number 9...number 9...number 9...

του Shane Acker

Το είδα και ενθουσιάστηκα. Κρατά 11 μόλις λεπτά, είναι έξυπνο, όμορφο, περιπετειώδες και μελαγχολικό - σαν τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Γιά όποιον θέλει ας το δει

ΕΔΩ

και σε όποιον άρεσε, υπομονή, θα βγεί και σε μεγάλου μήκους μέσα στο 2009, στην παραγωγή του οποίου έχουν βάλει το χέρι τους ο Tim Burton και ο Timur Bekmambetov. Δείγμα ΕΔΩ. Μην σας τρομάζει το επικό του πράγματος. Το ζήτημα είναι να είναι διαφορετικό, αλλιώς τι νόημα έχει να ξεχειλώσουνε το μικρού μήκους σ' ένα βαρετό δίωρο; Ε;

Χορεύοντας σ' ένα δρόμο γεμάτο σφαίρες.

Βαρσοβία, γκέτο 1943

Σάμπρα-Σατίλα, Λίβανος 1982

"Βαλς με τον Μπασιρ" (ή "Αποκάλυψη τώρα!";), διαλέξτε μια χρονολογία στην τύχη.

Μου φαινόταν λίγο περίεργο, χθες το βράδυ να βλέπουμε το "Βαλς με τον Μπασιρ" ενω τα γεγονότα που προσπαθούσε να θυμηθεί η ταινία μέσα απο τον ήρωά της, συμβαίνουν λίγο-πολύ και τώρα (κι όχι ότι σταμάτησαν να συμβαίνουν ποτέ). Ήμουν 12 χρονών όταν έγιναν οι σφαγές στη Σάμπρα-Σατίλα. Μάλλον είναι η πρώτη εξολόθρευση αμάχων που θυμάμαι έστω αμυδρά. Μετά θυμάμαι διάφορα άλλα, την πρώτη Ιντιφάντα που ακολούθησε, τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο του 1991, τη Ρουάντα το 1994, την Σρεμπρένιτσα το 1995 και πάει λέγοντας....μια σειρά φρίκης.
Το "Βαλς με τον Μπασίρ" ήταν ένα εξαιρετικό ντοκυμαντερ για τον πόλεμο, τα πιόνια του, την μνήμη, το παρελθόν και το παρόν. Δεν έχει να κάνει μόνο με το Ισραήλ και την Παλαιστίνη (έτσι κι αλλιώς τυπικά τις σφαγές των αμάχων τότε τις διέπραξαν οι χριστιανοί λιβανέζοι, οι Φαλαγγίτες, οι Ισραηλινοί ήταν απλώς στην γειτονιά και κοιτούσαν αλλού -όπως τα Ηνωμένα Έθνη στην Ρουάντα, π.χ.) αλλά με τη μνήμη και την ενοχή των, με το συνειδητό και το ασυνείδητο της πιο βάρβαρης πράξης των ανθρώπων , του πολέμου.
Δεν μπορώ να περιγράψω και να παραμιλάω περισσότερο για την ταινία, όποιος την δει θα καταλάβει. Εγώ πάντως σήμερα αισθάνομαι όπως αισθάνθηκα όταν λίγους μήνες πιο πριν είδα το "Hunger". Άλλος ένας πόλεμος κι όποιος το είδε, κατάλαβε.

ΣΗΜΕΙΑ

• Για την ταινία έγραψε και ο chumba πριν απο καιρό.
• Ο Μπασίρ δεν είναι ο ήρωας της ταινίας, όπως λανθασμένα σκεφτόμουν, μετά τον θυμήθηκα
• H μουσική του Max Richter είναι Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΗ!
  

Κλασική λογοτεχνία;;;

Εχθές γύρισα στο σπίτι κατά τις 10:00 το βράδυ, θέλοντας να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να κοιμηθώ βλέποντας καμμιά από τις παπαριές που συνήθως βλέπω για χαλάρωση τα βράδια. Σχεδόν παρακαλούσα για έναν Van Damme γιατί ούτε μέχρι το DVD club δεν είχα κουράγιο να πάω. Παρεπιμπτόντως πρέπει να σας πω για μια εξαιρετική τέτοια ταινία που πέτυχα προχθές και λέγεται "Vampires: los muertos" κάποιου Tommy Lee Wallace, όπου παίζει ο τραγουδιστής-ήρωας Jon Bon Jovi ως κυνηγός βαμπιρ στο Μεξικό!!!!! Ήταν σουπερ και μέσα σε 10 λεπτά κοιμόμουν βαθύτατα, αλλά αν δεν ήταν τόσο αργά θα το είχα δει με μεγάλη χαρά.
Εχθές όμως πέτυχα κάτι καλύτερο. Δεν χρειάζεται νομίζω να αναλύσω άλλη μια φορά την παιδεία, την κουλτούρα, το φοβερό επίπεδο κ.λ.π. κ.λ.π. αυτού του blog, παρά μόνο να πω ότι μας αρέσει ο Michael Winterbottom και η άνεση, με την οποία χειρίζεται πολλά και διαφορετικά θέματα από τον" Jude the obscure" μέχρι το "Road to Guantanamo" και τους "24 hours party people" και τόσα άλλα με έχει αφήσει πολλές φορές από συγκινημένο μέχρι άφωνο. Πέρυσι συναντήθηκε με τον Tristram Shandy, τον πιο μοντέρνο και φευγάτο ήρωα της κλασικής λογοτεχνίας, αγαπημένο παιδί του Lawrence Stern, Ιρλανδού, αγγλικανού ιερέα, γεννημένου στα 1713 στο Tipperary, o οποίος πρόλαβε να γράψει μόλις δύο βιβλία πριν πεθάνει από φυματίωση στα 1768. Αυτά:

• The Life And Opinions Of Tristram Shandy, Gentleman
• A Sentimental Journey Through France And Italy

Ο Tristram Shandy είναι το βιβλίο που με έχει ταλαιπωρήσει -με την καλή έννοια-περισσότερο από κάθε άλλο (ακόμα δεν έχω αγγίξει τον Οδυσσέα του Joyce). Δεν είναι κλασικό, δεν είναι μοντέρνο, είναι εκτος του κόσμου τούτου κι είναι γραμμένο με μια τόσο σουρρεαλιστικά χαρούμενη διάθεση λες κι ο συγγραφέας αισθανόταν τον θάνατό του. Έχει επηρρεάσει επίσης ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ μετά. Την Jane Austen, τον Dickens, τον Joyce, τον Marcel Proust, το αγγλο-ιρλανδο-ουαλο-σκωτσέζικο κοινό (είναι απο τους πιο αγαπημένους λογοτεχνικούς ήρωες), τους Sex Pistols (από την μαύρη σελίδα του βιβλίου, λένε ότι εμπνεύστηκαν το "Anarchy in the UK"). Γενικά το βιβλίο είναι γεμάτο σχεδιάκια γραμμούλες, αστερίσκους, άλματα στο χώρο και στο χρόνο (ξεκινά με τη σύλληψη του συγγραφέα και τελειώνει 500 σελίδες μετά, με τη γέννηση του) αφηρημάδες και παρεκτροπές. Επίσης θεωρείται εντελώς αδύνατο να γυριστεί σε ταινία.
Ο Michael Winterbottom νομίζω ότι τα κατάφερε βάζοντας την ταινία μέσα στην ταινία. Δεν γυρνά τον Tristram Shandy, αλλά το συνεργείο που προσπαθεί να φέρει στη ζωή αυτό το ακατόρθωτο βιβλίο και αποδεικνύει το χάος και τον παραλογισμό που μπορεί να έχει αυτή (και η οποιαδήποτε) ζωή. Διαβάστε το και μετά συγκρίνετέ το με άλλον έναν ιρλανδό ιερέα, τον Jonathan Swift του οποίου η "Σεμνή πρόταση ώστε να παύσουν τα τέκνα των φτωχών ν' αποτελούν βάρος για τους γονείς τους και τον τόπο και να καταστούν ωφέλιμα στην κοινωνία" πρέπει να ήταν ευαγγέλιο για τους Monty Python (το απόσπασμα με την οικογένεια των καθολικών στο "Meaning Of Life" είναι αναφορά) και ...αυτά.
Περάστε παρακάτω, έχουμε εξαιρετικά ενδιαφέροντα links:

1. TRISTRAM SHANDY-A COCK AND BULL STORY
2. ΠΑΤΕΡ 1
3. ΠΑΤΕΡ 2
4. Α MODEST PROPOSAL
5. EVERY SPERM IS SACRED

Γαλλική κουλτούρα

Η σχέση μου με το γαλλικό σινεμά είναι πολύ προβληματική. Νομίζω ότι το συνειδητοποίησα όταν προ αμνημονεύτων ένας τότε φίλος έπεισε τον mauvais garcon κι εμένα να πάμε να δούμε τη" Nouvelle Vague" του Jean-Luc Godard. Τουλάχιστον νομίζω ότι ήταν η "Nouvelle Vague" γιατί έπαιζε ο Alain Delon (pourquoi Alain? pourquoi?)- αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι από την ταινία και κατά τη γνώμη μου το μόνο που άξιζε να βλέπεις. Βγαίνοντας από το σινεμά κανείς δεν μιλούσε στον υπεύθυνο γι αυτή τη φοβερή εμπειρία. Όταν μετά από λίγο καιρό αναγκάστηκα να υποστώ και τον "Τρελό Πιερό" με κάτι τύπους που είχαν εκστασιαστεί με το αριστούργημα, τσαντίστηκα και αποφάσισα ότι: α) ο σκηνοθέτης είναι μαλάκας (pardon Jean-Luc! pardon!)
β) εγώ είμαι μαλάκας, γιατί ο άνθρωπος κάτι προσπαθεί να μου πει κι εγώ βλέπω μόνο τον Belmondo να βάφει μπλέ τα μούτρα του και να κυλιέται στην άμμο-ή στα βουνά, δεν θυμάμαι.
γ) υπάρχει μια διάσταση απόψεων, επιπέδου και καλού γούστου.
Ότι από τα τρία και να συνέβαινε η προκατάληψή μου για το γαλλικό σινεμά πήρε υπερβολικές διαστάσεις και μέχρι και την "Amelie" που ήτανε blockbuster, γκρινιάζοντας πήγα να τη δω. Δηλαδή προτιμούσα να δω δέκα φορές το "Con Air" (που δεν μου άρεσε) παρά 10 λεπτά Godard.
Τα τελευταία χρόνια όμως που μεγάλωσα και ωρίμασα, ήρθαν οι αναπόφευκτοι συμβιβασμοί κι άρχισα να δίνω ευκαιρίες και να έχουν καλά αποτελέσματα(!!!!)
Εχθές λοιπόν είδαμε το "Entre les murs" του Laurent Cantet και μου άρεσε τόσο πολύ και ήτανε τόσο διαφορετικό από κάθε άλλη ταινία-για -μια-τάξη-με-δύσκολα-παιδιά-και-τον-δάσκαλό-τους, είχα δει. Εννοώ, έχετε δει το "Dangerous minds" με την Michelle Pfeiffer; Καμμία σχέση! Ούτε διδακτισμοί για το πως πρέπει να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και στις επιλογές μας, ούτε μελοδράματα για τις σπαραξικάρδιες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ δασκάλου και των παραμελημένων παιδιών του.
Στο "Ανάμεσα στους τοίχους" υπάρχει μόνο η τάξη. Ότι γίνεται, όλη η δράση πρέπει να γίνει ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους της. Μέσα στις δυό ώρες της ταινίας, θέματα θα λυθούν, μάχες θα γίνουν, κρίσεις θα ξεσπάσουν και εξηγήσεις θα δοθούν. Καλοί και κακοί δεν θα υπάρξουν, μόνο η περιπέτεια ενος καθηγητή και της τάξης του, να μάθουν, να καταλάβουν, να αμφισβητήσουν,να γελάσουν, να μπορέσουν να συνεννοηθούν και να κερδίσουν και οι δύο από αυτό-πράγμα που δεν γίνεται πάντα, ούτε για όλους, το προσπαθούνε πάντως φιλότιμα.
Έτσι λοιπόν μετά, περπατώντας στους δρόμους άρχισα να σκέφτομαι με νοσταλγία διάφορες ωραίες στιγμές που περάσαμε ο γαλλικός κινηματογράφος κι εγώ, την "Ωραία και το Τέρας" του Jean Cocteau και τα "Παιδιά του Παραδείσου" του Marcel Carne που ήταν οι πρώτες ταινίες με τις οποίες άνοιξε η Κινηματογραφική Λέσχη στην ΕΡΤ, τα ονειρικά φιλμ του Cocteau με τα προχωρημένα για την εποχή τους εφέ, το "Μεροκάματο του Τρόμου" (ΤΙ ΤΑΙΝΙΑ!) και τις "Διαβολογυναίκες" του Henri-Georges Clouzot, τον "Samurai" και το "Plein Soleil" με τον Alain Delon (Alain, ποτέ δεν ήσουνα ομορφότερος σε ταινία. Επίσης κανείς δεν μπορεί να παίξει τον Ripley σαν εσένα γιατί εσύ είσαι ο Ripley-τέλος του παραληρήματος), το "Haine" που είναι μια απο τις αγαπημένες μου ταινίες ή το "Etre et avoir" που συγγενεύει θεματολογικά με το "Entre les murs", όποια ταινία του Francois Truffaut έχω δεί, τις "Nuits Fauves" (τι κόλλημα, ψάχναμε τα location στην Πορτογαλία) και την μοναδική ταινία του Jean Genet to "Chant d' Amour" 26 λεπτά κινηματογραφικής ποίησης. Μ' αυτά και μ' αυτά αποφάσισα να κάνω ειρήνη με τη "γαλλική" πλευρά του εαυτού μου. Το σινεμά ήταν πάντα μια περιπέτεια για μένα (και υποθέτω για πολύ κόσμο) κι έχει τα πάνω και τα κάτω του. Κι επειδή σας τα'πρηξα πάρτε ένα ευχάριστο και σουρρεαλιστικό διαλειμματάκι από μια από τις πιο διασκεδαστικές και μοντέρνες ταινίες που έγιναν ποτέ. Μα quelle surprise!!!.......είναι γαλλική
Α! Τον Godard εξακολουθώ να μην τον αντέχω, πάντως. (pardon Jean-Luc!)

Games for boys.

Βλέποντας χθες το βράδυ το wanted σ' ένα θερινο σινεμά, αποφάσισα ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω ο Wesley Gibson, καλό παιδί και ψυχρός δολοφόνος, γιατί πολλοί ανεξόφλητοι λογαριασμοί άρχισαν να μαζεύονται τελευταία.

Αποφάσισα επίσης ότι τα blockbusters δεν είναι αμερικάνικη υπόθεση, αλλά ρώσικη (ανάθεμα τον ξανθό θεό Πούτιν). Στην πραγματικότητα βέβαια ο σκηνοθέτης Timur Bekmambetov είναι Καζάκος (όχι Κώστας, αυτοί απο το Καζακστάν) αλλά γεγονος παραμένει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι με τις ταινίες του έκανε τις συγκινητικές (και πολλές φορές εκνευριστικά διδακτικές) μεγαλοστομίες των αμερικάνων να φαίνονται...τίποτα.

Ειλικρινά μου αρέσει πολύ ο αμερικάνικος κινηματογράφος των υπερπαραγωγών, μερικές φορές τουλάχιστον που ο γαλλικός υπαρξισμός του αδιεξόδου σου' χει τινάξει τα νεύρα στον αέρα κι αρχίζεις και αναρωτιέσαι ποιός είναι πιο μαλάκας: ο σκηνοθέτης, ο πρωταγωνιστής, εσύ κ.ο.κ. , αλλά βλέποντας τις τρεις ταινίες του Bekmambetov, τις δύο πρώτες "ρώσικές" του Night Watch και Day Watch και χθες το Wanted σκεφτόμουν ότι αυτός ο τύπος δεν θα σκηνοθετούσε ποτέ τον "Βράχο" ή το "Pearl Harbor" έτσι όπως τα είδαμε (και κοιμηθήκαμε από το σασπένς). Μού ήρθε όμως μια εξωφρενική ιδέα. Πως θα ήτανε να σκηνοθετούσε τον "Μαιτρ και την Μαργαρίτα"; Αναρωτιέμαι.....

Ο μικρός ήρωας.

Ο Dan Dunne είναι καθηγητής ιστορίας και προπονητής της ομάδας μπάσκετ κοριτσιών, ενός γυμνασίου, στην ενδοχώρα του Brooklyn.
Είναι καλός δάσκαλος,κάπως ανορθόδοξος γιατί δεν ακολουθεί το πρόγραμμα του σχολείου, αλλά αυτό κάνει και τα μαθήματά του ενδιαφέροντα και τους μαθητές του να τον αγαπούν, γιατί πρώτα απ' όλα τους μαθαίνει να σκέφτονται και μετά να παπαγαλίζουν.
Είναι επίσης εξαρτημένος από τα ναρκωτικά και απελπιστικά μόνος. Είναι ένας μικρός εργάτης ενός τεράστιου συστήματος που προσπαθεί να καταλάβει την παράνοιά του. Η ζωή του κυλάει ανάμεσα στον κόσμο του σχολείου-στο μοναδικό κομμάτι που καταφέρνει κι έχει τον έλεγχο- στο χάλια διαμέρισμά του, που μένει με τον γάτο του, σε άσκοπες βόλτες τα βράδια, σε σχέσεις που δεν προλαβαίνουν να γίνουν σχέσεις, σε μυτιές και σε φυαλίδια. Ένα βράδυ, μια μαθήτριά του τον τσακώνει να καπνίζει κρακ στις τουαλέτες κι επειδή μάλλον έχουνε δει πολλά τα μάτια της, αντί να τον καρφώσει στους πάντες, αναπτύσσει μια φιλική σχέση μαζί του. Η Drey είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του. Η μητέρα δουλεύει διπλές βάρδιες, ο πατέρας δεν υπάρχει, ο αδελφός της είναι φυλακή κι οι φίλοι του που υποτίθεται ότι την προσέχουν, την σπρώχνουν στον δρόμο.
Σας φαίνεται μελό, προβλέψιμο κι άλλη μια ταινία απ' το γκέτο; Δεν είναι.
Το "Half Nelson" είναι μια ταινία που ο ήρωάς της δεν αυτοοικτίρεται και δεν απολογείται για τίποτα. Δεν είναι η Michelle Pfeiffer στο "Dangerous Minds", είναι ένα junkie που καταφέρνει ακόμα να ζει, να κινείται και να δουλεύει όπως όλοι. Δεν είναι ακριβώς "καλό αλλά άτυχο" παιδί, είναι ένας συγχισμένος, μόνος άνθρωπος, όπως λιγο-πολύ όλοι μας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια ζωή που μοιάζει ισοπεδωτική και γι' αυτό, όπως λίγο-πολύ όλοι μας, έχει αναπτύξει μια εξάρτηση. Μερικές φορές βουλιάζει στα σκατά, μερικές καταφέρνει κι επιπλέει και μερικές όπως στο τέλος σου αφήνει μια αναλαμπή αισιοδοξίας, ότι μπορεί και να βρεί κάποιο νόημα σ' αυτό που είναι και σ' αυτό που κάνει.
Η ταινία δεν θα κάτσει να εξηγήσει την φρίκη των ναρκωτικών και γενικότερα των εξαρτήσεων, με εντυπωσιακές εικόνες, όπως το κατά τη γνώμη μου εκνευριστικά διδακτικό "Requiem For A Dream". Η ζωή και η τραγωδία των ηρώων του είναι απλές, καθημερινές και σιωπηλές, όπως των περισσότερων ανθρώπων. Αναπνέει ήσυχα δίπλα σου, δεν βαριανασαίνει επιδεικτικά κι αυτό την κάνει συγκινητικά πραγματική και ειλικρινά ελκυστική.

• Θα συμφωνήσω με όλους (ακόμα και με την Ακαδημία) ότι οι ερμηνεία του Ryan Gosling είναι απ' αυτές που σε κάνουν να ζηλεύεις που έφαγες τα νιάτα σου απο δω κι από κει και δεν πήγες σε καμμιά δραματική, μήπως και καταφέρεις κάποια στιγμή να την φτάσεις.