Sex with the city.

Σάββατο βράδυ σ' ένα μπαρ συζητάμε με την Ε. και την Τ. για το σεξ στην πόλη. Για το πως είναι να το κάνεις και σε πέντε μέτρα απόσταση, στο απέναντι μπαλκόνι η γειτόνισσα να τινάζει τα χαλιά. Για το πως είναι να ξυπνάς στις τρεις τα ξημερώματα γιατί το ζευγάρι δίπλα σου/πάνω σου/ απέναντί σου, γύρισε, έχει κέφια και η ηχομόνωση της πολυκατοικίας είναι αισχρή. Για το συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού μιάς γειτονιάς και για τον ένα στριμμένο που θα βγεί και θ' αρχίσει να ωρύεται.

Πίνουμε, μιλάμε και γελάμε, η καταστροφή μπορεί να γίνεται δίπλα μας αλλά θα το μάθουμε αργότερα. Το σεξ στην πόλη μας έχει απορροφήσει παρ'όλο που η Carrie Bradshaw μας είναι μια άγνωστη και το τρίωρο έπος της αρνήθηκα να το δω.

(Μέχρι την αρχή αυτού του καλοκαιριού, τα καλοκαίρια ήταν η αγαπημένη μου εποχή. Τώρα δεν είμαι και τόσο σίγουρος και για αυτό θ' ακολουθήσω την προσφιλή τακτική του "σήκω-και-φύγε-όσο-πιο-γρήγορα-μπορείς")

Θα φύγω λοιπόν και πάει το sex with the city για μερικές μέρες. Θα πάω σε άλλες χώρες πιο δροσερές, με μεγάλες βιτρίνες γεμάτες Manolo Blahnik για να ζήσω κι εγώ τον μύθο της Carrie ή τελοσπάντων έναν κάποιο μύθο και μετά ποιός ξέρει τι μπορεί να συμβεί...............

Αν τα πούμε, θα είναι σε κανένα μήνα (αλλιώς θα' χει πέσει το αεροπλάνο - γαμώτο!) Όποιος φύγει (κι όποιος μείνει)- ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!

Πάρτε το για να δροσιστείτε! (Όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ έναν ψηλό, λεπτό, μελαγχολικό νέο με μακρυά μαλλιά και ποιητική φύση που θα παίζει μουσική σαν heavy metal thunder!)

• Ο τίτλος είναι μια φράση από το τελευταίο βιβλίο του πολυαγαπημένου Chuck Palahniuk, όπως και η φωτογραφία -είναι το εξώφυλλό του. Λέγεται "SNUFF" , το πήρα σήμερα και ανυπομονώ να βουτήξω μέσα του.

Απόγευμα.

Περπατώντας για το μαγαζί σήμερα το απόγευμα, κόβοντας τη ζέστη και την υγρασία, πέρασα από τη μια ταβέρνα του δρόμου. Ο δρόμος μας που δεν είναι και μεγάλος, 30 νούμερα όλα κι όλα, έχει τέσσερις ταβέρνες και τέσσερις μπουτίκ για να υπάρχει μια ισορροπία. Ο ιδιοκτήτης και μάγειρας της ταβέρνας ήταν έξω και μιλούσε με τον συνταξιούχο γεωπόνο του 15.
- Ο Δίας ήτανε με τους Τρώες. Εμεις είχαμε την Αθηνά με το μέρος μας, εξηγούσε σοβαρά λες και μιλούσε για το Euro και την ήττα που φάγαμε ως Αχαιοί.
Η ζέστη είναι περίεργο πράγμα. Όταν αρχίζει και το παραλήρημα, τα πράγματα σφίγγουν. Βλέπω τις γάτες μας χυμένες στα πλακάκια να αρνούνται να σηκωθούν και τα σκυλιά του δρόμου να κοιμούνται μέχρι να βραδιάσει και ονειρεύομαι ορμητικές θάλασσες, ήρεμες θάλασσες,φουρτουνιασμένες θάλασσες, έστω και τη θάλασσα της Τροίας.
Τώρα μου'ρθε στο μυαλό και κάτι που μπορεί να προκαλέσει τον ίνδικτο, αλλά δεν πειράζει, είναι εξόριστος στη ζούγκλα της Νικήτης. Κάτι τέτοιες μέρες ΕΚΕΙ θα'θελα να βρισκόμουν (αλλά όχι να τραγουδώ γιατί θα τραβιόταν τα νερά).

• Η φωτογραφία είναι οι μύλοι Αλλατίνη, που αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με τον αποχαρακτηρισμό τους και την υποτιθέμενη μελλοντική τους αξιοποίηση, αλλά.......σε άλλο post. Έχει ζέστη και βαριέμαι.
  

Ζέστη.

- Εχθές νωρίς το απόγευμα, στο λεωφορείο, μπαίνει ένας τύπος και σωριάζεται, λιωμένος από τη ζέστη, στο απέναντι κάθισμα. Βγάζει το κίνητο κι αρχίζει να μιλά δυνατά με κάποιον "'Ελα ρε μαλάκα, έρχομαι, στο λεωφορείο είμαι. Τι να κάνω ρε μαλάκα; Έχει κίνηση, έχει πολύ κόσμο. Έλα, περίμενε, έρχομαι". Όλα θα ήταν πολύ καθημερινά, αν το κινητό δεν ήταν ένα ψεύτικο, πλαστικό, από αυτά που δίνουν στα περίπτερα για τα παιδάκια.

-Δυό παππούδες περπατάνε λίγο μπροστά μου, στο πεζοδρόμιο. Κρατιούνται αγκαλιά, τα πρόσωπά τους είναι κατακόκκινα και ένα σύννεφο αλκοόλ τους τυλίγει. Μιλάνε για τις γυναίκες τους, αλλά δεν ακούω καθαρά. Φτάνοντας μπροστά από ένα ταβερνείο, βάζουν τα γέλια, φιλιούνται τρείς φορές σταυρωτά και μπαίνουν αγκαλιασμένοι μέσα.

Αυτή η πόλη με τρελαίνει. Άλλες φορές σκέφτομαι ότι εδώ θα ζήσω για πάντα κι άλλες ονειρεύομαι την μετανάστευση.

• Η εικόνα είναι μαθητή από ένα δημοτικό σχολείο στην Καβάλα. Δεν ξέρω ποιό.