Μπάμπι, το μικρό καμμένο ελαφάκι.

Χωρίς φωτογραφίες καρβουνιασμένων ζώων, χωρίς σοκαριστικά βίντεο, χωρίς τίποτα, θυμάμαι το περσινό καλοκαίρι, που δίπλα στη θάλασσα, βλέπαμε το δάσος από πάνω να καίγεται. Μετά οι πάντες κατηγορούσαν τους πάντες, παντού. Φταίει η κυβέρνηση, τα κόμματα, οι εμπρηστές, οι οικοπεδοφάγοι, η πυροσβεστική, οι δήμοι κι οι κοινότητες, ο γείτονας που μας ζηλεύει κι η κυρία Βούλα που έχτισε μεγαλύτερο αυθαίρετο από το δικό μας και μας κόβει τη θέα.
Πάντως αναρωτιέμαι, σε μια χώρα που η οικολογική συνείδηση ως έννοια αντιμετωπίζεται συνήθως με ειρωνεία, που οι οδηγοί πετάνε τις στάχτες και τα αποτσίγαρα από τα παράθυρα, για να μη λερώσουν το τασάκι του αυτοκινήτου, που πάει μια οικογένεια για μπάνιο και γεμίζει την παραλία μπουκάλια, γόπες κι αποφάγια , γιατί βαριούνται να τα κουβαλάνε και βρωμάνε στο αυτοκίνητο, που κυνηγοί αλωνίζουν παράνομα σε εθνικούς δρυμούς και πυροβολούν ότι κινείται (ενίοτε και άλλους κυνηγούς), που κλείνουμε τις παραλίες και κόβουμε τα ελάχιστα δέντρα των πόλεων, για να χτίσουμε εξαιρετικής κακογουστιάς μέγαρα, ωστε να συχνάζουν εξαιρετικής κακογουστιάς θαμώνες, που ανοίγουμε τα air condition και ξεχνάμε να τα κλείσουμε, που μας ενοχλούνε τα σκυλιά, τα γατιά, τα πουλιά, τα παιδιά μας και γι αυτό τα κακομεταχειριζόμαστε και τα δηλητηριάζουμε σε κάθε ευκαιρία, ποιός μπορεί να κατηγορήσει ποιόν; Λυπάμαι, αλλά νομίζω ότι στο συγκεκριμένο θέμα, πάνω από τους ανίκανους που έχουν τις "θέσεις", βρισκόμαστε εμείς και η ζημιά που κάνουμε και κυρίως όλα αυτά που ΔΕΝ κάνουμε. Γι αυτό οι κατηγορίες πια ακούγονται ανούσιες και σχεδόν όλοι έχουμε την αίσθηση ότι δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα.
Πριν δυό -τρείς μέρες μιλούσα με μια φίλη που το 2000 δούλευε στη Θάσο, όταν ξέσπασε πυρκαγιά (και κατέστρεψε ότι είχε απομείνει από την άλλη μεγάλη πυρκαγιά του 1989). Πολύς κόσμος τότε και πολλοί ξένοι, έφυγαν όπως όπως για να βοηθήσουν στην κατάσβεση. Δυό μέρες μετά, που έσβησε η φωτιά πολλοί απ' αυτούς, προσπαθώντας να γυρίσουν στα μέρη που έμεναν, έκαναν ωτο στοπ. Σχεδόν κανείς δεν σταμάτησε να τους πάρει γιατί ήταν πανβρώμικοι και θα τους έκαναν χάλια τα αυτοκίνητα. Το γεγονός ότι όλοι αυτοί είχανε ήδη κάνει χάλια το νησί τους, είναι κάτι που αποφεύγουμε πεισματικά να σκεφτόμαστε.
Πότε θα ξυπνήσει ο Μπάμπι και από μικρό, γλυκό, φοβισμένο ελαφάκι, θα γίνει το ελάφι-δολοφόνος, είναι μια μέρα που ονειρεύομαι με τρόμο.
Μέχρι τότε αν σας ενδιαφέρει, πατήστε εδω

Τα οδικά πτηνά

Στο δρόμο του γυρισμού, τα παράθυρα του λεωφορείου είναι ανοιχτά και μπαίνει καυτός αέρας. Το λεωφορείο είναι παλαιάς τεχνολογίας και δεν διαθέτει κλιματισμό. Δεν είναι κι άσχημα. Μερικές δεκάδες άνθρωποι, σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλον, κουρασμένοι και βρώμικοι από τη δουλειά, αναστενάζουν και σκουπίζουν τον ιδρώτα τους. Ο ήλιος ζεματάει κι εξακολουθεί να καρφώνει ανελέητα το κονσερβοκούτι που προχωρά με ρυθμούς χελώνας και βγάλε σ' έναν υπέροχο δρόμο, χωρίς πρασινάδα, χωρίς δέντρα, χωρίς τίποτα εκτός από χώμα και πέτρες. Οι παρυφές της πόλης δεν ήταν ποτέ και δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν γραφικές. Λίγο μετά το δρόμο των φυλακών, περνάμε μπροστά από ένα ξέμπαρκο μαγαζί. Μεταξύ "σιδηρικών-χρωμάτων" και "συνεργείων αυτοκινήτων", ένα ρημαγμένο pet shop προσφέρει εκτός των άλλων και "οδικά πτηνά".
Τα οδικά πτηνά είναι η σπάνια οικογένεια πτηνών που μπορεί να είναι μούγκα, βοηθούν όμως πολύ στο δρόμο για το σπίτι. Τα οδικά πτηνά κατευθύνουν το σαράβαλο λεωφορείο στην πορεία του, βάζουν στο δρόμο παραζαλισμένους από τη ζέστη περαστικούς, δίνουν κι ένα χέρι στις κατά καιρούς δραπετεύσεις των φυλακισμένων. Δεν χρειάζονται φαγητό, νερό ή ύπνο, γιατί τα οδικά πτηνά δεν υπάρχουν. Βρίσκονται μόνο στο κεφάλι των επιβατών της γραμμής νο... που εκτελεί το δρομολόγιο στο χάος. Όπως το έθεσε εύστοχα ο ποιητής: Go straight to hell boys.