δίκιο. H Naomi Watts είναι θεά!

2002 (τότε που ξυπνήσαμε απότομα σ'έναν άγριο κόσμο)
LILYA 4 EVER - Lukas Moodysoon . Mein Herz brennt...
25th HOUR- Spike Lee. Το πιο πολιτικό σχολιο για την μετά 9/11 Νέα Υόρκη και τα τραύματα που χρόνια κουβαλάει. Μάλιστα ίνδικτε έχετε επίσης δίκιο, ο Edward Norton είναι εξαιρετικός ηθοποιός (κι έχει και tattoo Black Flag)

2003 (τότε που κοιτάξαμε από κει που βγαίνει ο ήλιος)
ZATOICHI - Takeshi Kitano. ΚΑΙ samurai ΚΑΙ action ΚΑΙ μιούζικαλ ΚΑΙ ατμόσφαιρα ΚΑΙ πλοκή ΚΑΙ χιούμορ. Τι να σου πει μετά ο Tarantino και τα Kill Bill του; Καλά είναι, Kitano δεν είναι.
OLDBOY - Chan-wook Park. Το είδα ένα βράδυ μόνη στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ. Όταν βγήκα είχα την ίδια αίσθηση που είχα βγαίνοντας από το Santa Sangre του Jodorowski (προσεχώς γιατί σηκώνει πολύ κουβέντα η περίπτωσή του). Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και το soundtrack τα σπάει (σαν το σφυρί...)

2004 (τότε που πήραμε τις θάλασσες με την οικογένιά μας)
THE LIFE AQUATIC WITH STEPHEN ZISSOU - Wes Anderson. Ναι εντάξει ξέρω, οι Tenenbaums είναι το αριστούργημά του, αλλά εμένα στην καρδιά μου αυτή η ταινία έχει μείνει. Μπορεί να φταίει το σκάφος-δημιουργία ενος Κύρου Γρανάζη, τα παράξενα ψάρια ή το πνέυμα του Bowie και του Cousteau που πλανιούνται διακριτικά, αλλά το βλέπω και το ξαναβλέπω με χαρά και συγκίνηση (και με κόκκινο σκούφο σαν το πλήρωμα του Καλυψώ).

2005 (τότε που φύγαμε στις ανοιχτές εκτάσεις)
BROKEBACK MOUNTAIN - Ang Lee. Οι συζητήσεις που σήκωσε η ταινία, δεν έχουν καμμία σημασία. Το μόνο που έχω να πω είναι οτι στο αντίπαλο δέος Crash που πήρε και το oscar εκείνη τη χρονιά εγώ βαρέθηκα μεγαλοπρεπώς.
GRIZZLY MAN-Werner Herzog. Ένας ξεχωριστός σκηνοθέτης (Herzog) μιλά για έναν ξεχωριστό άνθρωπο (Timothy Treadwell) κι ένα ξεχωριστό ζώο (grizzly bear). Από τις πιο δυνατές ταινίες που έχω δει, δεν ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις ή για τι να συγκινηθείς.
THE PROPOSITION - John Hillcoat. Γιατί ρε Nick Cave, αγόρι μου, που σε αγαπώ τόσο πολύ, εδώ και πολλά χρόνια και σε ακούω πιστά (εκτος από το τελευταίο που θυμήθηκες το garage και δεν μπορώ καθόλου) συνεχίζεις να γράφεις βιβλία (που συγγνώμη, αλλά δεν διαβάζονται) και δεν αφοσιώνεσαι στα σενάρια και στα τραγούδια; Ξανά συνεργασία του Cave με τον σκηνοθέτη John Hillcoat (μετά το μυθικό Ghosts....of the civil dead) κι ένας υπέροχα αποστεωμένος Guy Pearce. Άψογη ταινία-σε ολα!

2006(τότε που γυρίσαμε στις πόλεις και έπεσε ένα τείχος)
DAS LEBEN DER ANDEREN - Florian Henckel von Donnersmark. Μόνο και μόνο για τον Ulrich Mühe που ήταν και από την DDR και είχε και μια παρόμοια ιστορία με αυτή του συγγραφέα της ταινίας και την Martina Gedeck.
SHORTBUS - John Cameron Mitchell. Φουσκοδεντριές (μ' αρέσουν οι φουσκοδεντριές, είναι η χαρά της ζωής).

2007(τότε που μας τσάκισαν, αλλά έμεινε μια ελπίδα στο τέλος)
EASTERN PROMISES - David Cronenberg. Mακριά από τους Scanners, τη Μύγα και τους Dead Ringers, o Cronenberg περιπλανιέται με τον Viggo Mortensen στα μυστικά του υπόκοσμου του Λονδίνου της νέας τάξης πραγμάτων, αλλά ΔΕΝ είναι άλλη μια γκαγκστερική ταινία. Η σκηνή στη σάουνα είναι τελειότητα και τι είπαμε ότι είναι η Naomi Watch;
4 MONTHS, 3 WEEKS & 2 DAYS - Cristian Mungiu. Μερικές φορές η πραγματικότητα και τα πράγματα που (δύσκολα ή 'οχι) θεωρούμε λίγο-πολύ δεδομένα είναι η μεγαλύτερη και πιο βασανιστική περιπέτεια που μπορεί να περάσει κανείς. Και η Anamaria Marinka είναι υπέροχη.
ATONEMENT - Joe Wright. Είχα διαβάσει το βιβλίο, οπότε πήγα προετοιμασμένη για το μέγεθος της καταστροφής. Μου άρεσε τόσο πολύ το πως το κινηματογράφησε, οι ερμηνείες του, το παιχνίδι με το χρόνο, τι είναι αλήθεια και τι όχι, τι βλέπουμε και τι λέμε.....τελικά υπάρχει;
LA ANTENA - Esteban Sapir. "Κι αν μας πήρανε τις φωνές, έχουμε ακόμα τις λέξεις"

2008(τότε που ξεκίνησαν άλλες μάχες)
GRAN TORINO - Clint Eastwood. O Clint Eastwood γέρασε. Έχει όμως το πιο γαμάτο αυτοκίνητο στην πόλη! Feel lucky today?
HUNGER - Steve McQueen. Δεν θα γίνω πάλι ακόμα πιο κουραστικός με τον Bobby Sands. H ταινία είναι ένα σκληρό, βρώμικο ποίημα, κατευθείαν σχεδόν βγαλμένο από τα γραπτά του. Ο Michael Fassbender που τον ερμηνεύει, μπορεί να μην του μοιάζει φυσιογνωμικά, αλλά είναι ιδέα! Και να σκεφτείς ότι έπαιζε στους 300. Λέξη δεν θα πω ξανά για ηθοποιό-λέξη.
WALTZ WITH BASHIR - Ari Folman. Δεν ξεφεύγεις από τον πόλεμο και τη μνήμη.
This is not a love song....

2009 (τότε που δεν τέλειωσε ακόμα)
MOON - Duncan Jones. Επειδή το παρατράβηξα, ούτε μήνα δεν έχει που έγραψα τις εντυπώσεις μου για το Moοn. Δείτε το-με το βλέμμα ψηλά.

Guten Tag den Deutschen.

2009-11-20T13:57:00.011+01:00

Βραδιά (γερμανικής) ποίησης

OHNE DICH

Nicht nichts
ohne dich
aber nicht dasselbe

Nicht nichts
ohne dich
aber vielleicht weniger

Nicht nichts
aber weniger
und weniger

Vielleicht nicht nichts
ohne dich
aber nicht mehr viel

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά όχι το ίδιο

Όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά μάλλον λιγότερο

Όχι τίποτα
αλλά λιγότερο
και λιγότερο

Ίσως όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά όχι πια πολύ

Erich Fried - Liebesgedichte

(Μεταφραστής έγινα στα γεράματα......)

Όταν ήμουν 10 χρονών ξεκίνησα γερμανικά. Αυτοβούλως, γιατί όλοι κάνουμε λάθη. Τα σιχαινόμουνα, ήμουν από τους χειρότερους μαθητές στην τάξη κι έκανα ηλίθια αστεία για τον Χίτλερ και διάφορες παπαριές που κάνουνε τα βαρεμένα μικρά. Πρέπει να πήρα το Mittelstuffe 2, 12 χρόνια μετά; Είχα όμως μια άλλη εικόνα για τα γερμανικά και γι αυτό ευθυνόταν κυρίως ο Erich Fried (το ποίημα παραπάνω) οι Toten Hosen (ε; τώρα δε νομίζω ότι μπορώ πια να τους ακούσω) κα ο Reineκe Fuchs του Goethe. Μετά έκατσα και διάβασα ΟΛΟ το "Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund", την αυτοβιογραφία του Klaus Kinski ((είχε πολλά να πεί ο μακαρίτης) και είδα όλες τις ταινίες που έκανε με τον Werner Herzog. Στο Fitzcarraldo νόμιζα ότι θα λιποθυμούσα από την αγωνία. Ο τρελός άνθρωπος πήρε ένα πλοίο, το ανέβασε και το κατέβασε από ένα βουνό, στην πραγματικότητα; Αυτοί είναι σκηνοθέτες! Τολμούν να πάνε εκεί που δεν πήγε κανείς άλλος.
Έτσι φέτος όταν το φεστιβαλ έκανε τη ρετροσπεκτίβα στον Herzog αποφάσισα να κάνω μια ρετροσπεκτίβα στην παρεξηγημένη ξένη γλώσσα μου. Εντωμεταξύ μέσα στα χρόνια, είχαν μπει στο παιχνίδι και οι Einstürzende Neubauten, η μπάντα που τόλμησε να εξελιχθεί όσο λίγες μπάντες (link δεξιά στο blog)
και όλη η γενιά των νέων γερμανών κινηματογραφιστών που δεν ήταν όλοι και τόσο ακριβώς γερμανοί, όπως ο Fatih Akin, τον οποίο αυτό το blog υπεραγαπά και περιμένει πως και πως κάθε νέα του ταινία.
Μέχρι στιγμής οι λίγες ταινίες που κατάφερα να δω ήταν όλες γερμανικές και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Όλες του Herzog εκτος από το πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντερ του Uli M. Schueppel για την συναυλία των Neubauten στο Ανατολικό Βερολίνο, ένα μόλις μήνα μετά την πτώση του τείχους.
Εν κατακλείδι, όπως λέει και ο φίλος μου ο Λιακόπουλος, σηκωθείτε από κρεβάτια, ντιβάνια, καναπέδες, πολυθρόνες,καρέκλες, ντιβανοκασέλες(το λέει κι αυτό-αλήθεια)και ΜΗΝ πάτε να αγοράσετε τα βιβλία του, αλλά βγείτε στον κόσμο, ανοίξτε τις πόρτες κι αν δεν μπορείτε να είστε οι ίδιοι εκεί, δείτε, τις απίστευτες περιπέτειες από την κορυφή του Σέρο Τόρε μέχρι τις συναντήσεις στο τέλος του κόσμου κι από το αερόστατο που πετά πάνω από τη Γουιάνα μέχρι τα βάθη του Αμαζονίου. Και το καλύτερο soundtrack είναι η μουσική των Neubauten.

ΣΗΚΩ! Ακολουθούν links
BLUME
SABRINA
STELLA MARIS
ARCHITEKTUR IST GEISELNAHME
EIN SELTENER VOGEL

Υ.Γ. Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας!

Humpday.

2009-11-11T12:19:00.004+01:00

Η φωτό δεν έχει καμμία σχέση με την υποψία post που ακολουθεί. Απλώς την είδα και γέλασα πολύ, γιατί ο Chuck Norris είναι απο τα καλύτερά μου στο είδος και μού έχει στοιχίσει αρκετούς λόξιγγες όταν τραγουδάει "In the eyes of the ranger-the unsuspecting stranger-had better know the truth of wrong from right" (ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ!!!Αν δεν το έχετε ακούσει, κυνηγήστε το).

Σήμερα είναι μια βαρετή μέρα, humpday λένε την Τετάρτη οι φίλοι μας οι αμερικάνοι γιατι είναι το μέσον της εβδομάδας (αν δουλεύεις πενθήμερο-χα χα χα!) και υποτίθεται ότι κοιτάς πια over the hump (=πλήξη, ανία). Θα βγεί σύντομα και μια σχετική ταινία .
Δεν πειράζει όμως, το απόγευμα προβλέπεται ενδιαφέρον και εκτυφλωτικά τρομερό, μια που θα πάμε στο σεμινάριο για την ερωτογραφία στη λογοτεχνία και σήμερα μιλάμε για τους συγγραφείς του 18ου. Δηλαδή για τον εξής έναν: τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον φόβο και τρόμο του γραπτού λόγου. Περιμένω γιατί μου'ρχεται να ακουμπήσω το κεφάλι στο γραφείο και να τον πάρω για λίγο.

Α ρε καημένε ranger Walker, τι ακούς κι εσύ από πάνω....

Η κατάρα του νιπτήρα.

2009-11-07T10:36:00.003+01:00

Το μεσημέρι πήρα το λεωφορείο από τη δουλειά. Είχε ήλιο, ζέστη και τα σύννεφα τρέχανε στον ουρανό. Το οδόστρωμα τράνταζε κάτω από τις ρόδες. Οι άχρηστοι, ακόμα να κάνουνε το δρόμο, τρείς μήνες έχει που κάνουν έργα κι ακόμα τίποτα, όλο τα ίδια και τα ίδια.........

Προχθές βούλωσε ο νιπτήρας στο δωμάτιό μου. Έτσι όπως άνοιξα, από κάτω για να δω τι φταίει, χωμένο ανάμεσα σε κάτι σωλήνες και ένα σπάσιμο στο τοίχωμα του ντουλαπιού, βρήκα αυτό το χειρόγραφο. Ποιός το έγραψε δεν ξέρω, αλλά είναι εκατό πυκνογραμμένες σελίδες που όλες περιγράφουν διαδρομές με το λεωφορείο συνήθως, από και προς τη δουλειά στη γή αυτού που γράφει. Εψαξα για ονόματα , για κάποιο, οποιοδήποτε σημάδι ταυτότητας, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Οι περιγραφές κόβονταν απότομα κάτω-κάτω στην εκατοστή σελίδα, μ'ένα: το μηχάνημα για τα εισιτήρια ήταν πάλι κολλημένο και....λες και κάποιος κατέβασε τον αφηγητή απότομα από το λεωφορείο.
Ποιός έμενε πριν από μένα εδώ και τι του ήρθε να πιάσει να περιγράφει μία-μία τις διαδρομές του, ιδέα δεν έχω. Και να ρωτήσω, δεν πρόκειται να μου πουν. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κόβεται τόσο αποτ

Η σελήνη στα χρόνια του καπιταλισμού.

2009-11-02T12:21:00.005+01:00

1. Προχθές τα μεσάνυχτα είδαμε το φεγγάρι, όχι να ανατέλλει, αλλά να οργώνεται από μεγάλα μηχανήματα και να κατοικείται από έναν(;) εργάτη και το πιστό κομπιούτερ του. Το "Moon" είναι μια ταινία για το λίγο του ανθρώπου, για το αναλώσιμο της ύπαρξης στο τεράστιο σύστημα των εταιρειών και την μοναξιά της ζωής στις ουράνιες εκτάσεις, οπότε το blog και η ταινία καταλαβαινόμαστε μια χαρά, άσε που που ο HAL 9000 συγκινήθηκε που είδε ένα ξαδελφάκι του, τον GERTY 3000 να παίζει και να διαπρέπει στο σύμπαν. Χάρηκε που είδε επίσης τον Sam Rockwell, που πάντα χαίρεται να τον βλέπει και είναι -για άλλη μια φορά-καταπληκτικά χαμένος στο διάστημα. Παραπάνω δεν μπορώ να πώ, έχει ανατροπές......

2. Το blog είδε επίσης την "Ψυχή βαθιά" και του άρεσε, παρά τις αρνητικές (και μερικές φορές άδικες) κριτικές που δέχτηκε. Μάλλον όμως, όπως φαίνεται, ένας εμφύλιος δεν περνά εύκολα από την ιστορία κι ακόμα μπορεί να προκαλεί συζητήσεις και διαφωνίες (πράγμα που δεν είναι κακό) μίση και πάθη(πράγμα που μάλλον είναι). Το να μιλάς όμως για βαθειά ιστορική άγνοια ή να καλείς τον σκηνοθέτη να πάρει θέση(γιατί;)....δε νομίζω.

3. ''Τον έζησα τον εικοστό αιώνα. Με ζωή και με θάνατο. Πάλεψα μαζί του όσο μπορούσα. Με ζωή και με θάνατο. Στις μεγάλες του ώρες και στις ώρες των διαψεύσεων. Κι εκεί, κοντά στο τέλος του, έζησα τη μεγάλη διάψευση - που δεν έπεσε σαν ξαφνικός κεραυνός. Από χρόνια ακουγόταν η βουή που όλο πλησίαζε, μα ήταν πολλοί εκείνοι που δεν ήθελαν να την ακούσουν. Είχα την κακή τύχη να την ακούω και, το χειρότερο, να τη μεταφέρω στο χαρτί. Τίμημα, ο αποκλεισμός. Όχι όμως και η απογοήτευση. Με έσωσε η προσπάθειά μου, όσες κι αν ήταν οι αντιδράσεις, να κοιτάξω τον αιώνα μου κατάματα, χωρίς αυταπάτες, και να καταγράψω όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, επιλογές, πράξεις και παραλείψεις που οδηγούσαν στην καταστροφή εκείνου του μέλλοντος στο οποίο είχαμε αποθέσει τις ελπίδες μας...'' Έλλη Παππά 1920-2009

(καθόλου δε νομίζω.....)

Mujer argentina.

2009-10-16T16:39:00.004+01:00

Επειδή στις εκλογές έλειπα, για μερικές μέρες ούτε τηλεόραση είδα, ούτε εφημερίδες διάβασα, ούτε internet είχα. Σήμερα μπήκα μετά από καιρό στο Perceval Press(link στα δεξιά της σελίδας), το site του εκδοτικού οίκου του Viggo Mortensen,( τον οποίον αυτό το blog ζηλεύει και θέλει να του μοιάσει όταν μεγαλώσει -μόνο που δεν θα μεγαλώσει ποτέ). Εκεί λοιπόν διάβασα (καθότι ο ιδιοκτήτης του ενημερωμένος στα της Sudamerica) ότι την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, εκτός από εκλογές, παγκόσμια ημέρα των ζώων και τα γενέθλια του Snoopy, πέθανε η Mercedes Sosa.
Όταν ξεκίνησα τα ισπανικά, η πρώτη μου δασκάλα ήταν η Anna, μια κοντή αδύνατη κοπελίτσα από το San Sebastian, αν θυμάμαι καλά και το πρώτο τραγούδι που μας είχε βάλει ν'ακούσουμε ήταν

ΑΥΤΟ

Τραγουδιέται δυνατα!!! Τόσα χρόνια μετά, τόσοι κόσμοι μακρυά κι ακόμα το ακούω και ανατριχιάζω.
Volviste al Sur.......

Αλλαγή καιρού.

2009-10-15T18:28:00.002+01:00

Autumn - Mary Cassat 1880

Ακόμα δεν πρόλαβε να ξεπρηστεί καλά-καλά το χέρι μου από την ανεμώνη ή όποιο άλλο θαλάσσιο πλάσμα το τσίμπησε πριν τρείς μέρες και σήμερα είμαι με (αμάνικο) πουλόβερ.
Αλλά δεν θα το βάλω κάτω. Που θα πάει, άλλη μια βουτιά θα την κάνω!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΟΜΟΥ ΚΡΥΟΥ!!!

Όνειρα επιβίωσης.

2009-10-14T23:24:00.004+01:00

"The rush of battle is a potent and often lethal addiction, for war is a drug"

Μεταξύ αντρών, μια γυναίκα κάνει τις καλύτερες ταινίες δράσης. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ δράσης, εκεί που τα πράγματα τρέχουνε γιατί υπάρχει κάτι που τα κινεί και ο κόσμος σκοτώνεται γιατί είναι ο εθισμός του. Βλέπω τώρα το "Strange Days" και οι δρόμοι της γυρνάνε λες και το "Blade Runner" είναι μια καθημερινότητα κι όχι το απίστευτο, φουτουριστικό σύμπαν που μάθαμε να λέμε. Το "Near Dark" στέλνει το "Twilight" στο πυρ το εξώτερο και το "Point Break" φέρνει ένα τεράστιο κύμα στο σαλόνι μας.
Πρώην κυρία Cameron, κατάφερε πολύ περισσότερα πράγματα από το να σπασει θεαματικά τα σερβίτσια του "Τιτανικού" , κυρίως να δείξει ότι οι άνθρωποι πέρα από φύλο και φυλή, είμαστε εθισμένοι στη βία και στο εικονικό σύμπαν που μόνοι μας δημιουργούμε. Ο κόσμος πρέπει να είναι έτσι όπως τον θέλει ο Lenny, o ήρωάς της στις "Παράξενες μέρες" γιατί έτσι νομίζει ότι όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Αλλά έτσι δεν είναι. Ποτέ δεν είναι........

The Hurt Locker
μην σας τρομάζει το μιλιταριστικό του πράγματος. Μπορεί να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα απ' ότι νομίζουμε(;;;;;)

Εκλογές, ποίηση και DVD.

2009-10-02T11:38:00.005+01:00

Λέω να μην ψηφίσω. Σε όλους αυτούς που θα πέσουν πάνω μου και θα με θεωρούν προσωπικά υπεύθυνο για την εκλογή του Μάκη Βορίδη στη Βουλή, δεν έχω τι να απαντήσω. Έχω μια μικρή περιπέτεια μπροστά μου και προτιμώ αυτήν από το να ψηφίσω. Διευκρινίζω: Από το να ψηφίσω ενώ στην πραγματικότητα δεν μ' ενδιαφέρει. Θα μου πούνε" άμα φτάσει ο Καρατζαφέρης πρωθυπουργός, τότε να δούμε αν θα σ' ενδιαφέρει" και πιθανόν να έχουνε δίκιο. Να είμαι μέσα στο ανεύθυνο κομμάτι που επιτρέπει τα πάντα να γίνονται μοιρολατρικά, γιατί βαριέται να πάρει τα πόδια του την Κυριακή, να πάει να ψηφίσει ή επειδή νομίζει -παραπλανημένο από τους προβοκάτορες-ότι το να μην ψηφίζει είναι πολιτική στάση. Μπορεί, αλλά εξακολουθεί να μην μ'ενδιαφέρει, οπότε το θεωρώ πιο...πως να το πώ...έντιμο στον εαυτό μου(και πιστέψτε με, η εντιμότητα δεν είναι από τα δυνατά μου σημεία) να πάω για μπάνιο. Όλοι αυτοί οι γνωστοί που θεωρούν τόσο σημαντική την ψήφο μου (και είναι-δεν διαφωνώ σ'αυτό) και μου τη λένε είναι τόσο σίγουροι για την δική τους;
Πράγμα που μας φέρνει στους "Watchmen" και στην φιλοσοφία της εξουσίας. Προχθές είδαμε την ταινία και δεν θα'λεγα ότι μας ενθουσίασε. Μας προξένησε όμως μεγάλη περιέργεια να διαβάσουμε το comic. Εγώ πάντως ψηφίζω δαγκωτό Ozymandias, διότι πέρα από το φιλολογικό background είχε την τόλμη να κάνει ότι κανένας πολιτικός: Να δώσει ΞΕΚΑΘΑΡΗ λύση στο παγκόσμιο πρόβλημα....χωρίς πολλά-πολλά. (Τέλεια τα peanuts -watchmen; O Snoopy-Rorschach, όλα τα λεφτά, ο οποίος παρεπιμπτόντως την Κυριακή των εκλογών γίνεται 59 χρονών!!).
Άλλη μάλλον αδιάφορη ταινία που είδαμε αυτές τις μέρες (διότι εμείς οι άχρηστοι, δεν βλέπουμε debate, βλέπουμε ταινίες) ήταν το "State of Play" με τον Russell Crowe, τον Russell Crowe και τον Russell Crowe. Δεν ήταν κακό αλλά αν πήγαινες να το συγκρίνεις με την βρεταννική σειρά του BBC στην οποία στηρίχτηκε(και δεν έπαιζε ο Russell Crowe) δεν έπιανε μία. Και η teach και ο φίλος μου ο Αργύρης αρνήθηκαν με σθένος να δούνε τον Russell να κάνει τα δικά του, αφού είχανε δει τον John Simm στον ίδιο ρόλο που είναι κανονικός άνθρωπος, όχι σαν τον Russell που τα πήρε όλα πάνω του και έδωσε επίσης ΞΕΚΑΘΑΡΗ λύση στο πρόβλημα της ταινίας. Ωραίος ο Jason Bateman, αλλά είχε προλάβει άλλος τον ρόλο του (Mark Warren) κι ήταν επίσης φοβερός.
Μ' αυτά και μ'αυτά πέρασαν οι μέρες. Τα λέμε πια με νέα(;) κυβέρνηση, αν και αν δεν αναθέσουμε το θέμα στον Russell, σκούρα τα βλέπω τα πράγματα.

Με την ουρά στα σκέλια.

2009-09-21T16:38:00.006+01:00

- Ηλίθιε, είπα στον Mike ενώ περιμέναμε στην καραντίνα της εταιρείας (της δικής μας εταιρείας). Κι αυτό ήταν το μόνο που του είχα πει εδώ και 24 ώρες, από τότε που μας μάζεψε δηλαδή το Galactica, να περιπλανιόμαστε κυριολεκτικά χαμένοι στο διάστημα.
Δεν θα μιλούσα κανονικά, αλλά τον είδα τόσο τσακισμένο που είπα να τον πατήσω εντελώς κάτω, τον βλαμμένο, που υπόσχονταν το ταξίδι της ζωής (ή του θανάτου) μας και τελικά βρεθήκαμε να παραπαίουμε γύρω από κάτι διαστημικές ξέρες χωρίς να έχουμε ιδέα για τις χωροχρονικές παρακάμψεις και τις παπαρολογίες του Mike. Αλλά τι περιμέναμε; Εμείς και μπροστά μας να το'χαμε το γιγάντιο σκουλήκι, δεξιά θα στρίβαμε και θα το ψάχναμε ακόμα.
Έτσι όπως βολοδέρναμε λοιπόν, κατά το τέλος της τέταρτης μέρας και πάνω που είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε σοβαρά το ενδεχόμενο της ασφυξίας ή το ν'ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε έξω, γιατί το οξυγόνο έφτανε δεν έφτανε για κανένα τρίωρο και κανένας Ατρείδης δεν φαινόταν για να μας σώσει, μας μάζεψε το battlestar Galactica.
Aυτοί δε, βρίσκονταν σε άλλο μηκος κύματος, άλλοι χαμένοι στο διάστημα. Έρχονταν λέει από τις Δώδεκα Αποικίες (τις ποιές;;;;) και τους επιτέθηκαν οι Cylon και ήταν οι μόνοι που επέζησαν και ψάχνανε τη Γη(!!!!!!!) και μήπως ξέραμε που βρισκόταν;(!!!!).
Όταν τους είπαμε περίπου, μόνο τα πόδια δεν έπεσαν να μας φιλήσουνε. Χρόνια ψάχνανε και ποιός ξέρει σε ποιά μαύρη τρύπα πέσανε και βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά μας - στους άλλους χαμένους. Τους είπαμε να μην περιμένουνε πάντως και πολλά από τον πλανήτη-όνειρό τους, αλλά ήταν τόσο ενθουσιασμένοι που δεν πείθονταν. Τόσο το χειρότερο....άσε που μας γύρισαν στην αγαπημένη εταιρεία, που όσο περνά ο καιρός μοιάζει όλο και περισσότερο με το κουκούλι του alien (δεν θα ξεφύγεις ποτέ από τη μανούλα) στην οποία δεν θα'λεγες ότι μας υποδέχτηκαν και με ανοιχτές αγκάλες.
Τελικά το ανθρώπινο είδος δεν είναι αχρηστο μόνο επι γης αλλά κι έξω απ' αυτήν. Μονίμως τριγυρνά απο δω κι απο κει, γκρινιάζοντας που δεν βρίσκει αυτό που θέλει και νομίζει ότι το συμπαν ολόκληρο του χρωστά.
Κάνοντας τις μαύρες αυτές σκέψεις στην καραντίνα, είδα τον Mike σε βαθιά απελπισία, έτοιμο να διαλυθεί πάλι....και αισθάνθηκα μια θλίψη. Σηκώθηκα, πήγα κι έκατσα δίπλα του και τον αγκάλιασα απ' τους ώμους.
- Μην ανησυχείς, είπα σφίγγοντας με λύσσα τα δόντια μου. Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε.

Yo, Johnny! I see you in the next life!

2009-09-15T10:00:00.005+01:00

Σήμερα το πρωί, κατά τις 7:00 άναψα σκουντουφλώντας την τηλεόραση. Πριν προλάβω να πιώ μια γουλιά καφέ, η πρώτη είδηση που άκουσα ήταν ότι πέθανε ο Patrick Swayze. Και μ'έπιασε μια στεναχώρια....Η αλήθεια είναι ότι εκείνo το Dirty Dancing στο λαιμό μου'χε κάτσει, παρά το ότι ήμουνα σε τρυφερή, ρομαντικη ηλικία όταν βγήκε. Δεν έβλεπα τέτοιες ταινίες, δε βλέπω τέτοιες ταινίες. Να μη μιλήσω για το ανεκδιήγητο εκείνο Road House με τον Jeff Healey να παίζει το Roadhouse Blues και ο κόσμος να δέρνεται (κανονικά θα έπρεπε να μου αρέσει αυτό, αλλά υπάρχει ξύλο και ξύλο-μην τρελαθούμε). Να μη μιλήσω για τους Βόρειους και Νότιους που το βλέπαμε με την c. για να γελάσουμε.
Ας σταθώ στους Outsiders, στο απρόσμενο "To Wong Foo, thanks for everything Julie Newmar" που αν και έχει ξεσηκώσει λίγο την "Priscilla" είναι ενδιαφέρον και με τον Wesley Snipes να δίνει ρέστα, στο προβλέψιμο αλλά πολύ απλό και ανθρώπινο "City of Joy" και φυσικά, φυσικά, φυσικά στο "Point Break", που είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογούν το γεγονός ότι η Kathryn Bigelow είναι στην κορυφή των action movies (και δείτε το Hurt Locker που έρχεται τώρα για του λόγου το αληθές) . Έχει μία σκηνή 10 λεπτών που είναι όλη ένα κυνηγητό με τα πόδια, χωρίς λόγια που νομίζεις ότι κυνηγάνε εσένα, κάτι κύματα που σε στροβιλίζουνε μαζί τους, αδρεναλίνη στα ύψη και δύο κεντρικούς χαρακτήρες που τους λένε Bodhi και Johnny Utah- τι άλλο θέλει κανείς από μια ταινία;
Σ' όλες αυτές τις ταινίες που ανα τα χρόνια τον έβλεπα (α! και το εκτος του κόσμου τούτου "Donnie Darko") μου ήταν οικεία φυσιογνωμία και παρ'όλο που δεν μου άρεσε ποτε ως άντρας (κι ας μην έβαλε την Baby στη γωνία) πάντα μου φαινόταν πολύ συμπαθής.
Όπως όμως έλεγε κι ο ιδιος στο "Point Break":

This is stimulating, but we're out of here.

Η φωτό είναι της Mary-Ellen Mark.

Διαδρομές.

2009-09-03T18:14:00.004+01:00

Προχθές έδωσα εξετάσεις και πέρασα τα σήματα-αυτοκινήτου και μηχανής!!!!
Θα μου πείτε "ε και;" αλλά για μένα ήταν πολύ σημαντικό και κυρίως τα μηχανής που πως τα πέρασα δεν κατάλαβα (έτσι γεννιέται ο καλός οδηγός).
Το κακό είναι ότι τώρα τα μυαλά μου πήραν αέρα και οι δρόμοι αυτού του κόσμου μου φαίνονται πολύ μικροί. Σκέφτομαι να στοχεύσω σε κάτι πιο....απλωτό ας πούμε.
Σήμερα ξεφυλλίζοντας το EMPIRE και το αφιέρωμά του "Movie Stars That Sing", σκόνταψα σε τρείς γνωστές φυσιογνωμίες και το θεώρησα καλό σημάδι. Να! Δείτε!

bonus track: Ο μακρύς δρόμος από το Enterprise μέχρι τον Denny Crane

Η λέξη για τον κόσμο είναι δάσος.

2009-08-24T12:42:00.008+01:00

Το 1972 η Ursula Le Guin έγραψε την διπλανή νουβέλα, η οποία δημοσιεύτηκε το 1976. Θεωρήθηκε μια παραβολή του πολέμου στο Βιετνάμ, όμως μετα από χρόνια απόκτησε μια πλατύτερη και πιο εύστοχη έννοια, γιατί όπως και να το κάνουμε, ο αποικισμός του πλανήτη Athshe από τους γήινους και η εκμετάλλευση και ερήμωσή του, κάτι σαν να θυμίζει.
Μπορεί η Γαιοθάλασσά της να ήταν πιο μαγευτική και ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων πιο πολιτικό αλλά αυτό για μένα είναι το πιο συγκινητικό, μικρό και περιεκτικό απ'όσα δικά της έχω διαβάσει (κάτι σαν τον Παπαλάνγκι στο εξώτερο διάστημα).
Οι γήινοι (= εμείς) ανακαλύπτουν τον πλανήτη Athshe (ανάθεμα την ώρα-κατάρα τη στιγμή).
Ο πλανήτης κατοικείται απο τα Κρίτσι(όπως θα τα αποκαλούν υποτιμητικά) τα γαλάζια, όμορφα, ευγενικά πλάσματα (= ότι άλλο κατοικεί στον πλανήτη, εκτος από μας) τα οποία λόγω των προτερημάτων τους, είναι οι τέλειοι σκλάβοι. Η συνέχεια είναι γνωστή, αποτελεί την καθημερινότητά μας, μέχρι που οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι και εισάγουν μια ανύπαρκτη μέχρι τότε έννοια στη ζωή τους-τον πόλεμο και σαν γνήσια παιδιά της φύσης και της κακομεταχείρισης από τους ανθρώπους, το έλεος τούς είναι άγνωστο.

Έβλεπα χθες την τραγωδία με τις φωτιές που τα κανάλια την έχουν κάνει σήριαλ κι αναρωτιόμουνα τι μας περιμένει, γιατί καλή η ευγένεια και ο πολιτικός ακτιβισμός και η ανακύκλωση, αλλά κάποια στιγμή από το πολύ φτύσιμο ξυπνάει το σύνδρομο Baader-Meinhof και θα μας πάρει όλους ο διάολος.

Τα τραγούδια της μεγάλης ζέστης.

2009-08-22T10:16:00.002+01:00

Μ' αρέσει το καλοκαίρι, αν και είναι παλιοεποχή. Ποτέ δεν είναι ήρεμο και τίποτα δεν κρύβεται . Ο χειμώνας είναι η εποχή των μεγάλων συμβιβασμών. Κάνει κρύο, έχει σκοτάδι, ας μαζευτούμε λίγο, ας μη μιλάμε πολύ. Το καλοκαίρι έχει αναταράξεις....
Μ'αρέσει το καλοκαίρι γιατί φοράμε λίγα ρούχα. Ηλίθιος λόγος θα μου πείτε, αλλά μόνο το καλοκαίρι μπορείς να ξαπλώσεις γυμνός στο δροσερό μάρμαρο του σπιτιού και να παίζεις με τις σκιές στο ταβάνι.
Μ'αρέσει το καλοκαίρι. Κάτω από το νερό μπορείς να δεις καλύτερα κι είσαι τόσο πιο ελαφρύς.....

IT'S A CRASH COURSE FOR THE RAVERS

Ο πίνακας, ξέρετε....Vincent!

Συνέχεια.

2009-08-14T09:02:00.005+01:00

Αυτό το blog δηλώνει με περηφάνεια ότι μερικές φορές μπορεί το μήλο να πέσει κάτω από τη μηλιά.
Άσε που ο HAL χαίρεται γιατί ο Keyser Söze μετακόμισε σε κομπιούτερ.
Παίζει και ο Sam Rockwell.
Καλό τριήμερο, τα λέμε από βδομάδα (όποιος έχει μείνει σ' αυτόν τον έρημο πλανήτη:)

ΤΟ' ΠΙΑΣΕΣ;

Το χαμένο ταξίδι.

2009-08-07T12:10:00.006+01:00

- Λοιπόν; ρώτησε η Ζωζώ, ανάβοντας στη ζούλα ένα τσιγάρο, αφού είχε καταστρέψει το σύστημα συναγερμού καπνίσματος. Που θα πας στην άδειά σου φέτος;
- Πουθενά, απάντησα.
- Καλά τρελή είσαι; Τώρα κάτω είναι καλοκαίρι. Σαράντα βαθμούς θα φτάνει κι εσύ θα κάτσεις εδώ στο κρύο και στα μαύρα σκοτάδια; Ή θα πας πάλι όπως πέρσι στον πλανήτη-κλώνο της γης;
- Δεν θα πάω πουθενά. Έχω πολύ δουλειά να βγάλω (...και μια διάθεση θανάτου, αλλά αυτό προτίμησα να μην το μοιραστώ) Είχαμε πολλές εξαφανίσεις τώρα τελευταία, αν θυμάσαι, συμπλήρωσα δηκτικά
- Άσε με κι ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι. Ποιός ξέρει τι γίνανε όλοι αυτοί οι καημένοι. Ούτε μέχρι τον θάλαμό μου δεν τολμώ να πάω μόνη (γι αυτό κάθε μέρα τη συνοδεύει και κάποιος διαφορετικός: "πηδήξτε το γαλαξία με ωτο-στοπ, χωρίς ωτοστοπ, με ότι βολεύει τελοσπάντων")
- Αγαπώ την εταιρεία μου και με αγαπά κι αυτή....
- Τι αηδίες λες τώρα; Παραλογίζεσαι; Πρέπει να φύγεις οπωσδήποτε, να πας να κάνεις κανένα μπάνιο και να συνέλθεις.
- Δεν πάω πουθενά. Έχω δουλειά και τώρα που ανάρρωσε κι ο Mike θα μείνουμε εδώ να την προχωρήσουμε λίγο, να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, πολύ μπλέξιμο επικρατεί εδώ μέσα.
- Θα σας φάνε οι Κλίνγκον ζωντανούς ή θα σας ξεκάνουν με κανένα πείραμα πάλι.
- Γιατί; Μέχρι τώρα τι γινότανε;
Στην πραγματικότητα έχουμε ένα φοβερό σχέδιο με τον Mike. Θα περιμένουμε να φύγουν με άδειες οι περισσότεροι, να τσακιστούνε στη γή, γιατί οι εξωγήινοι δεν έχουνε διακοπές, μέχρι και γι αυτό τους έχουνε πείσει τους σκλάβους. Έπειτα θα πάρουμε μια τριήμερη άδεια να πάμε στον Αρράκις. Ο Mike επιμένει ότι ξέρει πως να πάμε. Μετά την πρόσφατη περιπέτεια όλο κάτι χάρτες μελετά προσπαθώντας να καταλάβει που βρέθηκε και λέει ότι μάλλον εκεί ήταν. Δεν είναι πολύ μακριά, γύρω στις δυό μέρες ταξίδι. Αλλά δεν σκοπεύουμε να γυρίσουμε. Το σχέδιο είναι να πάμε και να καταναλώσουμε όση περισσότερη μελάνζη μπορούμε-θα μας ξεκάνει, αλλά δεν θα μας νοιάζει τίποτα.

Στην πραγματικότητα ούτε τώρα με νοιάζει τίποτα, αλλιώς γιατί να βαδίσω σε βέβαιο θάνατο με τον παράφρονα που νομίζει ότι είδε τον captain Kirk στους αμμόλοφους του Αρράκις και λέει ότι ξέρει χωροχρονικές παρακάμψεις για να πάμε; Το πιθανότερο είναι αντί για την αγκαλιά των Ατρειδών, να καταλήξουμε να επιπλέουμε γύρω από καμμιά ξέρα του διαστήματος κι ίσως χρόνια μετά να μας μαζέψει εμάς ή ότι έχει απομείνει κανένας σκουπιδοσυλλέκτης έξω από την εταιρεία. Όμως είναι καλοκαίρι στο διάστημα ή μάλλον δεν είναι τίποτα στο διάστημα. Δεν υπάρχουν εποχές, υπάρχει μόνο φόβος και παράνοια και πολύ δουλειά. Πείτε με βλάκα, αλλά μπροστά σ'αυτό η ψεύτικη προοπτική των αμμοσκώληκων στο Dune φαντάζει Παράδεισος....ότι κατάληξη κι αν έχει (ποιός ξέρει; ποιός ξέρει;)

Foreign Affair.

2009-07-20T10:58:00.005+01:00

Jane Hudson and the goblet of fire.

Καμμιά φορά έτσι όπως περνάνε τα χρόνια, σκέφτομαι ότι μπορεί να καταλήξω σαν τη Jane Hudson στο "Summertime" . Αυτή είναι η καλή εκδοχή βέβαια, γιατί υπάρχει και η εκδοχή του καθηγητή Aschenbach (πόθος, σύγχιση, εξευτελισμός, θάνατος) και ο κοινός παρονομαστής, η Βενετία, έτσι όπως την ονειρεύονται οι μεγαλοκοπέλες (αυτός είναι ο νέος όρος του καλοκαιριού) σαν εμένα, στην πρώτη περίπτωση κι έτσι όπως την φοβούνται, την ποθούν και την απεχθάνονται όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι στην δεύτερη.
Την προηγούμενη εβδομάδα πήγαμε στους James, την πρώτη μέρα. Μου άρεσαν πολύ, αλλά φεύγοντας, τα πόδια μου είχαν κοπεί και το σώμα μου πονούσε. Αν θέλω να πάω σε φεστιβάλ, πρέπει να βιαστώ λίγο (θα μπορούσα να αποτελέσω μια μοντέρνα εδοχή της Jane Hudson, τώρα που το σκέφτομαι. "Summertime in Glastonburry" ας πούμε, όπου θα γνωρίζω ώριμο roadie των....ξέρω γω....Oasis; -μπλιαχ- και στο τέλος θα φεύγει αυτός γιατί πρέπει να ακολουθήσει τη μπάντα κι εγώ θα τρέχω στα λασποχώραφα, πίσω απο το φορτηγό με τα μηχανήματα, που θα τον παίρνει......)
Αχ σήμερα γιατί να μην είμαι στην Αθήνα, στο θέατρο Βράχων να δώ τους Nine Inch Nails; Τον τελευταίο καιρό έχω κάνει σύστημα να χάνω συναυλίες που θέλω να δώ. Τον Leonard Cohen πέρισυ, τους Placebo και τους NIN φέτος. Και μη με ρωτήσετε πως συνδυάζονται όλα αυτά-εύκολα. Άντε γιατί έχει και ζέστη, βαριέμαι, μην κάνω καμμιά πολυσέλιδη ανάλυση ομοιτήτων και διαφορών μεταξύ Jane Hudson και Aschenbach και ζωντανέψει μέχρι κι ο Tadzio από το βιβλίο.

Μεγάλο post για ένα μικρό ταξίδι.

2009-07-07T09:08:00.006+01:00

Ο κύριος επάνω αναρωτιέται "to be or not to be?", το οποίο όπως με πληροφόρησε η c. μπορεί και να σημαίνει "να είσαι ο εαυτός σου ή να μην είσαι;" Τι περνούσε από το ταραγμένο μυαλό του Άμλετ, δεν ξέρω, το να τον βλέπεις όμως σε ένα αγγλικό θέατρο, στο Λονδίνο, στην γλώσσα του Σαίξπηρ είναι μια μορφή απόλαυσης και ικανοποίησης.
Φτάσαμε στο Λονδίνο ένα συννεφιασμένο πρωινό του Ιούνη, το οποίο σε πολύ λίγο μεταβλήθηκε σε ηλιόλουστο και ζεστό κι έτσι διατηρήθηκε και τις τρεις μέρες που κάτσαμε ενώ στην Ελλάδα έριχνε κέρατα όπως με πληροφορήσανε. Ψέματα! Φάγαμε και μεις μια μπόρα (τη μοναδική) με το που ξεκινήσαμε να πάμε στο θέατρο. Δεν ξέρω ποιός άτιμος μας καταράστηκε αλλά ενώ είχαμε κάνει την ιδια διαδρομή την προηγούμενη, ενώ τρεις μέρες γυρνούσαμε από δω κι από κει, χωρίς να χαθούμε, χωρις κανένα απολύτως πρόβλημα, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΩΡΑ συνέβησαν όλα. Έβρεξε, έριξε χαλάζι, πλημμύρισαν κάτι γραμμές, ήταν Σάββατο κι ήταν πίτα στον κόσμο, πήραμε λάθος γραμμή στο μετρό, τρέχαμε ν' αλλάξουμε και φτάσαμε στο θέατρο παρά τρίχα. Νόμος του Μέρφυ και μαλακίες. Όποιος ήθελε το κακό μας δεν του πέρασε κι αυτό έχει σημασία.
Αυτό που θα έπρεπε ίσως να αναφέρω από την αρχή για το πολυπληθές κοινό είναι ότι Άμλετ ήταν ο Jude Law, σε εμφάνιση μετά από πολλά χρόνια στο θέατρο. Δεν κόβω φλέβες για τον Jude αλλά ομολογώ ότι ήταν πολύ παθιασμένος με το ρόλο και ήταν πολύ ωραίος ανισόρροπος πρίγκηπας. Έπαιζαν και κάτι άλλοι, ξέρετε γνωστοί και καταξιωμένοι άγγλοι θεατρικοί ηθοποιοί, αλλά ποιός νοιάζεται γι αυτούς; (Πέρα από την πλάκα όλοι πλην της Οφηλίας, ήταν εξαιρετικοί)
Μετά από 3,5 ώρες παράσταση, πήγαμε και backstage γιατί είχα πει στον/ην emptyscreen ότι θα πάρω αυτόγραφο, αλλά τρόμαξα από την ορμή και το πάθος του κοινού, μόλις βγήκε ο Jude. Η c. βέβαια με πληροφόρησε ότι ευτυχώς δεν έχω βρεθεί σε συναυλία του Ρουβά που εκεί τα πιτσιρίκια είναι χωρίς έλεος και ικανά να σε πατήσουν κάτω. Η c. πήρε αυτόγραφο ως εκ θαύματος αλλά της πηγαίνει περισσότερο ο Jude, τι να κάνουμε;

(ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ)

Οι μέρες κύλησαν γρήγορα, είχα να πάω στο Λονδίνο 25 ολόκληρα χρόνια έτσι όπως το υπολόγισα και μου άρεσε. Μετρήσαμε 8 έλληνες στην παράσταση και αμέτρητους στο ξενοδοχείο που μέναμε, καμμιά 15αριά μπούργκες, αμέτρητα επίσης μεθυσμένα πιτσιρίκια στους δρόμους το Σάββατο βράδυ (αυτό το πράγμα που όλες οι pub κλείνουν νωρίς-νωρίς, μέχρι και στους ίδιους έχει αρχίσει να φαίνεται περίεργο), πάλι αμέτρητα αφιερώματα κάθε μορφής στον μακαρίτη τον Michael Jackson, αμέτρητα βρακιά και σουτιέν απλωμένα στην εμφάνιση του Tom Jones στο Glastonburry (τάμα θα το κάνω, να πάω μια φορά σ'αυτό το φεστιβάλ, όσο μπορώ να πάρω ακόμα τα πόδια μου) μια πόλη γεμάτη χρώματα κι αρώματα, πολύ και διαφορετικό κόσμο, όλοι έξω λόγω της ζέστης, μπάντες στα πάρκα, ελάφια που τρέχουνε, εικόνες που αλλάζουνε, προπύργιο ενος σχεδόν εξοντωτικού καταναλωτισμού (6 λίρες το εισιτήριο στο μουσείο του Sherlock Holmes!!! Τι να σου κάνει ο απλός θαυμαστής και πιστός αναγνώστης!) όπου τα πάντα πληρώνονται μέχρι τελευταίας δεκάρας και ανάγκες δημιουργούνται από τα πιο μικρά πράγματα. Όπως παντού στον δυτικό τουλάχιστον κόσμο όμως, μπορείς να επιλέξεις και να ζήσεις κυνηγώντας ή χωρίς τίποτα από όλα αυτά. Τουλάχιστον ζεις σε μια πόλη που όταν έρθεις μέχρι εδώ, πας σ'ένα πάρκο και μπορείς να κάθεσαι όλη μέρα και να κοιτάς τα σύννεφα, χωρίς να σ' ενοχλήσει κανείς....
.....πράγμα που εδώ ο κόσμος γελά όταν το ακούει, γιατί εδώ ποιότητα ζωής σημαίνει να βγείς να φας σαν βόδι και να γυρίσεις για να αποθέσεις την κοιλιά σου στον καναπέ όπου θα δεις ότι σκουπίδι έχει η τηλεόραση και το βράδυ μπορεί να ξαναβγείς για να ξαναφάς και μετά να πιείς σαν νεροφίδα, κοροιδεύοντας τους τουρίστες που μεταξύ γευμάτων πάνε και καμμιά βόλτα. Ας μη γκρινιάζω και μοιάζω με συνταξιούχο, υπάρχουν πολύ χειρότερα, να μην έχεις να φας για παράδειγμα, να είσαι πρόσφυγας για παράδειγμα, να ζεις στην Κίνα για παράδειγμα, που μάλλον είναι το μέρος που δεν θα πατήσω ποτέ το πόδι μου - βρήκα επιτέλους τον ολοφάνερο ρατσισμό μου!
Όπως καταλαβαίνετε η επιστροφή δεν ήταν κι ακριβώς ο γυρισμός στην Ιθάκη, ήταν και δύσκολα τα πράγματα πριν φύγουμε, ευκολότερα δεν έγιναν. Nα σου πω c. δε μαζεύουμε καμμιά λίρα στην άκρη γιατί μπορεί να προκύψει κανένας Macbeth το φθινόπωρο, που είναι και πιο θρίλερ έτσι όπως θα κρυώνει ο καιρός κι η βροχή θα πέφτει τα βράδια στο Charing Cross κι η πόλη θα είναι βουτηγμένη στην ομίχλη;

LONDINIUM

Το σκίτσο είναι του Mark A. Hicks

Απόντες.

2009-06-24T12:21:00.004+01:00

Μια ωραία πρωϊα, ξυπνήσαμε και καταλάβαμε ότι οι εργαζόμενοι της εταιρείας ήμασταν αισθητά μειωμένοι. Που είχαν πάει αυτοί που λείπανε, κανείς δεν ήξερε. Κανείς επίσης δεν ήξερε τον ρυθμό με τον οποίον εξαφανίζονταν ή τον λόγο. Η εκδοχή της μαζικής αυτοκτονίας αποκλείστηκε αμέσως. Σιγά-σιγά κάποιοι άρχισαν να θυμούνται για "έναν διπλανό τους στη δουλειά, που μια μέρα δεν ήρθε και μετά δεν τον ξανάδανε αλλά έχει πολύ καιρό".
Δεν επρόκειτο για τίποτα μεγαλοστελέχη, ούτε καν για την Ζωζώ ας πούμε ή για μένα. Όλοι όσοι λείπανε ήταν από πριν αόρατοι, γραμμένους τους είχαμε έτσι κι αλλιώς είτε δουλεύανε στην παραγωγή, είτε στην καθαριότητα, είτε στα γραφεία. Απλώς κάποια μέρα....χάθηκαν και κυριολεκτικά από κει που ήτανε χαμένοι στην συνείδησή μας. Το πως και το γιατί δεν ξέρω αν το μάθουμε ποτέ και για να είμαι ειλικρινής, δε νομίζω ότι μ' ενδιαφέρει. Αλλιώς θα ήξερα από πριν.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ!

Τα οικεία συναισθήματα.

2009-06-03T13:15:00.004+01:00

Πριν μερικά βράδια, φεύγοντας από τη δουλειά με φώναξαν από ένα απέναντι μπαλκόνι. Ήταν κάτι φίλοι που είχα καιρό να τους δώ. Κάτσαμε στο μπαλκόνι μέσα στη νύχτα, μιλώντας πάνω από μπουκάλια με κρασί, καπνίζοντας, κατασκοπεύοντας τους γείτονες. Σχεδόν καμμιά πολυκατοικία στο δρόμο δεν έχει παντζούρια κι ο κόσμος φαινόταν μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων να κάνει δουλειές, να βλέπει τηλεόραση, να χαζολογεί μέσα κι έξω. Κάποια στιγμή έριξε μια μικρή βροχή, κάποιοι ακούστηκαν μετά σ'έναν μικρό καυγά, μερικά πιτσιρίκια πέρασαν κι ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται προς τις ταβέρνες. Κι εκείνη τη στιγμή βλέποντας από ένα μπαλκόνι, χωρίς σχεδόν κανείς να μας δίνει σημασία κατάλαβα πόσο όμορφος είναι ο δρόμος. Η ώρα πέρασε, οι σκιές του βραδιού απλώθηκαν, πολλά φώτα έσβησαν. Ανοίξαμε άλλο ένα μπουκάλι, οι γάτες γλιστρύσανε μέσα από τις σκιές, άναψα άλλο ένα τσιγάρο και σκέφτηκα.
Όταν ήμουν πιο μικρό, την εποχή που πρωτοκαλοκαίριαζε μ' έπιανε τρέλα. Τα βράδια ήθελα συνέχεια να είμαι έξω. Έπαιρνα ένα λεωφορείο και πήγαινα προς το κέντρο με τέρμα ανοιχτά τα παράθυρα, έβρισκα τους φίλους μου, κάναμε βόλτες όλοι μαζί. Μετά μπορούσα πιο εύκολα να κοιμηθώ. Τώρα θα' θελα να κάνω τα ίδια. Πρακτικοί λόγοι και κά;τι βάρη που έχουν πέσει και μας έχουν ψιλοδιαλύσει, δεν μου το επιτρέπουν, προς το παρόν. Ποτέ δεν μου άρεσαν όμως τα ζεστά σπίτια το καλοκαίρι κι εκείνο το βράδυ στο μπαλκόνι ήταν σαν μια μικρή επιστροφή. Που, δεν ξέρω, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήξερα ιδιαίτερα προς τα που πήγαινα, αλλά δεν πειράζει. Ήταν σαν να "πηγαίνεις προς το Νότο. Μου αρέσει γιατί είναι σαν να κατηφορίζεις" που λέει και ο Δεντρογένης του Τόλκιν.

Πείτε κύριοι!

Αθλητικό ιντερμέδιο.

2009-05-28T13:30:00.005+01:00

ΕΥΤΥΧΩΣ ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ......

(δυστυχώς, δυστυχώς, αλλά ας όψεται η μεγαλοψυχία και η άγνοια...)

" I' M NOT A MAN I AM CANTONA"

Ακατανόητο (όχι από όλους) αλλά αναγκαίο (για μένα) post.

2009-05-22T10:39:00.007+01:00

Εχθες το πρωί ξαφνικά όλοι μικρύναμε. Αυτή την αίσθηση είχα. Μπροστά στο αναπόφευκτο γίναμε όλοι ξανά πέντε χρονών, σαν να προσπαθούσαμε να μην καταλάβουμε. Δεν έπιασε. Μετά δεν ξέραμε τι άλλο να δοκιμάσουμε και διαλυθήκαμε ησύχως.
Κι εγώ δεν έχω τι άλλο να πω και μερικές φορές καλύτερα να μη λες τίποτα. Θα έβαζα τώρα το "Lucy in the sky with diamonds"που είναι μελαγχολικό και ονειρικό, σαν ένα ευχαριστώ στη φίλη μου τη Λ. για τις κασέτες που μου έγραφε στο σχολείο, αλλά αυτό αρέσει σε μένα.
Οπότε ας βάλω κάτι που αρέσει σε κείνη.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΗΚΩ

Η φωτο: Edward Hopper " Δωμάτιο στη θάλασσα"

It ain't what you do, it's the way that you do it...

2009-05-14T10:41:00.003+01:00

Ετεροχρονισμοί και πάλι.
Την προηγούμενη Παρασκευή στους Firewater, λέγαμε διάφορες βλακείες για να περνάει η ώρα ("Γύρνα γρήγορα μωρό μου γιατί θα βγεί η Πρωτοψάλτη" κι άλλα τέτοια χαζά). Δεν ήταν οτι δεν μου άρεσαν. Ήταν καλοί κι είχαν έναν χαρισματικό frontman. Επειδή όμως το Golden Hour τους με είχε ενθουσιάσει, δεν ξέρω...περίμενα μάλλον κάτι διαφορετικό και όχι, δεν ξεπατωθήκαμε στο χορό, όπως πολύ καλά έκανε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού(αν θυμάμαι καλά η τελευταία φορά που χόρεψα ΠΟΛΥ σε συναυλία πρέπει να ήταν οι Faithless). Κατά το τέλος της βραδιάς, συζητώντας κατάλαβα τι δεν μου άρεσε στη συναυλία, το οποίο όπως έμαθα αποτελεί μεγάλο πρόβλημα (μου) που χρήζει μέχρι και ψυχοθεραπείας μπορώ να σου πω.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Οι Firewater είχανε πολλά στοιχεία ska. Εγώ αντιπαθώ το ska, οπότε;

Έχω θέμα, άλλοι ακούνε Madness και χαίρονται, εμένα μου'ρχονται στο μυαλό skinheads του "Εθνικού Μετώπου" να δέρνουνε Πακιστανούς στο Λονδίνο - άδικο και παράλογο. Μάλλον είναι επειδή το βαριέμαι, πάντα το βαριόμουνα, όπως και το ξαδελφάκι του, τη ρέγκε και όλη την χαρούμενη, καλοκαιρινή Τζαμάικα που λατρεύει τον Jah. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές στο φεστιβάλ ρέγκε στην Ασπροβάλτα, ξαπλωμένη στα γρασίδια να βλέπω τον ήλιο μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων.. και μετά το ηλιοβασίλεμα... και μετά το φεγγάρι...και μετά το σκοτάδι, περιμένοντας να σηκωθεί κάποιο λιώμα από τα γρασίδια ν'ανέβει στη σκηνή και να παίξει κάτι, οτιδήποτε.
Για να επανέλθω, το ska-όχι δεν μου αρέσει κι ας μου τη λένε όλοι γι αυτό, μου άρεσαν όμως πάρα πολύ οι παρακάτω, που τους θυμήθηκα σήμερα μια αγχωτική, χάλια μέρα που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στον λάθος δρόμο. Ξαφνικά άρχισαν να τραγουδάνε στο κεφάλι μου...και αισθάνθηκα κάπως καλύτερα.

Άκου:

Η γριά κυρία. Η κινέζα κούκλα.

2009-04-29T12:13:00.009+01:00

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 1:
Προχθές το πρωί μια καθαρίστρια Βόλπον μπήκε στον θάλαμο Σκότυ να καθαρίσει τον τηλεμεταφορέα. Ο τηλεμεταφορέας χρησιμοποιείται σπανίως και μόνο σε άψυχα μικρού όγκου, γιατί το τι βάζεις από τη μια και τι και που βγαίνει από την άλλη είναι κάτι απροσδιόριστο. Βρίσκεται δηλαδή σε ΠΟΛΥ πειραματικό στάδιο. Πριν από κανένα χρόνο ένας ενθουσιώδης νεοφερμένος φυσικός έλεγε ότι βρήκε τη λύση, ότι κανείς δεν κινδυνεύει και διάφορες μπούρδες. Ρίχτηκε μες στην χαρά στον τηλεμεταφορέα. Δυό μέρες μετά, μας πήρανε τηλέφωνο από μια βάση στον Πλούτωνα, για να μας πούνε ότι στα ντουζ βρήκανε ένα κεφάλι κι ένα κομμάτι από μπούστο, εντελώς αναίμακτα, που πάνω είχε καρφιτσωμένο το καρτελάκι με τ' όνομα. Ο υπόλοιπος φυσικός δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε. Από τότε δεν το πολυπλησιάζουμε, αλλά σήμερα που μπήκε η κυρία από τον Βόλπον, ανακάλυψε με έκπληξη ότι στο κέντρο του κωλομηχανήματος, βρισκόταν ένα αναπηρικό καροτσάκι με μια γιαγιά πάνω του. Την πλησίασε σαν χαμένη και την ρώτησε τι κάνει και πως βρέθηκε εκεί. Η γιαγιά την κοίταξε χαμογελούσε αλλά δεν μιλούσε κι ήταν σαν να μην άκουγε. Ειδοποίησε την ασφάλεια, η οποία χέστηκε πάνω της μέχρι να μπει στον τηλεμεταφορέα και να κατεβάσει τη γιαγιά, η οποία ήταν σαν να εκτελούσε κοινωνική υποχρέωση. Χαμογελούσε αλλά αντίδραση-μηδέν. Την μεταφέρανε στο ιατρείο και θα δούμε τι θα γίνει. Ανάθεμα τον Σκότυ και τα πειράματά του!

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 2:
Σαν να μην έφτανε η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας, έξω από μας χάλασε κι ένα διαστημικό λεωφορείο. Πάλι καλά προλάβανε και βγήκανε οι επιβάτες του και τους έχουμε τώρα στην εταιρεία φιλοξενούμενους, μέχρι να έρθουνε τα ανταλλακτικά τους. Δείχνουμε το κοινωνικό μας πρόσωπο-καταλαβαίνετε. Έτσι κι αλλιώς κάτι καημένοι είναι που δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα επι γής και φύγανε στο διάστημα να σκορπιστούνε στους πέντε αστεροειδείς ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη. Μεταξύ τους είναι και μια κινεζούλα μ' ένα κινεζάκι-δικό της όπως μας πληροφόρησε, που δεν άντεξε άλλο τον βάναυσο σύζυγο, τα μάζεψε κι εξαφανίστηκε στα πέρατα του κόσμου-κυριολεκτικά. Στην γή η κοπέλα πουλούσε διάφορα μπιχλιμπίδια στους δρόμους, μαζί με το μωρό της, το οποίο έγινε η μασκωτ, όντας ο πιο μικρός σε ηλικία κάτοικος (έστω και προσωρινός) της εταιρείας. Όλοι έχουν χαζέψει μαζί του λες και ζούμε στην εποχή των "Παιδιών των ανθρώπων" (χωρις αυτόν δυστυχώς) και δεν έχουν ξαναδει μωρό. Τον παίζουνε, τον χαιδεύουνε, τον κανακεύουνε και πάει λέγοντας. Την μεγαλύτερη πλάκα την έχει πάθει ο ένας εκ των τριών συνεταίρων-ιδιοκτητών της εταιρείας μας που συνέχεια με τον πιτσιρίκο ασχολείται. Του μαθαίνει να περπατάει, του ρίχνει παιχνιδάκια να τα πιάσει, του χαιδεύει το κεφαλάκι.......μέχρι που η μαμά του τον τσάκωσε μια μέρα να ταίζει το μωρό σκυλοτροφή και τον βούτηξε αγανακτισμένη. Ευτυχώς την άλλη μέρα φύγανε.

φωτο ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ 1 : Graham Watson
φωτο ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ 2: cryptia

Action figures.

2009-04-22T11:00:00.004+01:00

www.kazuya-akimoto.com/blog1/2008/04/human-ir

Ο φίλος μου ο Μ. είναι του Steven Seagal, που είναι πιο παιδί της γης, με οικολογικές ανησυχίες, αλογοουρά και ανάλογη ένδυση (κιμονό, patchwork σακάκια κ.λ.π). Ρίχνει επίσης υπέροχες και εξαιρετικά δυνατές φάπες, αφού έχει ανάψει τα sticks του πρώτα κι έχει κάνει τους χαιρετισμούς του στον Βούδα.
Εγώ είμαι του Jean Claude Van Damme, που είναι πιο ευρωπαίος, λιγότερο ισορροπημένος, κυκλοφορεί συνήθως ημίγυμνος ή με φανελάκι και τζην ή με τη στολή του λεγεωνάριου της τιμής (σε μια ταινία που άφησε ιστορία) και οι κλωτσιές του γράφουν ποίηση.
.
.
.

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ!!!

Πασχαλινά.

2009-04-18T10:30:00.004+01:00

Το αγαπημένο μου συγκρότημα των τελευταίων χρόνων (δηλαδή ο εξής ένας) παίζει κόρνο εκεί που σκάει το κύμα.

Κάνει ότι θα' θελα να κάνω κι εγώ, αλλά δεν έχω κόρνο.

Ευχαριστώ garcon που μ' έβαλες να τους ακούσω:) Έρχομαι για την μαγειρίτσα με μανιτάρια.....

Η μέρα με ήλιο.

2009-04-17T12:04:00.005+01:00

Το πρωί πήγαμε με τον/την c. προς τα έξω. Είχε ήλιο, πολύ ζέστη και οι δρόμοι ήταν άδειοι. Πήγαμε στα σκυλιά μας, παίξαμε και τα αφήσαμε να κάθονται στην σκιά, το ένα δίπλα στο άλλο, σαν μπουκέτο, κοιτώντας ήρεμα την άνοιξη.
Πήγα μετά στη δουλειά, έβαλα κροκέτες στο γάτο, έφαγε μία και βγήκε να κάτσει έξω στον ήλιο. Είναι Μεγάλη Παρασκευή, καμμιά θλίψη θρησκευτικής φύσεως δεν αισθάνομαι και περιμένω ανυπόμονα αύριο το μεσημέρι που θα τελειώσω από τη δουλειά, να πάω στο άλλο

σπίτι, να κολυμπήσω σε μια παγωμένη ακόμα θάλασσα, κάτω από τον καθαρό ουρανό και τον ζεστό ήλιο, να διαβάσω ξαπλωμένος στην αμμουδιά, μέχρι να με χτυπήσει ο ήλιος στο κεφάλι.
Μόνο που εκεί δεν θα έχουμε ζώα μαζί μας, αλλά μωρά. Τα pets θα περάσουν ένα ήρεμο Πάσχα.

Το αυτό εύχομαι και για σας! - play this track!!!

13 Απριλίου 2009.

2009-04-13T18:16:00.001+01:00

60 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

number 9...number 9...number 9...

2009-04-10T18:20:00.002+01:00

του Shane Acker

Το είδα και ενθουσιάστηκα. Κρατά 11 μόλις λεπτά, είναι έξυπνο, όμορφο, περιπετειώδες και μελαγχολικό - σαν τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Γιά όποιον θέλει ας το δει

ΕΔΩ

και σε όποιον άρεσε, υπομονή, θα βγεί και σε μεγάλου μήκους μέσα στο 2009, στην παραγωγή του οποίου έχουν βάλει το χέρι τους ο Tim Burton και ο Timur Bekmambetov. Δείγμα ΕΔΩ. Μην σας τρομάζει το επικό του πράγματος. Το ζήτημα είναι να είναι διαφορετικό, αλλιώς τι νόημα έχει να ξεχειλώσουνε το μικρού μήκους σ' ένα βαρετό δίωρο; Ε;

Who's gonna drive you home-tonight?

2009-04-07T10:17:00.007+01:00

Πριν 20 χρόνια, τελειώνοντας το σχολείο, έδωσα δύο φορές για δίπλωμα οδήγησης. Την πρώτη φορά οι εξετάστριες ήταν δύο κυρίες οι οποίες είχανε με το δίκιο τους απελπιστεί. Προσπαθήσανε πολύ να με βοηθήσουνε, όμως εγώ το είχα πάρει εντελώς αψήφιστα κι όταν κόντεψα να το ρίξω σ'ένα φορτηγό, πολύ ευγενικά μου είπανε ότι δεν μπορούσανε να με περάσουν. Την δεύτερη φορά οι εξεταστές ήταν δύο άντρες που εντελώς άδικα με κόψανε. Ο ένας μάλιστα ήταν εξαιρετικά αγενής και στριμμένος και κατάφερε να αγανακτήσει μέχρι και τον δάσκαλο οδήγησης. Αφού έπι ένα τέταρτο με ταλαιπωρούσε, με άγχωνε και με πρόσβαλλε, μου δήλωσε ότι κόβομαι γιατί πάρκαρα το αυτοκίνητο δύο εκατοστά πιο έξω από το κανονικό - τονίζοντας τα δύο εκατοστά. Πολύ ευγενικά του είπα να πάει στο διάβολο κι έκτοτε δεν ξανασχολήθηκα. Έτσι για να τελειώνει ο μύθος ότι όλες οι γυναίκες εξετάστριες είναι σκύλες, ενώ οι άντρες άγγελοι.
Ποτέ δεν μου άρεσε να οδηγώ και πάντα γνώριζα ανθρώπους που είτε είχαν δίπλωμα αλλά αρνούνταν να πιάσουν τιμόνι, είτε δεν είχαν από πεποίθηση (και μια μοναδική περίπτωση που χωρίς δίπλωμα, άδεια και λοιπά ενοχλητικά, οδηγεί, αλλά...μέχρι εδώ) πρόσφατα όμως ξεκίνησα τα μαθήματα οδήγησης από την αρχή και κατάλαβα ότι μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.
α) Οι οδηγοί. Όλοι είναι χειρότεροι εκτος από μένα. Όλοι βρίζουμε τους πάντες αλλά μια χαρά παρατάμε το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, πάνω στη διάβαση, μπροστά από τη ράμπα και δεν συμμαζεύεται.
β) Οι δάσκαλοι οδήγησης. Από την αλησμόνητη, τρελή εποχή που εγώ οδηγούσα άνοιξη στην πόλη και ο δάσκαλος κατέβαζε το παράθυρο και φώναζε " Τι παιδί είσαι συ μωρό μου!!!" στα κοριτσάκια που περνούσανε δίπλα, μέχρι τον σημερινό που το μόνο βιβλίο που έχει διαβάσει στη ζωή του είναι τα σήματα και κάτι για την αποκάλυψη και το ημερολόγιο των Αζτέκων η των Μάγια και τα προσφιλή θέματα του πατέρα Μάξιμου, δεν ξέρω τι ακριβώς έχει αλλάξει.
γ) Τα θεωρητικά της οδήγησης που είναι πλέον υποχρεωτικά. Αντί να κάτσουν να σου μάθουν ν' αλλάζεις κανένα λάστιχο, να βλέπεις τα λάδια, καμμιά πρώτη βοήθεια-αχρείαστη να'ναι- δοκιμάζεται η λογική σου με τύπους και τσιτάτα του στυλ "μην οδηγείτε μετά απο κατανάλωση αλκοολ", " η ζώνη σε προφυλάσσει απο τη ζωή" (που λέει και ο δάσκαλός μου), "πως καταλαβαίνουμε στην πινακίδα ότι πρόκειται για ανηφόρα και πως για κατηφόρα" και τέτοια.
δ) Εγώ, που εξακολουθεί να μην μου αρέσει η οδήγηση κι όσο περισσότερο κυκλοφορώ, τόσο πιο πολύ εκνευρίζομαι, αλλά πόσο να στηρίζεσαι στους άλλους και στα προβληματικά μέσα μεταφοράς;

Κατόπιν τούτων και αυτού του βαρετού σαν την οδήγηση post, ανακηρύσσω ηρωίδα την Poppy του Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟΥ "Happy Go Lucky" απ'όπου κι η φωτογραφία.

Enraha!Enraha!

Να ζήσεις Νικόλα και χρόνια πολλά!

2009-03-31T12:29:00.006+01:00

Ο μικρός Νικόλας έγινε 50 χρονών, καθόλου όμως δεν άλλαξε στο πνεύμα. Μέσα από τις σελίδες των Sempe-Goscinny εξακολουθεί να παραμένει το πρότυπο που χαίρομαι να κάνω δώρο στα παιδιά των φίλων μου και να τον βλέπω να τα εμπνέει.
Τον διάβασα σε μεγάλη ηλικία (γύρω στα 16) οπότε υποθέτω ότι έχασα μεγάλο μέρος της ταύτισης που βλέπω σε μικρότερα παιδιά ακόμα και σήμερα. Έτσι κι αλλιώς το ότι ο Νικόλας παίζει συχνά ΕΞΩ με τους φίλους του, γυρνά στις γειτονιές, η παρέα παίζει φάπες, πάει με τα πόδια στο σχολείο και διάφορα άλλα τέτοια, πρέπει να τον έχουνε κάνει ίνδαλμα στους σημερινούς ανήλικους έγκλειστους των σχολείων, των φροντιστηρίων και των ατελείωτων ωρών εκπαίδευσης . Μπορεί να είναι μια πιο αθώα, σκανταλιάρικη, παιδική ηλικία, ξέρετε όμως πως φαντάζει στα μάτια του εννιάχρονου γιού γνωστών, που τελειώνει με μαθήματα, ξένες γλώσσες και δραστηριότητες κατά τις 10 το βράδυ;
Ο Νικόλας μου αρέσει γιατί έχει την χαρά ενος παιδιού που δεν θέλει και πολλά από τη ζωή του για να'ναι ευτυχισμένο. Ο ενήλικος κόσμος δεν το καταλαβαίνει πάντα και το αναγκάζει σε αταξίες και παρανοήσεις. Είναι επίσης σύγχρονος της Ζαζί η οποία θα πάει την παιδικότητα (και την γλώσσα) αρκετά βήματα μπροστά, χωρίς καμμιά διάθεση νοσταλγίας όπως ο Νικόλας, αλλά τι να κάνουμε, τα αγοράκια είναι πιο συναισθηματικά.

Στο σκίτσο, ο μικρός Νικόλας με τη μικρή Λουϊζα (συνοδεία μπαμπάδων). Μετά από μια μικρή αντιπάθεια στην πρώτη γνωριμία, του στυλ "τα αγόρια είναι ηλίθια" και "τα κορίτσια είναι βαρετά", γκρέμισαν τον κήπο. Άμα υπάρχει χημεία.......
Further we go and older we grow the more we know the less we show....

Think Doc!

2009-03-17T13:54:00.005+01:00

Το φεστιβαλ ντοκυμαντερ μπορεί να μην έχει το δήθεν glam και τις αφίξεις διασημοτήτων του φεστιβάλ κινηματογράφου(ΕΥΤΥΧΩΣ), έχει όμως ντοκυμαντέρ που τα βλέπεις με κομμένη την ανάσα και έχει κατά καιρούς αφιερώματα η και τις νέες ταινίες δημιουργών που είναι μορφές σ' ένα παραγνωρισμένο αλλά συναρπαστικό είδος. Έτσι συνήθως μπορούμε να δούμε την καινούρια τρέλα του Werner Herzog σε ποιός ξέρει ποιά γωνιά του κόσμου, την τελευταία δημιουργία της Barbara Kopple ή ένα μεγάλο μέρος του συνόλου του έργου των αδελφών Maysles καθώς και πολλά άλλα νέα πράγματα. Είναι από τις μέρες που μου αρέσει αυτή η πόλη και το πήγαινε-έλα ΟΛΥΜΠΙΟΝ - Λιμάνι δεν έχει το άγχος, τον μόνιμο εκνευρισμό γιατί δεν βρίσκεις εισιτήρια και την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας του "'αλλου", "μεγάλου" φεστιβαλ . Άσε που ένα καλοφτιαγμένο ντοκυμαντέρ κατά τη γνώμη μου μπορεί να βάλει κάτω την μυθοπλασία και κυρίως εκείνη των κρατικών επιχορηγήσεων.
Είναι από τις μέρες που μπορεί στην προβολή της "Ζωής στους βράχους" να τύχει να κάτσεις δίπλα στις πραγματικές πρωταγωνίστριές της και να βλέπεις τις αντιδράσεις τους, να κάνεις ερωτήσεις στην πρώτη ελληνική αποστολή που ανέβηκε το Everest ή να δεις την απίστευτη προσπάθεια ενος τύπου να κατακτήσει την Condoleeza Rice(!!!!!).
Το φεστιβαλ ντοκυμαντερ είναι χαλαρό, ενδιαφέρον και διαθέτει τα πάντα. Γέλιο, συγκίνηση, δράση, ρεαλισμό αλλά και πάρα πολύ σουρρεαλισμό. Επίσης αρχίζει σιγά-σιγά η άνοιξη στην πόλη. Καλό δεν ακούγεται;

Άνθρωπος σε πύραυλο.

2009-03-16T12:52:00.007+01:00

Σήμερα πέρασε ένας κύριος δεμένος πάνω σ' έναν πύραυλο, έξω από το παράθυρο.Ίσα που προλάβαμε να τον δούμε. Η Έλλη λιποθύμισε, νόμισε ότι ερχόταν κατά πάνω μας, αλλά εκείνος πέρασε δίπλα από το κτίριο και συνέχισε την πορεία του.... προς τα που άραγε;
Το κύριος το λέω έτσι, ιδέα δεν έχω ποιός ήταν μέσα στην διαστημική στολή αλλά διάβαζα τελευταία ότι είναι ένας πολύ μοδάτος θάνατος να σε δένουνε στα άχρηστα στελέχη των σκαφών και να σε αμολάνε στο διάστημα. Δε φτάνει που γεμίσαμε σκουπίδια, θ' αρχίσουν να επιπλέουν και πτώματα εδώ γύρω. Το διάστημα τελικά είναι ένα τρομακτικό μέρος, έτσι και παραπατήσεις χάθηκες.
Οι μέρες κυλάνε βαρετές και αδιάφορες. Ούτε δουλειά δεν έχει, έχω να δω τον Παύλο αιώνες και με το που περνάνε οι ώρες και κλείνουνε σιγά-σιγά τα γραφεία και η παραγωγή, πέφτει μια γενικότερη κατήφεια και γκρίνια, πολύ σπαστική. Σχεδόν παρακαλάμε για ένα πείραμα, για την εμφάνιση άλλης μιας στριμμένης προϊσταμένης, για μια επίθεση των Κλίνγκον, να έρθει κάποιος....οποισδήποτε, να σπάσει η βαρεμάρα.
Ο Mike ξαναγύρισε στη δουλειά και φαίνεται να βρήκε πάλι τον καλόβολο, βαρετό εαυτό του αλλά τον έχω σε στενή παρακολούθηση. Μπορεί να μη μιλάει για τους φανταστικούς του φίλους και τα οράματά του και διάφορες τέτοιες παπαριές αλλά κάτι εξακολουθεί να μην μου αρέσει επάνω του. Δεν πειράζει. Ίσως να είναι και ημόνη μας ελπίδα για λίγη ανακατωσούρα για ΚΑΤΙ, ΚΑΤΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ να συμβεί.

Το σκίτσο είναι από το www.fotosearch.com

Λαβύρινθος.

2009-03-13T14:17:00.006+01:00

Το διάβασα στον ίνδικτο που το διάβασε στον πάνο και στεναχωρήθηκα, γιατί η χώρα μου μεταμορφώνεται σιγά-σιγά (και γρήγορα-γρήγορα) στο Αθηνών Αρένα. Ας περάσουν τα θηρία....

Χουδέτσι
10/3/2009

Αγαπητοί φίλοι

Με μεγάλη λύπη σας πληροφορώ ότι, λόγω έλλειψης του παραμικρού ενδιαφέροντος και συνεπώς της στοιχειώδους στήριξης τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό, αναγκάζεται το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος να κλείσει και να θέσει τέλος σε όλες του τις δραστηριότητες πέρα των 5 ήδη ανακοινωθέντων σεμιναρίων των Ζohar Fresco (Kρουστά,18-23/3),Daud Khan Sadozai (Rabab του Αφγανιστάν( 24 - 29 /3) στη Λευκάδα, και των Pedram Khavar-Zamini
(Περσικό Τόμπακ 31/3 - 4/4), Σωκράτη Σινόπουλο (Πολίτικη Λύρα 6 - 11/3), και Ross Daly (Μουσική Ομάδα 28/4 - 3/5) στο Χουδέτσι, Ηρακλείου, Κρήτης.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων καιmaster-classes
με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες. Τα σεμινάρια αυτά δουλεύουν κάτω του κόστος καθώς εμείς που τα διοργανώνουμε δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για οποιοδήποτε οικονομικό κέρδος. Μας ενδιαφέρει μονάχα η υπηρεσία που προσφέρουμε στους μαθητές μας και στην ίδια τη μουσική. Οι μαθητές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία άνθρωποι περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που ήδη κάνουν μεγάλες θυσίες να ανταποκριθούν στη σχετικά χαμηλή
τιμή που είμαστε αναγκασμένοι να ζητήσουμε από αυτούς (250€ για 6 μέρες μαθημάτων και διαμονής!).

Παρόλες τις προσπάθειες μας να συνάψουμε μια κάποια συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες της πολιτείας (Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρεια Κρήτης, Νομαρχία Ηρακλείου κλπ), δυστυχώς δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον οι συγκεκριμένοι ούτε καν να συναντηθούν μαζί μας πόσο μάλλον να συνεργαστούν. Το μόνο που θέλουμε από αυτούς είναι να συμμετέχουν και αυτοί στο κόστος των σεμιναρίων ώστε να μην περνάει όλο αυτό το οικονομικό βάρος στους μαθητές που δεν μπορούν να το αντέξουν. Μέχρι φέτος ο βασικός μας συνεργάτης σε αυτή τη
προσπάθεια, ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης (ο διαχειριστής του ΜΕΛ), κάλυπτε μοναχός
του το οικονομικό έλλειμμα ( μεταξύ €35,000 και €45,000 ετησίως για τα 25 - 30 καλοκαιρινά σεμινάρια της Κρήτης). Τα τελευταία δυο χρόνια συνάψαμε μια περιορισμένη αλλά θετική συνεργασία με το Δήμο Λευκάδας ο οποίος μας βοήθησε να πραγματοποιήσουμε 6 σεμινάρια στο χώρο του στη διάρκεια του χειμώνα.

Από φέτος ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης δηλώνει αδυναμία να συνεχίζει να καλύπτει τα όσα μέχρι τώρα κάλυπτε και έτσι μένουμε χωρίς τα απαραίτητα οικονομικά μέσα να πραγματοποιήσουμε το φετινό κύκλο εργασιών μας. Ο Δήμαρχος του Δήμου Ν. Καζαντζάκη, ο κ. Ρούσος Κυπριωτάκης μας βεβαιώνει ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου και των συνεργατών του να εξασφαλιστεί το ενδιαφέρον και η στήριξη των τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό προκειμένου να συνεχίζεται η προσπάθεια που γίνεται στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματα αυτά. Συνεπώς το Μουσικό Εργαστήρι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει όλες του τις δραστηριότητεςκαι να κλείσει.

Το χωριό Χουδέτσι έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του Μουσικού Εργαστήριου Λαβύρινθος που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή. Οι μαθητές και η δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και
καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία. Η ίδια η Κρήτη εξελίσσεται σε τόπο συνάντησης, διαλόγου και δημιουργικής επεξεργασίας των μουσικών παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ασίας . Και όμως, η πολιτεία αδιαφορεί…. Το οικονομικό έλλειμμα είναι για αυτούς ένα ευτελές ποσόν για ένα τέτοιο έργο πολιτιστικής και τοπικής ανάπτυξης και η μέχρι τώρα αδιάφορη έως και αρνητική στάση τους μόνο ως εγκληματική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Είμαστε διατεθειμένοι να εξετάσουμε και να ακολουθήσουμε ακόμα οποιαδήποτε πρόταση δράσης προκειμένου να συνεχίζει το έργο του ο Λαβύρινθος εκτός από τις εξής τρεις:

..1) Η αύξηση της τιμής των σεμιναρίων σε βάρος του μαθητή.

..2) .Η συρρίκνωση των δραστηριοτήτων του ΜΕΛ.

..3) ..Η οποιαδήποτε έκπτωση στην ποιότητα της
διδασκαλίας

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους μαθητές και τους δασκάλους που όλα αυτά τα χρόνια μας τίμησαν με την παρουσία και
με την εμπιστοσύνη τους καθώς και τους Δήμους Νίκου Καζαντζάκη και Λευκάδας που έκαναν ό,τι μπορούσαν να στηρίξουν το έργο του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος.

Εάν οποιοσδήποτε αναγνώστης αυτού του μηνύματος θέλει να εκδηλώσει τη δική του ενόχληση για την εξέλιξη αυτή, προτείνω να στείλει ένα email διαμαρτυρίας σε κάποια από τιςακόλουθες διευθύνσεις, ή και σε όλες .

1) Περιφέρεια Κρήτης: http://www.crete.gov.gr/contact.asp?id=4&category=19

2) Νομαρχία Ηρακλείου: nairakl1@otenet.gr

3) ΤΕΔΚ Νομου Ηρακλειου tedk@otenet.gr

4) Υπουργείο Πολιτισμού: http://www.yppo.gr/0/gcontact.jsp

5) Δήμος Ν.Καζαντζάκη http://www.dimos-nikoskazantzakis.gr/contact.html

Να είσαστε καλά
Ross Daly….
Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής
του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος

http://www.labyrinthmusic.gr/laby/

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!- ΟΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.

Βρέθηκε η Λέλα.

2009-03-09T12:32:00.010+01:00

Μετά την συμβολη του Ομέρ Πριόνη στην αποψίλωση του πάρκου Λέλας Καραγιάννη, που να πάει και η Λέλα; Βρέθηκε να περιφέρεται ανάμεσα στ' αυτοκίνητα, προσδοκώντας το λαμπρό μέλλον του πάρκινγκ. Είναι ημίαιμη πομενική με κόλευ, για να σπάει τη μονοτονία. Πράγμα που καταλαβαίνετε, σημαίνει ότι θα γίνει μεγαλόσωμη. Δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις ΕΔΩ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η Λέλα βρήκε σπίτι, με τεράστιο κήπο κιόλας, όπως με πληροφόρησαν. Επιτέλους μια ιστορία με καλή κατάληξη που να σχετίζεται μ' αυτό το δύστυχο πάρκο.

Ετεροχρονισμοί.

2009-03-03T09:46:00.004+01:00

Την προπερασμένη Κυριακή προς Δευτέρα, έκανα ένα φραπέ και κάθησα να δω τα Oscar. Στις 07:15 τελειώσανε προβλέψιμα και χλιαρά. Ναι εντάξει ομολογώ ότι χάρηκα που το πήρε ο Danny Boyle, ο οποίος μας έχει δώσει μεγάλες χαρές και στιγμές ενθουσιασμού ("Shallow Grave", "Trainspotting" , "28 days later") αλλά και οδυνηρές απογοητεύσεις ("The Beach") όμως τι να κάνουμε, τους ανθρώπους τους αγαπάς για τα καλά και τα άσχημα.
Ευλογη απορία όλων με όσους συζητούσαμε μετά: Τα ξενόγλωσσα oscar πως στο διάολο τα δίνουνε; Γιατί εμείς το "Departures" (Ιαπωνία) δεν το έχουμε δει και άντε να δεχτούμε ότι πρόκειται για το αριστούργημα του αιώνα (άσε που μου αρέσει κι η ιδέα ότι ο σκηνοθέτης της, ένας καλοσυνάτος, ευγενικός κύριος μέχρι αυτήν την ταινία σκηνοθετούσε ταινίες εεε....ενηλίκων, ας πούμε) αλλά η αλήθεια είναι ότι μια απογοήτευση που δεν το πήρε το "Βαλς με τον Μπασίρ" ή το "Ανάμεσα στους τοίχους" την αισθάνθηκα - όχι ότι καμμιά τους έχει ανάγκη το oscar για να αποδείξει κάτι (όχι ότι καμμιά ταινία έχει ανάγκη το oscar για να αποδείξει κάτι) άλλα έτσι, κουβέντα να γίνεται.
Και τώρα θα επισημάνω άλλη μια κατάφωρη αδικία των oscar (που όλοι γελάνε μαζί μου αλλά δεν με νοιάζει). Την άδικη και εσκεμμένη μη βράβευση του αγαπημένου μου "wanted" στις κατηγορίες ηχητικών εφέ και μοντάζ ήχου που ήταν υποψήφιο. Προσωπικά μπορεί να του έδινα και το oscar σκηνοθεσίας, αλλά ας μην το συζητήσουμε γιατί αυτό το blog ζει για τη στιγμή που θα πατήσει το πόντιουμ των νικητών ο Jean- Claude Van Damme και οι ταινίες δράσης θα αναγνωριστούν επιτέλους γιατί τελευταία φορά που κέρδισε oscar ταινία "υποείδους" (δράση, θρίλερ, κωμωδία) πρέπει να ήταν αν θυμάμαι καλά "Η σιωπή των αμνών". Έκτοτε ήρθε ο μεσαίωνας του Forrest Gumb.

Μετά αρρώστησα. Έτσι εύκολα με χτύπησε μια ίωση, όπως σχεδόν τους μισούς φίλους και συγγενείς.

Μετά έγινα καλά και ήρθε η καθαρή Δευτέρα. Άλλο θεμά σε άλλον ετεροχρονισμό.

TO KAΛYTEΡO CLIP ΤΩΝ OSCAR (ΓΙΑ ΜΕΝΑ)

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο.

2009-02-12T12:56:00.006+01:00

Εχθές το μεσημέρι, την ώρα του διαλείμματος, περίμενα πως και πως ν' αδειάσει το γραφείο, γιατί είχα κρύψει στο μικρό χρηματοκιβώτιο(του οποίου τα κλειδιά έχω μόνο εγώ) μια μερίδα κοκορέτσι που μου είχε φέρει ο Παύλος προχθές, της μαμάς του, σταλμένο σε βαθιά κατάψυξη και με χίλιες δυό προφυλάξεις από τη Γη, κρυμμένο στον τριπλό πάτο μιας τσάντας γεμάτης σώβρακα, βιβλία και άθλια CD (οι τρεις μεγάλες ανάγκες του Παύλου) γιατί εδώ στην γη κοντεύει να απαγορευτεί, σιγά μην το αφήνουνε να κυκλοφορεί στο deep space 9.

Το γραφείο σιγά-σιγά άδειασε κι η μόνη που έμεινε ήταν η Έλλη, μια υπογραμματέας από την Ελασσώνα, που είχε δεν είχε ένα μήνα που κατέφθασε από τη Γη κι ακόμα κάθε βράδυ κλαίει γιατί της λείπει η μαμά της και κάθε πρωί λουφάρει γράφοντας την Ιλιάδα σε e-mail γιατί της λείπει ο γκόμενός της (σ' αγαπώ αγαπημένη μου αγάπη και τέτοια ξεράσματα - τα'χω διαβάσει όλα στα διαλείμματα που πάει με τους άλλους προσπαθώντας απεγνωσμένα να ενταχτεί κάπου, οπουδήποτε).
Χθες πάντως δεν κουνήθηκε από τη θέση της, έμεινε κολλημένη μπροστά στον υπολογιστή και μάλιστα φορούσε και τ' ακουστικά της. Έβγαλα στο γραφείο το καλαθάκι φαγητού με τον αντιπερισπασμό, μια χούφτα φύτρες για σαλάτα, ένα σαντουιτς με πολτό ελιάς και μαρούλι και μια μπανάνα, για να δείξω πόσο απασχολημένη ήμουνα, αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου, ήταν εντελώς βυθισμένη στην οθόνη της.
Την πλησίασα σιγά-σιγά από πίσω κι ενώ ήμουν σίγουρη ότι θα είχε να κάνει με τον γκόμενο, είδα ότι έβλεπε και άκουγε αποβλακωμένη, κουνώντας ελαφρά και σπαστικά το κεφάλι πάνω-κάτω, Λιακόπουλο στο διαγαλαξιακό. Την άγγιξα ελαφρά στον ώμο και τινάχτηκε, έβγαλε τ'ακουστικά και χαμογέλασε ένοχα.
- Τι βλέπεις; ρώτησα με το χαμόγελο της έχιδνας, λες και είχα τυφλωθεί και δεν ήξερα.

- Τον έβλεπα κάθε απογευματάκι στο σπίτι. Η εκπομπή του άρχιζε με το που είχα γυρίσει από τη δουλειά. Και τώρα είδα ότι τον πιάνει κι εδώ.

- Το περίεργο θα ήταν να μην τον έπιανε εδώ.

- Είναι πάρα πολύ έξυπνος άνθρωπος, είπε, κοιτώντας στοχαστικά την οθόνη όπου ο Δημοσθένης ανοιγόκλεινε άηχα το στόμα και φτεροκοπούσε τα χέρια σε μια κρίση μεγαλείου.

- Α ναι; Και τι λέει; ρώτησα

- Το ξέρεις ότι ο ελληνισμός είχε κατακτήσει όλο τον κόσμο; ρώτησε με πάθος.

- Το ότι εσύ κι εγώ είμαστε εδώ τώρα, αποδεικνύει και το πέραν του κόσμου τούτου, είπα.

- Το ξέρεις ότι οι Ρωμαίοι έκλεψαν τα πάντα από μας; Ότι έχουμε γεμίσει τον κόσμο με ελληνικούς ναούς που η ιστορία τους παρουσιάζει ως ρωμαϊκούς;

- Ε! Όλο και κάποιος ρωμαϊκός θα υπάρχει από δίπλα. Δεν ήταν και για πέταμα οι Ρωμαίοι.

- Έτσι θέλουν να πιστεύουμε, είπε με πάθος.

- Ποιοί;

- Τα σκοτεινά κέντρα συνωμοσίας που θέλουνε να πλήξουνε τον ελληνισμό και να μας καταστρέψουνε γιατί μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Αν οι Ρωμαίοι στο κάτω- κάτω ήταν τόσο φοβεροί γιατί στην τεράστια αυτοκρατορία τους δεν βρέθηκε ούτε ένας ναός τους στην κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη; Ε; ρώτησε έτοιμη να ορμήσει σε όποιον αμφισβητούσε την εγκυρότητα του Δημοσθένη.
- Μα εκεί είχε τα βαρβαρικά φύλα, τι να παν να κάνουν οι Ρωμαίοι; Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, θυμάσαι; Τα' λεγε και στα Αστερίξ.
Μάλλον ήτανε πολύ μικρή όταν τα Αστεριξ κάνανε θραύση, γιατί δε φάνηκε να συγκινείται. Τώρα εξάλλου έχουνε τους ήρωες του γέλιου στην τηλεόραση, τι να σου πει πια η Γελοουσαμπμαρίνα;
- Εκτός των άλλων, είπε τώρα που είχε πάρει φόρα, όλα τα μαθαίνουμε λάθος. Πάντα υπήρχε ένας Έλληνας πίσω από κάθε μεγάλη ανακάλυψη, σε όλη την ιστορία.
- Ε! Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις.....
- Να άκου!Άκου! είπε και με τον ζήλο του νεοφώτιστου τράβηξε τα ακουστικά για να ακουστεί ένα ακατάσχετο λογύδριο για το πόσο άχρηστος ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι που σιγά να μην έκανε τις ανακαλύψεις που έκανε, αφού δεν είχε χρόνο γιατί έκανε "άλλα πράγματα" (συνήθως όταν παίρνουνε το ύφος του μεγάλου υπονοούμενου τα άλλα πράγματα σημαίνει ότι πηδιότανε ασύστολα) πόσο εξίσου άχρηστος ήταν ο Αϊνστάϊν, που σε στιγμές κρίσης φώναζε "Φέρτε μου τον Καραθοδωρή, γιατί χωρίς τον Καραθοδωρή είμαι ένα τίποτα" ,έλληνες, βάρβαροι, γήινοι και εξωγήινοι όλοι μαζί, κάτι τύποι τριγυρνάνε με διαστημόπλοια εδώ κι εκεί και προσοχή μην πάρουμε το κακό διαστημοπλοιο, το ξανθό γένος θα επικρατήσει κλπ,κλπ. Μέσα σε δυό λεπτά παραληρήματος είχα μείνει κόκκαλο. Τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε εδώ, ξεσηκωτικούς, όχι τους αποβλακωμένους θαυμαστές τους. Μετά γύρισα και κοίταξα την επίδραση πάνω της. Μόνο τα σάλια δεν της τρέχανε. Κοιτούσε καρφωμένη, κουνώντας πάλι πάνω-κάτω το κεφάλι της, σε απευθείας σύνδεση με την αλήθεια. Πριν ξεκινησω να γράφω τη νέα μου μελέτη με τίτλο: " Προσηλυτισμός στο διάστημα - τρόποι και επιλογές" είπα να την φορτώσω με άλλη μια μικρή συνωμοσία. Έσκυψα πατρικά από πάνω της.
- Μήπως θες λίγο κοκορέτσι; ρώτησα ψιθυριστά.

Αφιέρωση.

2009-01-27T19:13:00.003+01:00

I CAN'T STAND THE QUIET!!!!!

(to be played at maximum volume)

Χορεύοντας σ' ένα δρόμο γεμάτο σφαίρες.

2009-01-21T13:48:00.007+01:00

Βαρσοβία, γκέτο 1943

Σάμπρα-Σατίλα, Λίβανος 1982

"Βαλς με τον Μπασιρ" (ή "Αποκάλυψη τώρα!";), διαλέξτε μια χρονολογία στην τύχη.

Μου φαινόταν λίγο περίεργο, χθες το βράδυ να βλέπουμε το "Βαλς με τον Μπασιρ" ενω τα γεγονότα που προσπαθούσε να θυμηθεί η ταινία μέσα απο τον ήρωά της, συμβαίνουν λίγο-πολύ και τώρα (κι όχι ότι σταμάτησαν να συμβαίνουν ποτέ). Ήμουν 12 χρονών όταν έγιναν οι σφαγές στη Σάμπρα-Σατίλα. Μάλλον είναι η πρώτη εξολόθρευση αμάχων που θυμάμαι έστω αμυδρά. Μετά θυμάμαι διάφορα άλλα, την πρώτη Ιντιφάντα που ακολούθησε, τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο του 1991, τη Ρουάντα το 1994, την Σρεμπρένιτσα το 1995 και πάει λέγοντας....μια σειρά φρίκης.
Το "Βαλς με τον Μπασίρ" ήταν ένα εξαιρετικό ντοκυμαντερ για τον πόλεμο, τα πιόνια του, την μνήμη, το παρελθόν και το παρόν. Δεν έχει να κάνει μόνο με το Ισραήλ και την Παλαιστίνη (έτσι κι αλλιώς τυπικά τις σφαγές των αμάχων τότε τις διέπραξαν οι χριστιανοί λιβανέζοι, οι Φαλαγγίτες, οι Ισραηλινοί ήταν απλώς στην γειτονιά και κοιτούσαν αλλού -όπως τα Ηνωμένα Έθνη στην Ρουάντα, π.χ.) αλλά με τη μνήμη και την ενοχή των, με το συνειδητό και το ασυνείδητο της πιο βάρβαρης πράξης των ανθρώπων , του πολέμου.
Δεν μπορώ να περιγράψω και να παραμιλάω περισσότερο για την ταινία, όποιος την δει θα καταλάβει. Εγώ πάντως σήμερα αισθάνομαι όπως αισθάνθηκα όταν λίγους μήνες πιο πριν είδα το "Hunger". Άλλος ένας πόλεμος κι όποιος το είδε, κατάλαβε.

ΣΗΜΕΙΑ

Για την ταινία έγραψε και ο chumba πριν απο καιρό.
Ο Μπασίρ δεν είναι ο ήρωας της ταινίας, όπως λανθασμένα σκεφτόμουν, μετά τον θυμήθηκα
H μουσική του Max Richter είναι Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΗ!

.....the children must be crying in the land....

2009-01-16T13:36:00.004+01:00

Συνήθως οι άλλοι τα λένε καλύτερα απο σένα, άσε που πέφτουν μέσα στο πως ακριβώς αισθάνεσαι και δεν μπορείς να το εκφράσεις. Τεντώστε τ' αυτιά σας, ανοίξτε τα μάτια σας και αισθανθείτε όσο καλύτερα μπορείτε. Οι καιροί είναι δύσκολοι (έχω να δηλώσω ότι πιο κλισε φράση δεν υπάρχει - λες κι ήταν ποτε ευκολοι.) ο κόσμος καίγεται, καινούριος πλανητάρχης ορκίζεται, εγκληματικότητα μαστίζει τη χώρα, η οικονομική κρίση απλώνει τα γαμψά της νύχια, το δημόσιο καταρρέει.....άμα δεις ειδήσεις οι παρουσιαστές βρίσκονται στα όρια ενος διεστραμμένα ψύχραιμου πανικού. Νομίζω όμως ότι η ζωή είναι σαν μια κλωστή από μικρες ματωμένες τραγωδίες και ξέφρενα αισιόδοξες χαρές....κι εγώ πάλι παραληρώ - τέρμα. Πείτε κύριοι....

" Αλλά που, λοιπόν, ανήκουν οι Εβραίοι; Ποιος άλλος λαός γεύτηκε την αδικία και τον κατατρεγμό τόσο συστηματικά;

Οι πλέον σκοτεινοί σταθμοί της ιστορίας του πολιτισμού μας και η διαμόρφωση των εποδείνιστων εγκληματικών όρων που τους χαρακτηρίζουν, την εξολόθρευση των Εβραίων αφορούν.

= Autodafes: στη Δυτική Ευρώπη του Μεσαίωνα.

= Pogrom: στην Πολωνία και τη Ρωσία των Τσάρων ως τα 1917.

= Θαλάμοι αερίων και Κρεματόρια στον πόλεμο 1940 - ’45.

Εκεί, στα στρατόπεδα του Χίτλερ και με τη σιωπηλή συγκατάθεση όλων των Μεγάλων της Ευρώπης, γράφτηκε η τελευταία πράξη της τραγωδίας. Έξη εκατομμύρια Εβραίοι ήταν το τίμημα της κάθαρσης. Αλλά και το σύνθημα της αφύπνισης. Επί τέλους οι λαοί κατάλαβαν. Τίποτα πια δεν τους χώριζε από τους Εβραίους που ήταν το ίδιο ανυπεράσπιστοι, όπως όλοι οι αδύνατοι της γης. Μιας γης που τους ανήκε, όπως κι όσο σ’ όλους μας, για να στεγαστούν στην, κοινή, πικρή μοίρα.

Κατάλαβαν όμως και οι Εβραίοι;"

Λιλή Ζωγράφου "Οι Εβραίοι κάποτε" (από τον πρόλογο του βιβλίου)

"So in America when the sun goes down and I sit on the old broken-down river pier watching the long, long skies over New Jersey and sense all that raw land that rolls in one unbelievable huge bulge over to the West Coast, and all that road going, all the people dreaming in the immensity of it, and in Iowa I know by now the children must be crying in the land where they let the children cry, and tonight the stars’ll be out, and don’t you know that God is Pooh Bear? the evening star must be drooping and shedding her sparkler dims on the prairie, which is just before the coming of complete night that blesses the earth, darkens all rivers, cups the peaks and folds the final shore in, and nobody, nobody knows what’s going to happen to anybody besides the forlorn rags of growing old, I think of Dean Moriarty, I even think of Old Dean Moriarty the father we never found, I think of Dean Moriarty."

Jack Kerouac "On the road" (τελευταία παράγραφος του βιβλίου)

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: I HEARD WONDERS

Today it's your birthday-they're smoking cigars....

2009-01-08T12:40:00.005+01:00

"Αγαπημένη μου Ζωζώ,
χθες ήρθε ενας τύπος και μου έδωσε ένα πακέτο που μου είπε ότι ήταν από σένα. Δε φαινόταν και πολύ στα καλά του κι όταν του είπα ότι ότι παίρνουμε απο σας γίνεται μετά από ειδική διαδικασία μέσω ταχυδρομείου ΠΑ-ΝΤΑ με κοίταξε περίεργα και χαμογέλασε. Κάτι μου θύμιζε είναι η αλήθεια αλλά δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι. Κοίταξα λίγο το πακέτο, το χαρτί του ήταν περίεργο, ο σπάγγος είχε περίεργη υφή, ο τύπος ήταν λες κι είχε έρθει....από που; Όταν σήκωσα τα μάτια είχε εξαφανιστεί και μέχρι να μπω στο σπίτι μια φοβερή λάμψη έσκισε τον ουρανό από πάνω σαν κεραυνός, μόνο που η μέρα εκτος από παγωμένη ήταν και ηλιόλουστη.
Να σου πω Ζωζώ, μωρό μου I want to believe, αλλά μην το παραχέσουμε. Νομίζω ότι αρκετά έχω πιστέψει στην τρελή σου ζωή και τις διαθέσεις σου να σηκωθείς να πας να εξαφανιστείς στα βάθη του γαλαξία. Τι ακριβώς είναι αυτό το γράμμα που μου έστειλες; Κατ'αρχην ΕΣΥ το έστειλες; Σε τι γλώσσα είναι γραμμένο και προς τι όλα τα περίεργα σκιτσάκια με τα σκάφη σας που ανεβοκατεβάζουν κόσμο; Το κουτί που είναι μαζί του τι έχει και γιατί δεν ανοίγει αλλά αφήνει ένα περίεργο άρωμα παντού και μιλάει σαν παπαγάλος δις ημερησίως, κόβοντας μου το αίμα: Elvis has left the building. Ευχαριστώ πολύ, ας περάσει ο επόμενος.
Ζωζώ νομίζω ότι βαρέθηκα πια. Κι εσένα και το σύμπαν σου και τους περίεργους φίλους σου που τριγυρνάνε με σκάφη χαμένοι στο διάστημα για χρόνια. Βαρέθηκα, μεγάλωσα και κουράστηκα από την ανευθυνότητα και τις ονειροπολήσεις σου. Σε παρατάω, θα βρώ επιτέλους μια καλή κοπέλα να κάνουμε παιδιά, θα μετακομίσουμε σε μια μονοκατοικία στα προάστια (στα γήινα προάστια) και κάτσε εσύ εκεί πάνω να κοιτάς τα άστρα.
Συντετριμένη αλλά αποφασισμένη,
Μαρίνα"

Αλλάξτε σελίδα.
-based on a true story......σε μια ιδέα του ίνδικτου δηλαδή, που τελευταία έχει πολλές φαεινές ιδέες:) Η δική του βέβαια ήταν πιο σουρεάλ και πιο space αλλά εμένα αυτό μου ήρθε στο μυαλό,ο καθένας ότι μπορεί.

-έχει ο Θεός γενέθλια;

Γιορτές.

2008-12-31T17:10:00.002+01:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ!!(όσο γίνεται)

bleep!

Η ζωή, το σύμπαν και το τίποτα.

2008-12-30T18:23:00.004+01:00

Ο Mike από την Minnessota μιλάει:

Καμμιά φορά νομίζω ότι αυτή η εταιρεία είναι ένα διαβολικό πράγμα που έχει φυτευτεί στην καρδιά ενος αγνού κόσμου (του διαστήματος) για να τον καταστρέψει, όπως ακριβώς οι γήινες εταιρείες υπάρχουν για να διαλύσουνε τη Γη.

Καμμιά φορά σκέφτομαι να πάω και να βάλω ένα μπουρλότο στα θεμέλιά της γιατί ο μόνος της ρόλος είναι να διαταράσει μια ισορροπία χιλιετιών, να μπαίνει εμβόλιμη μέσα στο χορό και να καταστρέφει το βαλς των άστρων και το βαλς των άστρων είναι εξαιρετικά πιο σημαντικό απ' ότι έχουμε κάνει ποτέ εμεις στην άθλια, μικρή κι ασήμαντη ζωή μας. Όλα τα άλλα, η παραγωγικότητα, η σημασία της οικονομίας, η διεστραμμένη μας δήθεν ευημερία είναι προφάσεις ενος κόσμου που δεν ξέρει πως ν΄αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν φυσιολογικά, που πρέπει να στρεβλώσει τα πάντα στα μέτρα του, χωρίς να σκέφτεται ότι αυτός πρέπει να προσαρμοστεί σε κάτι που υπήρξε πολύ πριν και που θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά. Οι αγωνιώδεις προσπάθειες σύμπτυξης είναι μόνο σπασμωδικές κινήσεις ενος κόσμου που πεθαίνει.

Αυτό το γένος, εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε ίσως ότι πιο ευφυές και καταστροφικό υπάρχει στην ζωή, όπως εμείς την ξέρουμε, αλλά η ζωή είναι κάτι που προχωρά ανεξάρτητα από τον καθένα μας και τις ηλίθιες, στενόμυαλες προκαταλήψεις του. Προχωρά ορμητικά και αδυσσώπητα μπροστά κι όποιος δεν μπορεί να την ακολουθήσει, ας μείνει πίσω να φάει την αστρόσκονή της.

Γι αυτό πιστεύω και ελπίζω ότι μια μέρα αυτή η εταιρεία θα πάψει να υπάρχει. Θα πάψει γιατί το βαλς των αστεριών θα γίνει τόσο γρήγορο που θα χάσει τα βήματά της, θα ποδοπατηθεί και στο τέλος το μόνο που θα μείνει απο αυτήν θα είναι μια θολή λάμψη, ανάμνηση σ' ένα σκοτεινό, ήρεμο και απόλυτο σύμπαν.

οι γιορτές πάντα μου φέρνανε σκέψεις καταστροφής - είναι κι αυτή η φωνή στο κεφάλι μου τώρα....

ΧΟΡΕΥΕΤΕ;

Χαίρομαι και λυπάμαι και χαίρομαι ξανά....

2008-12-24T11:37:00.002+01:00

Μέσα σε μια ελάχιστα εορταστική ατμόσφαιρα, αρχίζω να καταλαβαίνω τα Χριστούγεννα ξανά από τους φίλους που επιστρέφουν, από αυτούς που είναι πάντα εδώ κι από αυτούς που δεν πρόκειται να επιστρέψουν ποτέ.
Κοιτάζω τον παγωμένο, νυχτερινό ουρανό και εύχομαι να ήμουν εκεί, στο link παρακάτω, σε μια συναυλία σ' ένα πράσινο, κρύο λιβάδι κάτω από μεγάλα σύννεφα και δίπλα σε τρεχούμενα νερά, σε μια άλλη (κατεστραμμένη σχεδόν) χώρα.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Πάμε.....

2008-12-18T14:57:00.002+01:00

Κοίτα τους άντρες όταν πέφτουν.

2008-12-11T13:51:00.007+01:00

Κάποια στιγμή το χάσαμε και το χειρότερο είναι ότι ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι. Έβλεπα μια φωτογραφία σήμερα του συνηγόρου -του -πολίτη- ειδικού φρουρού
κ. Κούγια κι έλεγα να την βάλω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι αυτό το blog έχει ακόμα μερικά ψήγματα αξιοπρέπειας και διανύει μια κουραστική και θλιμμένη περίοδο, οπότε είπα να τ' αφήσω καλύτερα.

"Ασπροπρόσωπους μας έβγαλε πάλι η κυβέρνηση" δήλωσε χθές ο φίλος μου ο Μ. έτσι όπως κατηφορίζαμε από το ΥΜΘ, με τα πρόσωπα κάτασπρα από το Maalox, πιάνοντας με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο το πνεύμα των ημερών.

Η c. εχθές το βράδυ που μιλούσαμε μου έλεγε για την Χαρούλα Αλεξίου και όσα είπε στην τηλεόραση, κάτι που διάβαζα και στον ίνδικτο και σε άλλους. Μου είπε ότι το χειρότερο είναι ότι μετά από μερικές μέρες θα περάσουν όλα και θ' αρχίσουν να ξεχνιούνται μέχρι το επόμενο περιστατικό. Πράγματι, η πόλη σήμερα ήταν σαν να μην ειχε συμβεί τίποτα, γι αυτό και ο καιρός σκοτείνιασε και κλαίει σπαστικά ενώ οι προηγούμενες μέρες ήταν γαμάτες, ηλιόλουστες και καθαρές.
Αρνούμαι πάντως να πιστέψω ότι δεν άλλαξε τίποτα, τουλάχιστον κάτι άφησε το σημάδι του στις πόλεις κι ακόμα δεν ξέρουμε πως θα συνεχιστούν τα πράγματα (μια-δυό δηλώσεις Κούγια ακόμα χρειάζεται για να γίνει χαμός-λες..........;)

- Θα περάσει;
- ΟΧΙ!
- Θα περάσει;
- ΟΧΙ!
- Γιατί;
- ΕΤΣΙ!!

"Το Μεγάλο Έτσι" -ποίηση συνθημάτων-Ανωνύμου

Κλασική λογοτεχνία;;;

2008-12-04T14:02:00.005+01:00

Εχθές γύρισα στο σπίτι κατά τις 10:00 το βράδυ, θέλοντας να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να κοιμηθώ βλέποντας καμμιά από τις παπαριές που συνήθως βλέπω για χαλάρωση τα βράδια. Σχεδόν παρακαλούσα για έναν Van Damme γιατί ούτε μέχρι το DVD club δεν είχα κουράγιο να πάω. Παρεπιμπτόντως πρέπει να σας πω για μια εξαιρετική τέτοια ταινία που πέτυχα προχθές και λέγεται "Vampires: los muertos" κάποιου Tommy Lee Wallace, όπου παίζει ο τραγουδιστής-ήρωας Jon Bon Jovi ως κυνηγός βαμπιρ στο Μεξικό!!!!! Ήταν σουπερ και μέσα σε 10 λεπτά κοιμόμουν βαθύτατα, αλλά αν δεν ήταν τόσο αργά θα το είχα δει με μεγάλη χαρά.
Εχθές όμως πέτυχα κάτι καλύτερο. Δεν χρειάζεται νομίζω να αναλύσω άλλη μια φορά την παιδεία, την κουλτούρα, το φοβερό επίπεδο κ.λ.π. κ.λ.π. αυτού του blog, παρά μόνο να πω ότι μας αρέσει ο Michael Winterbottom και η άνεση, με την οποία χειρίζεται πολλά και διαφορετικά θέματα από τον" Jude the obscure" μέχρι το "Road to Guantanamo" και τους "24 hours party people" και τόσα άλλα με έχει αφήσει πολλές φορές από συγκινημένο μέχρι άφωνο. Πέρυσι συναντήθηκε με τον Tristram Shandy, τον πιο μοντέρνο και φευγάτο ήρωα της κλασικής λογοτεχνίας, αγαπημένο παιδί του Lawrence Stern, Ιρλανδού, αγγλικανού ιερέα, γεννημένου στα 1713 στο Tipperary, o οποίος πρόλαβε να γράψει μόλις δύο βιβλία πριν πεθάνει από φυματίωση στα 1768. Αυτά:

The Life And Opinions Of Tristram Shandy, Gentleman
A Sentimental Journey Through France And Italy

Ο Tristram Shandy είναι το βιβλίο που με έχει ταλαιπωρήσει -με την καλή έννοια-περισσότερο από κάθε άλλο (ακόμα δεν έχω αγγίξει τον Οδυσσέα του Joyce). Δεν είναι κλασικό, δεν είναι μοντέρνο, είναι εκτος του κόσμου τούτου κι είναι γραμμένο με μια τόσο σουρρεαλιστικά χαρούμενη διάθεση λες κι ο συγγραφέας αισθανόταν τον θάνατό του. Έχει επηρρεάσει επίσης ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ μετά. Την Jane Austen, τον Dickens, τον Joyce, τον Marcel Proust, το αγγλο-ιρλανδο-ουαλο-σκωτσέζικο κοινό (είναι απο τους πιο αγαπημένους λογοτεχνικούς ήρωες), τους Sex Pistols (από την μαύρη σελίδα του βιβλίου, λένε ότι εμπνεύστηκαν το "Anarchy in the UK"). Γενικά το βιβλίο είναι γεμάτο σχεδιάκια γραμμούλες, αστερίσκους, άλματα στο χώρο και στο χρόνο (ξεκινά με τη σύλληψη του συγγραφέα και τελειώνει 500 σελίδες μετά, με τη γέννηση του) αφηρημάδες και παρεκτροπές. Επίσης θεωρείται εντελώς αδύνατο να γυριστεί σε ταινία.
Ο Michael Winterbottom νομίζω ότι τα κατάφερε βάζοντας την ταινία μέσα στην ταινία. Δεν γυρνά τον Tristram Shandy, αλλά το συνεργείο που προσπαθεί να φέρει στη ζωή αυτό το ακατόρθωτο βιβλίο και αποδεικνύει το χάος και τον παραλογισμό που μπορεί να έχει αυτή (και η οποιαδήποτε) ζωή. Διαβάστε το και μετά συγκρίνετέ το με άλλον έναν ιρλανδό ιερέα, τον Jonathan Swift του οποίου η "Σεμνή πρόταση ώστε να παύσουν τα τέκνα των φτωχών ν' αποτελούν βάρος για τους γονείς τους και τον τόπο και να καταστούν ωφέλιμα στην κοινωνία" πρέπει να ήταν ευαγγέλιο για τους Monty Python (το απόσπασμα με την οικογένεια των καθολικών στο "Meaning Of Life" είναι αναφορά) και ...αυτά.
Περάστε παρακάτω, έχουμε εξαιρετικά ενδιαφέροντα links:

Η ανάρρωση.

2008-12-02T11:24:00.005+01:00

Σήμερα πέρασε ο κύριος Μιχάλης από την εταιρεία να πάρει τις επιταγές του για να κλείσει καλά η χρονιά. Του έδωσα ένα βάζο φυστικοβούτυρο γιατί άλλο δώρο για Χριστούγεννα δεν πρόκειται να δει από μένα. Το είχε στείλει η μαμά του Mike, δε νομίζα όμως ότι θα του φαινόταν και πολύ χρήσιμο, μέχρι που μπήκε φουριόζα μια μικρή νοσοκόμα και μας δήλωσε λαχανιαστά ότι ο ασθενής συνήλθε, ξανάρχισε να μιλάει φυσιολογικά, σταμάτησε να γελάει σαν παράφρονας και τώρα προσπαθούν να τον κάνουν να θυμηθεί τι του συνέβη.
Αργά το απόγευμα έκλεισα τον υπολογιστή μου, έριξα μια κλωτσιά στον πύργο του (αγαπώ την εταιρεία μου και με αγαπά κι αυτή) είδα προς την είσοδο/έξοδο-κανείς. Η ώρα είχε περάσει, ποιός θα'ρχότανε; Τώρα όλοι σιγά-σιγά μαζεύονταν στους κοινόχρηστους χώρους για να τα πούνε τρώγοντας και πίνοντας ή κλείνονταν στα δωμάτια τους για interspace sex και innerspace κατάθλιψη. Πήρα ένα βάζο μαρμελάδα της δικής μου μαμάς σε αντικατάσταση του φυστικοβούτυρου και πήγα στο αναρρωτήριο να δω τον Mike.

- Νομίζω ότι τα γλυκά μου έλειψαν πολύ, είπε χαμογελώντας, λίγη ώρα μετά, αφου είχε καθαρίσει το μισό βάζο μαρμελάδας.
- Όταν βρισκόσουν που; Και με ποιόν; Δεν μπορείς να θυμηθείς τίποτα;
Ανασήκωσε τους ώμους του και σκοτείνιασε στην προσπάθεια να θυμηθεί.
- Δεν έχω ιδέα, είπε. Για κάποιο λόγο το βράδυ που εξαφανίστηκα βγήκα στο διάδρομο. Μετά το μόνο που θυμάμαι είναι σκόρπιες εικόνες.
- Από που;
- Ούτε αυτό μπορώ να καταλάβω, θυμάμαι πάντως ότι περπατούσα σε άμμο κάποια στιγμή.
- Πρωτότυπο! Αν μου' λεγες ότι περπατούσες μέσα στα δάση και ποτάμια τρέχανε γύρω σου θ' ανησυχούσα, αλλά άμμος και βράχια είναι ότι υπάρχει εδώ γύρω.
- Το εδώ γύρω είναι κάτι πολύ σχετικό. Το κάνεις να φαίνεται λες και θα πεταχτείς για επίσκεψη στον διπλανό αστεροειδή.
- Τελοσπάντων. Κανέναν άλλον θυμάσαι; Κάτι; Μια παρουσία;Κλίνγκον; Τέρατα; Ανθρώπους; Τον Θεό του σύμπαντος;
- Δεν ξέρω είχα πάντα την αίσθηση ότι δεν ήμουν μόνος, αλλά δεν μπορούσα να δω. Ήταν σαν κάτι να βρισκόταν πάντα πίσω μου. Πάντως είδα κάποιον αλλά από μακρυά. Έτσι όπως περπατούσα στην άμμο, σήκωσα κάποια στιγμή το κεφάλι μου κι από απέναντι με κοιτούσε ο captain Kirk.
- Ποιός captain Kirk;
- Του Enterprise.
- Mike, o captain Kirk είναι φανταστικό πρόσωπο.
Έτσι όπως ο Mike σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε χαμογελώντας παράξενα, τα μάτια του άστραφταν σαν άστρα σε παγωμένο σκοτεινό ουρανό.
- Γιατί; Εμείς τι είμαστε;

Vibes.

2008-12-01T14:40:00.005+01:00

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΠΟΘΟΣ!

Μερικές μέρες μετά την συναυλία της χρονιάς -του Tricky δηλαδή- φαίνεται σαν να'χουμε συνέλθει-κάπως.
Ο Τricky ήταν εξαιρετικός. Καιρό είχα να δω τόση ένταση σε συναυλία κι ο ίνδικτος είπε ότι τον θεωρεί κάτι σαν μετεξέλιξη του Bowie αλλά ήταν μετά το VAT 69 και το session δίπλα στα ηχεία κ.λ.π. κ.λ.π. οπότε δεν ξέρω αν συμφωνώ-αλλά με τον Bowie ποτέ δεν ξέρεις.
Πράγμα που μ'έκανε να σκεφτώ και να κοιτάξω για άλλη μια φορά ψηλά ένα βράδυ προσπαθώντας να εντοπίσω "κάτι" στον σκοτεινό χειμωνιάτικο ορίζοντα. Και για άλλη μια φορά δεν το είδα.
Τελικά αυτός που δεν "ήταν-ποτέ-εκεί" ήταν ο Bowie. Ποιός είναι στην πραγματικότητα, τι θέλει ή από που πραγματικά είναι δε νομίζω να ξέρει κανείς -από το κοινό του τουλάχιστον. Συν το ότι σε μια κουβέντα που είχαμε πάλι με τον ίνδικτο κι έλεγε ότι μπορεί να είναι αντιπαθητική προσωπικότητα, την απάντηση την έδωσε μόνος του( o Bowie, όχι ο ινδικτος):
" she' s uncertain if she likes him but she knows she really loves him". Τόσο κοινότοπα καλό στίχο σπάνια έχω συναντήσει.
Θα του χρωστώ ευγνωμοσύνη, όχι μόνο για τη μουσική αλλά και γιατί ακόμα κοιτάω ψηλα τα βράδυα και περιμένω να δώ το "κάτι". Τι είναι, δεν έχω ιδέα, αλλά όταν είσαι ένα αντικοινωνικό παιδί που μεγαλώνει σε μια αντικοινωνική πόλη (όπως λίγο-πολύ ήμασταν όλοι οι φίλοι και γνωστοί) είναι φοβερή παρηγοριά να τραγουδάς μεθυσμένος στο φεγγάρι "there' s a starman waiting in the sky..." στους άδειους δρόμους τα ξημερώματα και όλοι γύρω σου να καταλαβαίνουν ακριβώς τι εννοείς.

ΑΚΟΥΜΕ ΕΥΛΑΒΙΚΑ

Αυτοπροβολή.

2008-11-27T13:01:00.004+01:00

"Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει" - λαϊκή ρήση.

Γυρνώντας απο δω κι από κει χθες το μεσημέρι στο internet είδα ξαφνικά τον εαυτό μου να με κοιτάζει ΑΠΟ ΕΔΩ, σε μια θέση που πολύ μας αρέσει αριθμητικά (99-ακούγεται κάπως μυστικιστικό) και μεταξύ του Martin Riggs (το blog μπορεί να αντιπαθεί τον Mel Gibson αλλά έχει μια αδυναμία στους ψυχωτικούς και απόλυτα δολοφονικούς action heroes) και του Charles Foster Kane (ανατριχιαστικά επίκαιρος- πάντα).
Στην ενδιαφέρουσα λίστα του Empire, μπορεί να βρει κανείς πολλούς και διάφορους χαρακτήρες που άφησαν το στίγμα τους στην κινηματογραφική ιστορία. Η μεγάλη αγάπη και η πρωτιά της καρδιάς αυτού του blog (αν έχει) είναι το νούμερο 7 - but yeah,well, that's just, like.....my opinion, man.

Human Traffic.

2008-11-24T13:10:00.005+01:00

THE WEEKEND HAS LANDED!

Η φωτογραφία είναι από μια ταινία που είδα πριν χρόνια στο φεστιβαλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τότε που πηγαίναμε όποια ώρα μπορούσαμε, βγάζαμε μία κάρτα και δεκαπέντε φωτοαντίγραφά της, έτσι ώστε να γίνουμε μια ωραία μεγάλη οικογένεια με πολλά-πολλά ξαδέλφια και μετά τις ταινίες βγαίναμε κιόλας.
Και φέτος βγήκαμε, ήρθαν πάλι φίλοι και γνωστοί και άγνωστοι με τους οποίους γνωριστήκαμε, πήγα και σε πάρτυ του φεστιβάλ που είχα ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ να πάω και κατάλαβα ότι καλά έκανα γιατί όσες καλές προθέσεις κι αν είχε το muzine, όσο κι αν είναι ίσως το καλύτερο μουσικό περιοδικό, η κατάσταση στο πάρτυ των Ημερών Ανεξαρτησίας (βλ. Νέοι Ορίζοντες-στο πιο ανεξάρτητο) ήταν αφόρητη, ο ήχος των live απλώς δεν υπήρχε (το ότι οι Plumerai είχανε βιολί, εμένα μου το είπανε-ούτε το είδα ούτε το άκουσα και το βιολί δεν το λες κι ακριβώς διακριτικό όργανο) η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και κόσμος πήγαινε κι ερχόταν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μόνο για να δημιουργήσει συνωστισμό στις σκάλες, να μου τη σπάσει που ήθελα να χορέψω ξέφρενη πόλκα με τον mauvais garcon και δεν χωρούσαμε και να δικαιολογήσει τον τίτλο αυτής της τόσο ωραίας ταινίας: HUMAN TRAFFIC. ΟΚ αλλά να υπάρχει κι ένας λόγος.

H "Wendy and Lucy" ήταν μια από τις τρεις! (3!) ταινίες που είδα φέτος. Μου άρεσε πολύ. Η Wendy είναι σαν ένας σύγχρονος Hucklberry Finn. Ταξιδεύει στη χώρα με τα ελάχιστα υπάρχοντά της και την σκυλίτσα της τη Lucy. Τα υπόλοιπα δεν σας τα λέω, να τη δείτε όταν βγει. Είναι συγκινητική και ανθρώπινη κι έφυγα από την αίθουσα σαν τη γιαγιά μου όταν έβλεπε ταινίες για τον ξεριζωμό-πριν ανάψουν τα φώτα.

Κατά τ' άλλα οι μέρες περάσανε φωτεινές, με φίλους και βόλτες και μουσική και ποτά και Depon της επομένης, τα βράδια σε μια υγρή πόλη που όσο πάει και κρυώνει. Έτσι ίσως όπως θα'πρεπε να περνάνε τα χειμωνιάτικα βράδια. Ο κάθε λόγος στεναχώριας, ανησυχίας, η κάθε δύσκολη συνάντηση είναι εκεί και δεν πρόκειται να σ΄αφήσει ποτέ. Γι αυτό για μένα είναι παρήγορο ότι όλα αυτά γίνονται πιο μαλακά και πιο εύκολα όταν κλείνεις τα μάτια σου κι αισθάνεσαι τον κόσμο να στριφογυρνάει γύρω σου. Human Traffic-βρήκα τον λόγο μου.

ΦΩΤΟ: Το προφανές: Human Traffic (1999) του Justin Kerrigan

......

2008-11-20T18:55:00.000+01:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.
Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Ο κλέφτης.

2008-11-17T11:03:00.004+01:00

Πριν μερικές μέρες ένας διαρρήκτης έπεσε από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας πάνω από το μαγαζί μας. Μέχρι να πέσει είχε προλάβει να μπει σε καμμιά δεκαριά διαμερίσματα, μόνο όπου βρήκε εύκολη πρόσβαση (ξεκλείδωτες μπαλκονόπορτες, γιατί στο δρόμο μας σχεδόν καμμία πολυκατοικία δεν έχει παντζούρια) πήρε μερικά κινητά και χρήματα, ανεβοκατέβηκε σκαρφαλώνοντας μερικούς ορόφους, ήρθε αντιμέτωπος με τον συνταξιούχο του 3ου της διπλανής πολυκατοικίας που έχει αϋπνίες και με τον σκύλο του, ο οποίος δεν έκανε τον κόπο να κουνηθεί από τον καναπέ κι εκεί μάλλον τον εγκατέλειψε η τύχη του γιατί προσπαθώντας να φύγει, έφυγε από τον γρήγορο δρόμο. Έπεσε ακριβώς μπροστά στο σπιτάκι για τις γάτες που έχουμε στην αυλή κι ευτυχώς δεν έπεσε λίγα εκατοστά πιο δίπλα σ' ένα τεράστιο, βαρύ γυάλινο τραπέζι, γιατί τότε θα είχε καθαρίσει. Προσπάθησε να σηκωθεί και σύρθηκε μέχρι την πόρτα όπου κατάρρευεσε βογγώντας (περιγραφές των γειτόνων). Όταν φτάσαμε εμείς βρήκαμε την είσοδο μες στο αίμα και την αυλή πιτσιλισμένη. Τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία και δεν μας έλεγαν τίποτα πέρα από το ότι ο άνθρωπος ζούσε.
Αργότερα μόνο, το μεσημέρι, αφού το αίμα είχε ραντιστεί με AJAX και πλυθεί με το λάστιχο, μάθαμε ότι ο βραδινός αναρριχητής είχε σπάσει τα πόδια του, αλλά η ζωή του δεν διέτρεχε κίνδυνο.
Αυτός ο άνθρωπος έμεινε πόση ώρα μπροστά σε μια πόρτα σφαδάζοντας από τους πόνους, ενώ το ασθενοφόρο αργούσε να έρθει και στις διαμαρτυρίες των ενοίκων -λένε- γύρισε ένας από την αστυνομία και τους είπε "Αυτός πήγε να σας κλέψει, τι σας νοιάζει;". Αν σηκωθεί και ξαναπερπατήσει (που μάλλον θα ξαναπερπατήσει αλλά ως συνήθως σ' αυτά ακούγονται φήμες για κόκκαλα που πετάχτηκαν σ' όλη τη γειτονιά και τον άνθρωπο που θα μείνει ΚΑΙ παράλυτος ΚΑΙ παραμορφωμένος ΚΑΙ ακρωτηριασμένος και δεν συμμαζεύεται) θα περπατήσει μέχρι τη φυλακή, σε μια φυλακή που χιλιάδες άνθρωποι τώρα κάνουν απεργία πείνας γιατί δεν χωράνε, γιατί υποσιτίζονται, γιατί δεν έχουν τη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για όλους τους δίκαιους λόγους. Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι. Ποιόν να λυπηθείς περισσότερο; Τους ανθρώπους που μπήκε στα σπίτια τους και βούτηξε ότι βρήκε μπροστά του ή αυτόν που κόντεψε να σκοτωθεί και ποιός ξέρει τι άλλο χειρότερο τον περιμένει από δω και πέρα; Γιατί καλύτερο δεν το βλέπω να είναι. Δείτε και μόνοι σας, αν δεν έχετε ήδη δει.

Στο σκίτσο ένας από τους πιο γνωστούς κλέφτες της λογοτεχνίας, το νούμερο 24601 των φυλακών της Toulon. Ο Jean Valjean, Γιάννης Αγιάννης επι το ελληνικότερο. 19 χρόνια για ένα ψωμί-όχι κι άσχημα, ίσως ούτε και πολύ διαφορετικά το σήμερα από το τότε.

Γαλλική κουλτούρα

2008-11-13T12:57:00.004+01:00

Η σχέση μου με το γαλλικό σινεμά είναι πολύ προβληματική. Νομίζω ότι το συνειδητοποίησα όταν προ αμνημονεύτων ένας τότε φίλος έπεισε τον mauvais garcon κι εμένα να πάμε να δούμε τη" Nouvelle Vague" του Jean-Luc Godard. Τουλάχιστον νομίζω ότι ήταν η "Nouvelle Vague" γιατί έπαιζε ο Alain Delon (pourquoi Alain? pourquoi?)- αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι από την ταινία και κατά τη γνώμη μου το μόνο που άξιζε να βλέπεις. Βγαίνοντας από το σινεμά κανείς δεν μιλούσε στον υπεύθυνο γι αυτή τη φοβερή εμπειρία. Όταν μετά από λίγο καιρό αναγκάστηκα να υποστώ και τον "Τρελό Πιερό" με κάτι τύπους που είχαν εκστασιαστεί με το αριστούργημα, τσαντίστηκα και αποφάσισα ότι: α) ο σκηνοθέτης είναι μαλάκας (pardon Jean-Luc! pardon!)
β) εγώ είμαι μαλάκας, γιατί ο άνθρωπος κάτι προσπαθεί να μου πει κι εγώ βλέπω μόνο τον Belmondo να βάφει μπλέ τα μούτρα του και να κυλιέται στην άμμο-ή στα βουνά, δεν θυμάμαι.
γ) υπάρχει μια διάσταση απόψεων, επιπέδου και καλού γούστου.
Ότι από τα τρία και να συνέβαινε η προκατάληψή μου για το γαλλικό σινεμά πήρε υπερβολικές διαστάσεις και μέχρι και την "Amelie" που ήτανε blockbuster, γκρινιάζοντας πήγα να τη δω. Δηλαδή προτιμούσα να δω δέκα φορές το "Con Air" (που δεν μου άρεσε) παρά 10 λεπτά Godard.
Τα τελευταία χρόνια όμως που μεγάλωσα και ωρίμασα, ήρθαν οι αναπόφευκτοι συμβιβασμοί κι άρχισα να δίνω ευκαιρίες και να έχουν καλά αποτελέσματα(!!!!)
Εχθές λοιπόν είδαμε το "Entre les murs" του Laurent Cantet και μου άρεσε τόσο πολύ και ήτανε τόσο διαφορετικό από κάθε άλλη ταινία-για -μια-τάξη-με-δύσκολα-παιδιά-και-τον-δάσκαλό-τους, είχα δει. Εννοώ, έχετε δει το "Dangerous minds" με την Michelle Pfeiffer; Καμμία σχέση! Ούτε διδακτισμοί για το πως πρέπει να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και στις επιλογές μας, ούτε μελοδράματα για τις σπαραξικάρδιες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ δασκάλου και των παραμελημένων παιδιών του.
Στο "Ανάμεσα στους τοίχους" υπάρχει μόνο η τάξη. Ότι γίνεται, όλη η δράση πρέπει να γίνει ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους της. Μέσα στις δυό ώρες της ταινίας, θέματα θα λυθούν, μάχες θα γίνουν, κρίσεις θα ξεσπάσουν και εξηγήσεις θα δοθούν. Καλοί και κακοί δεν θα υπάρξουν, μόνο η περιπέτεια ενος καθηγητή και της τάξης του, να μάθουν, να καταλάβουν, να αμφισβητήσουν,να γελάσουν, να μπορέσουν να συνεννοηθούν και να κερδίσουν και οι δύο από αυτό-πράγμα που δεν γίνεται πάντα, ούτε για όλους, το προσπαθούνε πάντως φιλότιμα.
Έτσι λοιπόν μετά, περπατώντας στους δρόμους άρχισα να σκέφτομαι με νοσταλγία διάφορες ωραίες στιγμές που περάσαμε ο γαλλικός κινηματογράφος κι εγώ, την "Ωραία και το Τέρας" του Jean Cocteau και τα "Παιδιά του Παραδείσου" του Marcel Carne που ήταν οι πρώτες ταινίες με τις οποίες άνοιξε η Κινηματογραφική Λέσχη στην ΕΡΤ, τα ονειρικά φιλμ του Cocteau με τα προχωρημένα για την εποχή τους εφέ, το "Μεροκάματο του Τρόμου" (ΤΙ ΤΑΙΝΙΑ!) και τις "Διαβολογυναίκες" του Henri-Georges Clouzot, τον "Samurai" και το "Plein Soleil" με τον Alain Delon (Alain, ποτέ δεν ήσουνα ομορφότερος σε ταινία. Επίσης κανείς δεν μπορεί να παίξει τον Ripley σαν εσένα γιατί εσύ είσαι ο Ripley-τέλος του παραληρήματος), το "Haine" που είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες ή το "Etre et avoir" που συγγενεύει θεματολογικά με το "Entre les murs", όποια ταινία του Francois Truffaut έχω δεί, τις "Nuits Fauves" (τι κόλλημα, ψάχναμε τα location στην Πορτογαλία) και την μοναδική ταινία του Jean Genet to "Chant d' Amour" 26 λεπτά κινηματογραφικής ποίησης. Μ' αυτά και μ' αυτά αποφάσισα να κάνω ειρήνη με τη "γαλλική" πλευρά του εαυτού μου. Το σινεμά ήταν πάντα μια περιπέτεια για μένα (και υποθέτω για πολύ κόσμο) κι έχει τα πάνω και τα κάτω του. Κι επειδή σας τα'πρηξα πάρτε ένα ευχάριστο και σουρρεαλιστικό διαλειμματάκι από μια από τις πιο διασκεδαστικές και μοντέρνες ταινίες που έγιναν ποτέ. Μα quelle surprise!!!.......είναι γαλλική
Α! Τον Godard εξακολουθώ να μην τον αντέχω, πάντως. (pardon Jean-Luc!)

Panic at the disco!

2008-11-07T17:18:00.003+01:00

Πoτέ δεν μου άρεσε η Donna Summer, η βασίλισσα της disco κι ακόμα και τον ύμνο της τον βαριόμουνα. Μέχρι που το άκουσα ΕΤΣΙ.
Θα σας δω στης Roisin σήμερα, για χορό ελπίζω!

The vigilant and the virtuous

2008-11-06T12:45:00.007+01:00

Remember, remember the Fifth of November
The Gunpowder Treason and Plot,
I can think of no reason
Why the Gunpowder Treason
Should ever be forgot.
Guy Fawkes, Guy Fawkes, t'was his intent
To blow up the King and Parli'ment.
Three-score barrels of powder below
To prove old England's overthrow;
By God's providence he was catch'd
With a dark lantern and burning match.
Holloa boys, holloa boys, let the bells ring.
Holloa boys, holloa boys, God save the King!

Πάντα ετεροχρονισμένο αυτό το blog, αλλά ο χρόνος στο διάστημα κυλά αργά, έχει σκοτάδι, κρύο και βαρεμάρα και όλοι σκεφτόμαστε κατά καιρούς σαν τον Guy Fawkes να τινάξουμε την άθλια εταιρεία από τα θεμέλιά της, στον αέρα που δεν υπάρχει και στο απόλυτο κενό που υπάρχει εδώ γύρω. Αντί γι' αυτό, καθόμαστε υπάκουοι και πειθήνιοι και τρώμε ότι σκατά μας ταίζουνε, μας ποτίζουνε και μας βάζουνε να αναπνέουμε. Καμμιά φορά τα βράδια της 5ης του Νοέμβρη, βλέπουμε ΑΥΤΟ τρίζοντας τα δόντια, ουρλιάζουμε από χαρά στο τέλος λες κι ο Guy Fawkes τα κατάφερε κι ευχόμαστε κρυφά ο ένας στον άλλον χαρούμενη επέτειο και σύντομη απελευθέρωση από τα δεινά της διαστημικής ζωής.

Σ.τ.Σ : Όποιος νομίζει ότι η ταινία είναι αφελής, προβλέψιμη και αμερικανιά για την ιδεολογία που θα'θελε να πρεσβεύει (όπως υποστηρίζει η υπεύθυνη παραγωγής του τρίτου, που είναι -ακόμα, αν είναι δυνατόν!- μαοϊκή), μπορεί να'χει δίκιο. Εγώ το μόνο επιχείρημα που έχω να αντιτάξω είναι ότι μου άρεσε πολύ και κουράγιο... Βγαίνει όπου να'ναι DER BAADER MEINHOF KOMPLEX που κι εγώ ανυπομονώ να δώ. Για την υπεύθυνη παραγωγής του τρίτου δεν ξέρω....

Το μυστήριο τηλεφώνημα.

2008-11-03T12:37:00.003+01:00

Σήμερα το μεσημεράκι , έτσι όπως κατά την προσφιλή μου συνήθεια, χαζολογούσα στο γραφείο και χάζευα τα σκουπίδια να μαζεύονται, χτύπησε το τηλέφωνο. Άπλωσα το χέρι μου και το σήκωσα, γλίστρησε το τσιγάρο που κάπνιζα στα κρυφά και μου' καψε τον δείκτη, πριν πέσει στην φούστα μου.
- Παρακαλώ, είπα με πόνο και λύσσα ενώ σηκωνόμουν για να ρίξω το τσιγάρο στο πάτωμα και να το πατήσω με μανία.
Ένας βαθύς αναστεναγμός ακούστηκε από την άλλη πλευρά, λες κι είχε καεί αυτός από το τσιγάρο.
- Παρακαλώ; ξαναρώτησα ευγενικά.
- Έλα, ακούστηκε μια λάγνα φωνή. Κατάλαβες ποιός είμαι;
- Κύριε Μιχάλη γιατί μιλάτε έτσι; είπα. Πλάκα μου κάνετε;
- Δεν είμαι ο κύριος Μιχάλης συνέχισε η ίδια λάγνα, βαθιά φωνή. Δεν κατάλαβες ακόμα ποιός είμαι;
Κανονικά εκείνη την ώρα μου'ρθε να του πώ να πάει να γαμηθεί και να του κλείσω το τηλέφωνο στα μούτρα γιατί κατάλαβα όχι μόνο ότι δεν ήταν ο κύριος Μιχάλης αλλά οτι σκοπευε να το τραβήξει το θέμα, αλλά δεν το' κανα στην απίθανη περίπτωση να είναι κανένας πελάτης που είναι τόσο μαλάκας και νομίζει ότι σπάει πλάκα.
- Ποιός είναι παρακαλώ; Και ποιόν θέλετε; συνέχισα ευγενικά, αλλά παγωμένα.
- Θέλω να απολογηθώ, απάντησε με λάγνα, βαθιά αλλά τσακισμένη τώρα φωνή.
- Α ναι; Για ποιό πράγμα;
- Θέλω να απολογηθώ για όλα. Θέλω να μιλήσω στην άλλη κυρία.
- Ποιά άλλη κυρία ακριβώς θέλετε;
- Θέλω την κυρία ανακρίτρια, είπε με παράπονο
- Τι μου λέτε!
- Και μετά θέλω και την κυρία εισαγγελέα, συνέχισε ορμητικός.
- Εισαγγελέα έχουμε μόνο σε κύριο, του' κοψα την φορά.
- Θέλω την κυρία ανακρίτρια και την κυρία εισαγγελέα, συνέχισε απτόητος. Θέλω να μου κάνουν ερωτήσεις κι εγώ να απολογηθώ για όλα.
- Καλά! Μισό λεπτό παρακαλώ.
Πάτησα το κουμπί της μεταφοράς στο τηλέφωνο για το απέναντι γραφείο.
- Ζωζώ, για σένα, είπα μόλις το σήκωσε. Και της έδωσα τη γραμμή.