3 μέρες κι 65 χρόνια πριν.

"We knew the world would not be the same. A few people laughed, a few people cried, most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad-Gita. Vishnu is trying to persuade the Prince that he should do his duty and to impress him takes on his multi-armed form and says, 'Now, I am become Death, the destroyer of worlds.' I suppose we all thought that one way or another."

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

13 Απριλίου 2009.

60 ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Κοίτα τους άντρες όταν πέφτουν.

Κάποια στιγμή το χάσαμε και το χειρότερο είναι ότι ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι. Έβλεπα μια φωτογραφία σήμερα του συνηγόρου -του -πολίτη- ειδικού φρουρού
κ. Κούγια κι έλεγα να την βάλω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι αυτό το blog έχει ακόμα μερικά ψήγματα αξιοπρέπειας και διανύει μια κουραστική και θλιμμένη περίοδο, οπότε είπα να τ' αφήσω καλύτερα.

"Ασπροπρόσωπους μας έβγαλε πάλι η κυβέρνηση" δήλωσε χθές ο φίλος μου ο Μ. έτσι όπως κατηφορίζαμε από το ΥΜΘ, με τα πρόσωπα κάτασπρα από το Maalox, πιάνοντας με τον πιο ισοπεδωτικό τρόπο το πνεύμα των ημερών.



Η c. εχθές το βράδυ που μιλούσαμε μου έλεγε για την Χαρούλα Αλεξίου και όσα είπε στην τηλεόραση, κάτι που διάβαζα και στον ίνδικτο και σε άλλους. Μου είπε ότι το χειρότερο είναι ότι μετά από μερικές μέρες θα περάσουν όλα και θ' αρχίσουν να ξεχνιούνται μέχρι το επόμενο περιστατικό. Πράγματι, η πόλη σήμερα ήταν σαν να μην ειχε συμβεί τίποτα, γι αυτό και ο καιρός σκοτείνιασε και κλαίει σπαστικά ενώ οι προηγούμενες μέρες ήταν γαμάτες, ηλιόλουστες και καθαρές.
Αρνούμαι πάντως να πιστέψω ότι δεν άλλαξε τίποτα, τουλάχιστον κάτι άφησε το σημάδι του στις πόλεις κι ακόμα δεν ξέρουμε πως θα συνεχιστούν τα πράγματα (μια-δυό δηλώσεις Κούγια ακόμα χρειάζεται για να γίνει χαμός-λες..........;)


- Θα περάσει;
- ΟΧΙ!
- Θα περάσει;
- ΟΧΙ!
- Γιατί;
- ΕΤΣΙ!!

"Το Μεγάλο Έτσι" -ποίηση συνθημάτων-Ανωνύμου

"You and your fucking family"

Κοντά 800 λεπτά μετά, η teach κι εγώ έχουμε καταφέρει να δούμε τους δύο πρώτους κύκλους του Shameless, της σειράς που συνδυάζει τον Ken Loach με την κωμωδία ( όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό) ίσως με μια λίγο μεγαλύτερη δόση χάους και χαράς της παραβατικότητας απ'ότι συνηθίζει ο σκηνοθέτης.
Βλέποντας τη ζωή και τα έργα (και τι έργα!) μιας οικογένειας απο αυτές που συνηθίζουμε να αποκαλούμε δυσλειτουργικές σε μια underclass συνοικία του Manchester, σκεφτόμουν την δική μου οικογένεια, τις οικογένειες των φίλων μου, τις νέες οικογένειες γύρω μας το γιατί δεν θέλω να κάνω οικογένεια, μήπως κάποιοι είναι καλύτερα να μεγαλώνουν χωρίς οικογένεια, τι ακριβώς εννοουμε με τον όρο οικογένεια και πόσο μπορεί να διευρυνθεί και γιατί τελικά κάποιες απο αυτές-που-συνηθιζουμε-να-αποκαλούμε-δυσλειτουργικες-οικογένειες είναι πιο υποστηρικτικές και δεμένες από τις......ας πούμε λειτουργικές.
Ξεκινήσαμε να βλέπουμε τη σειρά για λόγους που ντρέπομαι να αναφέρω (είμαστε σοβαροί και μεγάλοι άνθρωποι, όσο περίεργο κι αν φαίνεται) και καταλήξαμε να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια με όλα τα ευχάριστα που συμβαίναν στην οθόνη. Φτώχια(κανονική, όχι δεν θα βγω σήμερα γιατί δεν έχω μία) αλκοολισμός, ναρκωτικά, εγκληματικότητα, αδιαφορία, παραμέληση, ψευτες, κλέφτες, μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι και πίπες, συγγνώμη για τη γλώσσα, αλλά πολλές πίπες και σεξ όλων των ειδών και των ηλικιών. Αν δεν αποφασίσεις να γελάσεις και λίγο με όλα αυτά, την έχεις βάψει.
Διάλειμμα μέχρι να έρθει ο τρίτος και τέταρτος κύκλος. Μετά έχω βάλει στο μάτι το Office (το αγγλικό, όχι το αμερικάνικο)
Δείγμα εδώ: Ο πάτερ φαμίλιας που κανείς δεν θα'θελε να έχει σε στιγμές ποίησης.

Δύσκολα χρόνια

" Hard Times" του Oscar Gustave Rejlander

Είδηση #1: 121 παιδιά μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας στις αρχές Μαϊου, στη Λέρο.

Δεν ξέρω αν εσείς ακούσατε κάτι, εγώ όμως ή ζω σε άλλο κόσμο ή λες οι ειδήσεις να μην μας τα λένε όλα; Γιατί το έμαθα από το BBC.

Είδηση #2: Η εξέλιξη της προηγούμενης είδησης.

Αχ, το κράτος είναι καλό!

Ένα κείμενο:

"In the hardest working part of Coketown ; in the innermost fortifications of that ugly citadel, where Nature was as strongly bricked out as killing airs and gases were hricked in ; at the heart of the labyrinth of narrow courts upon courts, and close streets upon streets, which had come into existence piecemeal, every piece in a violent hurry for some one man's purpose, and the whole an unnatural family, shouldering, and trampling, and pressing one another to death ; in the last close nook of this great exhausted receiver, where the chimneys, for want of air to make a draught, were built in an immense variety of stunted and crooked shapes, as though every house put out a sign of the kind of people who might be expected to be born in it ; among the multitude of Coketown, generically called " the Hands" — a race who would have -found more favor with some people, if Providence had seen fit to make them only hands, or, like the lower creatures of the sea-shore, only hands and stomachs — lived a certain Stephen Blackpool, forty years of age. " (Charles Dickens "Hard Times"-1854)

Κι ένα τραγούδι

Βραδιά ποίησης

"Μ' αρέσει πολύ να μιλάω για το τίποτα, είναι ο μόνος τομέας όπου έχω κάποιες γνώσεις"

1 2 3

Σκυλίσια ζωή

Μερικές μέρες νομίζεις ότι ξεκινάνε καλά. Είναι άνοιξη έχεις βγει για να ταϊσεις τα σκυλιά, προχωράς μ' αυτά να χοροπηδάνε γύρω σου, ακούγοντας αυτό στο mp3 (ευχαριστώ παιδιά για το δώρο σας, έκανα ένα χρόνο να το μάθω, αλλά κάτι κατάφερα τελικά) παίζεις κι εσύ μαζί τους και νομίζεις ότι τώρα που ήρθε ο Απρίλης, μεγάλωσαν οι μέρες, έχει ζέστη, η ζωή είναι ωραία, όλα θα πάνε καλά κι άλλα τέτοια ανεδαφικά.
Μέχρι το βράδυ έχει αρχίσει να βρέχει, έχει βγάλει υγρασία, το στομάχι σου είναι κόμπος από το άγχος, έχεις ακούσει διάφορα σπαστικά που έχουν συμβεί κατά τη διάρκεια της μέρας και το αποκορύφωμα έρχεται όταν ζητούν την υπογραφή σου για να σταματήσει ο κύριος Guillermo Vargas Habacuc το έργο τέχνης του. Ο προαναφερόμενος είναι καλλιτέχνης του οποίου το διασημότερο έργο ήταν να πάρει ένα αδέσποτο σκύλο να τον δέσει στον τοίχο μιας γκαλερί και να τον αφήσει να πεθάνει από δίψα και ασιτία. Τέλειο; Μεγαλειωδώς φρικτό; Το χειρότερο όμως οπως επισήμανε και ο/η emptyscreen είναι ότι του ζήτησαν να επαναλάβει το "έργο" στην Bienal Centroamericana Honduras 2008!!!!
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το έκανε για να δείξει την υποκρισία των ανθρώπων απέναντι στα αδέσποτα που στην πατρίδα του την Costa Rica πεθαίνουν κατά εκατοντάδες στους δρόμους, αλλά το να καταπολεμάς την κακομεταχείριση των ζώων καταδικάζοντας ένα από αυτά σε βασανιστικό θάνατο, εμένα μου φαίνεται ότι είναι σαν να λες ότι καταπολεμάς την εγκληματικότητα εφαρμόζοντας την θανατική ποινή (capital punishment means the less the capital the bigger the punishment όπως έλεγε κι ο Jeremy Irons σ' ένα σποτάκι της Διεθνούς Αμνηστίας).
Κάντε αν θέλετε έναν κόπο και υπογράψτε για να σταματήσει αυτό. Διαδώστε το όπου νομίζετε. Το παρακάτω link είναι μόνο για τις υπογραφές, δεν έχω βάλει link ούτε με φωτογραφίες, ούτε με το βίντεο
http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html
Πιστεύω ότι στην τέχνη μπορεί ο καθένας να κάνει ότι θέλει αρκεί αυτό να μην συνεπάγεται βασανισμό και θάνατο του οποιουδήποτε, αλλιώς να ανοίξουμε ενα Punishment park κι εμείς να περνάμε καλά.
Αν αυτό με κάνει υποκριτή στα περί ζωής και αδαή στα περί τέχνης, συγγνώμη για το γαλλικό αλλά δε γαμιέται....

COME ARMAGEDDON!

UPDATE: Μόλις είδα ότι έχει αναρτήσει σχετικό post ο m.hulot και υποθέτω και πολλοί άλλοι. Μακάρι να πρόκειται για φάρσα, αλλά δεν το πιστεύω.

UPDATE 2: Ω ναι! Πολλοί άλλοι! Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα όσα εποικοδομητικά λέγονται στα παρακάτω κι όποιος βγάλει άκρη, ας μου πει κι εμένα.

http://www.onemptyscreen.blogspot.com/
http://lianokladi01.blogspot.com/2008/04/art-my-ass.html http://artattackgr.blogspot.com/2008/04/blog-post.html
http://roadartist.blogspot.com/2008/04/blog-post.html
http://incontinentia-luchalibre.blogspot.com/2008/04/hang-over.html
http://guillermohabacucvargas.blogspot.com/https://
http://kitchendangerous.blogspot.com/2008/04/blog-post_06.html
http://polsemannen.blogspot.com/2008/04/blog-post.html

Η ανοιχτή κοινωνία (που δεν είμαστε)

Βλέποντας στο πρόσφατο φεστιβάλ ντοκυμαντερ το "Sexy" της Μένα Λάουρα Μάιερ που ήταν δύο επεισόδια μιας σειράς της ολλανδικής τηλεόρασης για την σεξουαλική ζωή των εφήβων, σκεφτόμουν πως θα ήτανε να προβάλλονταν κι εδώ κάτι παρόμοιο. Καταρχήν η σκηνοθέτης θα είχε σταλεί στο πυρ το εξώτερο μαζί με τη σειρά της, ενώ τα πρωινάδικα θα κάναν πάρτυ με καλεσμένους διάφορους ξεχασμένους τύπους που ουρλιάζουν στην προσπάθειά τους να τους προσέξει κάποιος.
Παιδιά που κάνουν σεξ; Κι ακόμα χειρότερα παιδιά που δεν κάνουν μόνο ετεροφυλόφιλο σεξ, παιδιά που είναι gay, straight, bi, ότι τέλοσπάντων κάνει τον Άνθιμο να φρικιά και τον Κούγια να μαζεύει άρον-άρον τα δικά του παιδιά από τη Μύκονο.
Επειδή εμείς μεγαλώσαμε με το "let the children use it, let the children loose it, let all the children boogie" και θελήσαμε να το πιστέψουμε βαθιά (αν και τώρα με το πέρασμα των χρόνων, παρατηρώ ύποπτα σημάδια συντηρητισμού και γκρίνιας), αλλά εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε - γέλασε, πληροφορηθήκαμε χθες μόλις, ότι εδώ και τόσα χρόνια ζούμε βουτηγμένοι στην αμαρτία και στην πορνεία.
Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα, αλλά επειδή πάντα υπάρχει και κάτι πέρα από το θεόπνευστο του θέματος, ρίξτε μια ματιά παρακάτω.



ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS



Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Αρκετοί απ’ αυτούς τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα “συμβόλαιο συμβίωσης” ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό “συμβόλαιο” μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ



In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. Many of them face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership “contract” EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere “contract” can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.
GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

Heavy Metal στη Βαγδάτη

Πως είναι να έχεις μια metal μπάντα στην εμπόλεμη ζώνη; Το φετινό καλύτερο ντοκυμαντέρ για μένα ήταν το "Heavy Metal in Baghdad" των Eddy Moretti και Suroosh Alvi, όπου με προσχημα του να ακολουθήσουν την ίσως μοναδική metal μπάντα του Ιράκ (που ανέβηκε και σε σκηνή) οι δημιουργοί του δίνουν μια " Holiday in Cambodia" εικόνα μιας χώρας που από τη δικτατορία του Saddam πήγε στο χάος των μισθοφόρων και των κάθε λογής εκμεταλλευτών. Μέσα σ' όλα αυτά μια μέταλ μπάντα (που ενισχύει τη φήμη του ότι οι μεταλάδες είναι τελικά καλά παιδιά) προσπαθεί να ζήσει καταρχήν, πράγμα που τώρα στο Ιράκ είναι δύσκολο, να είναι αυτό που θέλει, ν'ακούει και να παίζει τη μουσική που θέλει. Δεδομένα πράγματα για όλους εμάς του "ελεύθερου κόσμου" γι αυτούς είναι μια μεγάλη περιπέτεια με αμφίβολη και συνήθως άσχημη κατάληξη. Οι Acrassicauda, η μπάντα, δεν έχουν τίποτα, μέχρι και το υπόγειο που κάνανε πρόβες καταστρέφεται από όλμο, οι ίδιοι καταλήγουνε πρόσφυγες στη Συρία, αλλά εχουν κάτι που τους κρατάει ενωμένους και σχετικά αισιόδοξους. Το heavy metal!!! Κι αυτό από μόνο του αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι κάποιοι άνθρωποι ζούνε, κυριολεκτικά, για τη μουσική. Δείτε το! - ειδικά όσοι σκοπεύετε να γίνετε θεοί του ροκ!

Un chien Andalou

Μιλώντας για τα πάντα, ένα βράδυ σ' ένα μπαρ, μπορείς να καταλάβεις πως σιγά-σιγά το αλκοόλ αρχίζει να επιδρά σε σένα και σε όλους τους άλλους γύρω σου. Η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει πολιτισμένα για την τεχνολογία, το σκάκι, την πόλη. Μέχρι το τέλος της βραδυάς έχει εκφυλιστεί στον αδέκαστο Χίο-Λήμνο-Μυτιλήνη, στο τι έδειχνε το διαβόητο DVD, στις ζωές των άλλων, με τρόπο που δικαιώνουν την ύπαρξη της Λαμπίρη στην τηλεόραση. Ποιά από τις δυό πλευρές του εαυτού μας λέει την αλήθεια; Υποθέτω και οι δύο. Υπάρχει το "καλό εγώ", το "κακό εγώ" και το "ρόμπα εγώ". Όλα έχουν μια δόση σουρρεαλισμού, σαν το διάσημο ξυράφι που σχίζει το μάτι στην διπλανή ταινία ή όπως ένας παλιός μου φίλος που το απόγευμα άκουγε την Turandot στο σπίτι του και τα ξημερώματα βρέθηκε να παραπαίει τύφλα στην Μαριάνθη Κεφάλα, χωρίς να θυμάται καν πως έφτασε. Την άλλη μέρα είχε κατάθλιψη και δεν αναγνώριζε τον εαυτό του. Πάντως σε σκυλάδικο δεν ξαναπάτησε, τα κατάφερε.
...........................................

Πριν χρόνια, ένα απόγευμα αρχές καλοκαιριού στο σπίτι, δεν είχε ακόμα πολύ ζέστη, φυσούσε ένα γλυκό αεράκι, ο φίλος μου ο Αργύρης πέταξε έναν δίσκο στο πικάπ. "Τραγούδι καταστροφής", είπε. Μετά ακούσαμε αυτό.

Η γιορτή του βιβλίου

Σήμερα το απογευματάκι ήμουν στο σπίτι κι έτρωγα ένα γιαούρτι στα όρθια πριν φύγω για τη δουλειά. Έκανα το λάθος και άνοιξα την τηλεόραση. Πάνω στο zapping έπεσα στον τηλεβιβλιοπώλη Δημοσθένη που κοπανούσε άλλο ένα πακέτο βιβλία μπροστά του μόνο με 18,90 € (διότι έχουμε κι εκπτώσεις - γενικώς) . Όταν είδα τα βιβλία μου' φυγε το κουτάλι από τα χέρια. Παρέα με τα Ελοχίμ, τα Νεφελίμ και τους άλλους που ζουν ανάμεσά μας είχε τον "Άρχοντα του ψεύδους" του Masterton, τον "Ζωντανό Θρύλο" του Matheson, την "Αποκάλυψη" του Bentley Little και τον "Νυχτοβάτη" του Thomas Tessier. Κοίταξα με τρόμο δεξιά προς τη βιβλιοθήκη. Τρία στα τέσσερα ήταν εκεί και τα απόλαυσα όταν τα διάβαζα. Εκεί όμως που η καρδιά μου έχασε έναν χτύπο ήταν το τελευταίο του πακέτου....................
- Burroughs κυρίες και κύριοι, φώναζε ο κ. Λιακόπουλος. Ένα αριστούργημα κυρίες και κύριοι. Το "Μια στις χίλιες". Μια στις χίλιες είναι κι η ευκαιρία σας να το πάρετε, διότι έχουμε ΚΑΙ Burroughs (έχουμε και Burroughs κυρία Ρωξάνη μου, δείτε λίγο πιο κάτω. Εκεί, δίπλα στα κολοκυθάκια)
Ομολογώ πως για μένα ο Burroughs είναι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του αιώνα και μιλώ σαν αναγνώστης, μόνο. Τον θεωρώ κορυφαίο, με εντυπωσιάζει η κρυστάλλινη και ανελέητη διαύγειά του μέσα στο χαοτικό σύμπαν των βιβλίων του, η διορατικότητά του για θέματα του κόσμου μας, από τα ναρκωτικά και την άμεση σύνδεσή τους με την εξουσία και την πολιτική, από το εμπόριο οργάνων, μέχρι τους λεμούριους της Μαδαγασκάρης και τη ζωή με τις γάτες.
Πως κόλλησαν οι εκδόσεις ΟΞΥ (οι οποίες εκδίδουν κυριολεκτικά και μεταφορικά όπως φαίνεται όλα τα παραπάνω βιβλία) με το "Δυνατά και ελληνικά" με τις φρικωδίες των "μιαρών γενών", με τους έψιλον, με τους άλλους που τρώγαν βαλανίδια και δεν συμμαζεύεται, δεν ξέρω. Ο Burroughs όμως αλήθεια σας λέω, με πόνεσε (κι ας μου'βγαλε την ψυχή με το "Γυμνό Γεύμα" -ποιός ξέρει τι τράβηξε ο μεταφραστής του). Δε λέω και όλοι οι άλλοι καλοί ήταν, μάστορες του τρόμου, όμως αυτό δεν το περίμενα. Θα μου πεις γιατί όχι; Στην αναμπουμπούλα ο Δημοσθένης χαίρεται κι ο William Seward δεν ζει πιά ή και να ζούσε που να ξέρει ότι ένα κωλοκάναλο στο οποίο τριγυρνάνε διάφορα μυστήρια απροσδιόριστα όντα, τον έχει βγάλει στο σφυρί για 18,90 €. Ευτυχώς, γιατί ο μακαρίτης είχε και μια εμμονή με τα όπλα κι είχε στείλει και την γυναίκα του στον τάφο απ' αυτό -κατά λάθος.

BURROUGHS ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ!

FUCK - ένα ντοκυμαντέρ.

Προχθές είδαμε, με τον φίλο μου τον Αργύρη, το FUCK ένα ντοκυμαντέρ για την επίμαχη λέξη, την προέλευση, την ιστορία, τις χρήσεις της και το πως το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο στην Αμερική, βγάζει τρελά λεφτά σε βάρος της (αυτό είναι Ε.Σ.Ρ.-όχι όπως εδώ)
Αφιερωμένο σε μια εντελώς fucked προσωπικότητα, τον Hunter S.Thompson που αυτοκτόνησε λίγο μετά τα γυρίσματα είναι ένα απολαυστικά γρήγορο, μικρό και περιεκτικό ντοκυμαντέρ, που ασχολείται με πολύ πιο σοβαρά πράγματα από το αν πρέπει να λέμε ή όχι "κακές" λέξεις. Με συνεντεύξεις από κωμικούς, συγγραφείς, γλωσσολόγους, πορνοσταρ, καθηγητές καλών τρόπων(!) και δεν συμμαζεύεται, είναι ότι πρέπει για όσους δεν μπορούν να βλέπουν ντοκυμαντέρ με τον βόα να πνίγει και να καταβροχθίζει τον αρουραίο, όπως και για όσους διαβάζουν για Proficiency. Δεν κάνω πλάκα, τόσα συνώνυμα, δεν έχω ξαναδεί σε φιλμ.

Τώρα που είπα βόας και θυμήθηκα ότι σήμερα είναι η μέρα σύμπραξης των blogs για το περιβάλλον κι επειδή πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί και άκρη δεν βρίσκουμε, θα χρησιμοποιήσω έναν όρο από την ταινία για την σχέση ανθρώπου και περιβάλλοντος: environmental porn.

4η Οκτωβρίου

Λένε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των επιζώντων του Ολοκαυτώματος, δεν ξανάφαγε κρέας, γιατί ήξερε πια πως είναι να σε μεταχειρίζονται σαν ζώο για σφάξιμο.

Σήμερα, παγκόσμια ημέρα των ζώων (δυνατά γέλια στο βάθος) άντε και δικαιολογείς την τροφή-αν και ο τρόπος δεν δικαιολογείται με τίποτα. Πως δικαιολογεί κανείς όλους τους ηλίθιους λόγους για τους οποίους πεθαίνουν τα ζώα; Πειράματα για καλλυντικά, γούνες, τσίρκο, κυνήγι, φόλες στους δρόμους, βόλτες στο διάστημα για να γίνεις ένα γραμματόσημο του κώλου και σύμβολο των ατέλειωτων ανθρώπινων εξερευνήσεων - πάντα σε βάρος κάποιου άλλου.

Έχω νέυρα σήμερα. Το πρωί που ξύπνησα, δεν ήξερα γιατί. Μετά θυμήθηκα τι μέρα είναι.

Πάρ'τα: http://www.youtube.com/watch?v=l_la5XiQJdk - μην ανησυχείτε, δεν είναι εικόνες φρίκης, αυτές τις βλέπουμε κάθε μέρα.

Ο επικίνδυνος κόσμος.

"Σήμερα έχουμε διπλή εορτή...." όπως λέγαμε παλιά στο σχολείο. Τριπλή τώρα που το σκέφτομαι, μια που ξεκινάνε και τα σχολεία. Οι άλλες είναι η έκτη επέτειος της 11/09, την οποία διάλεξε και η κ. Πάλλη -Πετραλια για να συναντηθεί με τους νέους στο παραδιπλανό τρελό πάρτυ. Καλά να περάσετε!
Όταν έγινε η 11/09 ήμουν στη δουλειά και δεν κατάλαβα τίποτα. Με πήρε η μαμά μου τηλέφωνο και μου το είπε. Υποθέτω ότι έγινε τέτοιος χαμός γιατί ήταν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Πέρα από τη πρωτοτυπία της επίθεσης, η Νέα Υόρκη δεν είναι Δυτική Όχθη, δεν είχε γίνει τρομοκρατικό χτύπημα.
Το μεσημέρι στο σπίτι έβλεπα τις εικόνες, ομολογώ με ανοιχτό το στόμα. Γιατί; Η κάθε μέρα μας είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες σφαγές. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στην τηλεόραση βλέπαμε θηριωδίες, αγριότητες, ωμότητες, το χρονικό μιας γενοκτονίας. Τα στρατόπεδα και οι εξαερωμένοι άνθρωποι, η Σάμπρα και η Σατίλα, το Σαράγεβο και η Σρεμπρένιτσα, η Ρουάντα, η Γάζα, μικρά σημεία στο χάρτη και άνθρωποι που εξαφανίζονται από άλλους ανθρώπους, με λύσσα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Το απόγευμα, πάλι στη δουλειά, κάποιος που ήρθε με ρώτησε:"Δε χαίρεσαι που την πάθανε;". Δεν χαιρόμουνα. Το να χαίρομαι βλέποντας ανθρώπους να πεθαίνουν είναι κάτι που εύχομαι (και τρέμω) να μην το πάθω ποτέ, όχι γιατί είμαι ανώτερος άνθρωπος, αλλά γιατί θέλω να πιστεύω ότι προσπαθούμε να λεγόμαστε άνθρωποι, πριν αυτό χάσει οποιαδήποτε έννοια.
Έξι χρόνια μετά, οι σφαγές συνεχίζονται, το Ιράκ έχει ισοπεδωθεί με τέτοιο τρόπο που ούτε ο Σαντάμ δεν ονειρευόταν, εκείνο το Αφγανισταν τι να γίνεται άραγε, έμεινε κανείς να τον εκτελέσουν στα γήπεδα; και μην ανησυχούμε, έρχεται και η σειρά της Συρίας, του Ιραν, μπορεί να γίνει και της Κορέας, ο Μπιν Λαντεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος του Τζούνιορ, ο κόσμος φαίνεται ένα ολοένα και πιο επικίνδυνο μέρος να ζει κανείς, αλλά αυτό μου φαίνεται ότι είναι μια αυταπάτη. Ο κόσμος πάντα ήταν ένα επικίνδυνο μέρος, οι παράμετροι που το καθορίζουνε κάθε φορά είναι διαφορετικοί. Το να βγεις, ας πούμε και να φωνάξεις "Ο Ροβεσπιέρος είναι μαλάκας" το 1793, στο Παρίσι, μάλλον ισοδυναμούσε με το τέλος σου και το τέλος όλων των γύρω από σένα.
Το ζήτημα όλων αυτών των σκόρπιων σκέψεων για μένα είναι ότι οι άνθρωποι αφανίζονται κάθε μέρα. Οι φλεγόμενοι άνθρωποι των μεσαιωνικών autodafe, οι ιπτάμενοι άνθρωποι του WTC, οι εξατμισμένοι άνθρωποι του Ναγκασάκι, οι στιβαγμένοι άνθρωποι των ομαδικών τάφων είναι εδώ για να μας θυμίζουν ότι εμείς είμαστε αυτοί οι άνθρωποι κι ότι δεν μπορούμε να διαχωρίζουμε τόσο εύκολα "εμας" από τους "άλλους". Υπό αυτήν την έννοια νομίζω πως είμαστε όλοι αμερικάνοι, ιρακινοί, αφρικανοί και θα γίνουμε και σύριοι, πέρσες, κορεάτες, γιατί το αίμα των ανθρώπων είναι παντού ίδιο και "..το αίμα είναι πάντοτε κηλίδα, ποτέ λεκές". (Δημήτρης Σκουρέλλος)
Αλλιώς θα πάω στη Φάνη σήμερα το βράδυ.

Διαβάστε κι αυτό...σας παρακαλώ.

Από τα ωραιότερα, ειλικρινή και πιο συγκινητικά γράμματα που έχω διαβάσει ποτέ.
Πατήστε εδώ στον κ. tsimitakis και απολαύστε το μεγαλείο της ΕΛ.ΑΣ.