Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας.

Φέτος στις διακοπές κατάλαβα ότι σιγά-σιγά φτάνω την πολυπόθητη ηλικία των 40. Ακόμα χειρότερα, ότι έχω κουραστεί κι ακόμα χειρότερα ότι όλοι όσοι βρισκόμασταν στο σπίτι ήμασταν κουρασμένοι. Εννιά μέρες τις βγάλαμε σερνάμενοι, από καναπέ, σε κρεβάτια, στην παραλία, με μικρά διαλείμματα το τραπέζι του φαγητού. Οι μοναδικές μας έξοδοι ήταν ένα βράδυ που συρθήκαμε μέχρι γειτονική ταβέρνα κι άλλο ένα που μετά την γειτονική ταβέρνα, κάτσαμε κι ένα ολόκληρο τέταρτο! σε διπλανό μπαρ και ήπιαμε από ένα σφηνάκι!!!

Α! Και οι σχεδόν καθημερινές επιδρομές στα super market, mini market, μανάβικα και μπακάλικα της περιοχής.

Φτάσαμε τα έντεκα άτομα high score-αριθμός ανεπίτρεπτος για ένα σπίτι που στο Δεκαπενταύγουστο είχε φτάσει να φιλοξενεί και πάνω από είκοσι άτομα, αλλά είπαμε. Φέτος ήταν η χρονιά της κούρασης. Ξυπνούσαμε βογγώντας, σωριαζόμασταν βογγώντας, τρώγαμε βογγώντας, κάτι ανάμεσα σε ανακούφιση και μπάφιασμα. Είχε ζέστη, κατεβαίναμε το πρωί για μπάνιο, τρώγαμε πρωινό στις 12, γκρινιάζοντας για τους πόνους μας και μετά ισοπεδωνόμασταν ακούγοντας μουσική, διαβάζοντας και αναστενάζοντας.

Ήταν ωραία όμως. Στο κάτω-κάτω διακοπές δεν σημαίνει μόνο να τρέχεις πανικόβλητος για να προλάβεις να δεις. Άσε που βρεθήκαμε φίλοι που σε λίγο κατά τη διάρκεια της χρονιάς θα στέλνουμε φωτογραφίες μας ο ένας στον άλλον για να βλέπουμε με πόση χάρη μεγαλώνουμε.

Ετσι ήσυχα πέρασαν κι οι φετινές διακοπές και το μόνο που ήρθε να ταράξει τον ύπνο μας ήταν όταν ένα πρωί σηκωθήκαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι η Πεντέλη καιγόταν, ο πρωθυπουργός προκήρυξε εκλογές και η Έφη Σαρρή βάζει υποψηφιότητα με το ΛΑΟΣ (Νοτιοανατολική Ασία). Αυτό ήταν το τέλος, σηκωθήκαμε και φύγαμε. Το βράδυ της επιστροφής ο φίλος μου ο Αργύρης μου έβαλε έναν δίσκο που μπορεί και να είχα δεκαετία να τον ακούσω. Το "Lost" των Died Pretty. Έτσι τέλειωσαν οι διακοπές.

• Η φωτογραφία από την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας". Οι τεμπέληδες είμαστε εμείς, αλλά δεν είχαμε Όλγα Καρλάτου να σερβίρει.

Hey Andy did you hear about this one?

Μετά από τόσα χρόνια RISK και TRIVIAL PURSUIT, λέω αυτό το καλοκαίρι να στραφώ σε πιο περίπλοκα(;) παιχνίδια.

http://www.youtube.com/watch?v=MkSKOTVeIQ0

Άντε γειά! Καλές διακοπές σε όλους. Τα λέμε(μάλλον).

Γκρίνια.

Κατεβάσαμε ρολά και κρεμάσαμε πινακίδες "ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ" και στην εταιρεία. Έχει τώρα δυό-τρείς μέρες που είμαι διακοπές σ' έναν υπέροχο, τεχνητό, εξωτικό πλανήτη με πάρα πολύ πράσινο, δέντρα, νερά, λίγο ο ουρανός δεν τους έχει πετύχει, αλλά δεν πειράζει, έχει τόση βλάστηση, που δεν τον βλέπεις σχεδόν.

Είμαστε δηλαδή κάπως έτσι - ειδυλλιακά, μεχρι αηδίας:

"Le Dejeuner sur l' Herbe" - Edouard Manet

Αυτό είναι το κακό των τεχνητών πραγμάτων, η υπερβολή. Κι εγώ που δεν είμαι και τόσο φανατικά παιδί της φύσης, βλέπω τα νεύρα μου να καταρρέουν λίγο-λίγο από την πολύ πρασινάδα. Γύρω μου οι άλλοι γνωστοί, μένουν κατάπληκτοι από την ομορφιά του τοπίου, το πόσο πολύ τους θυμίζει τα χωριά τους και τις εξοχές τους στη γη και πόσο πολύ τους έχουν λέιψει. Τότε γιατί φύγανε; Εδώ είναι διάστημα κύριοι, έχει σκόνη, βράχια, αδέσποτους μετεωρίτες και πολλά ατυχήματα, σαν αυτό που περιμένω να γίνει και να καταστρέψει αυτόν το πλανήτη έκτρωμα με τη χλόη και τα δέντρα, στη μέση του πουθενά του σύμπαντος. Ελπίζω μόνο να έχω προλάβει να φύγω. Σκοπεύω να πάω σ'έναν πλανήτη με spa. Θα μου πεις αυτό είναι πιο φυσιολογικό; Όχι, αλλά εκεί τουλάχιστον είσαι κλεισμένος σ' ένα υπερπολυτελές, κιτς κτίριο κι επειδή έχεις δώσει έναν σκασμό λεφτά, όλοι κάθονται σούζα μπροστά σου, πράγμα το οποίο απολαμβάνω απείρως περισσότερο από το να τρέχουμε απο δω κι από κει στα λιβάδια απο τ' αξημέρωτα για το petit dejeuner, προσποιούμενοι ότι ζούμε ευτυχισμένοι στον όμορφο πλανήτη μας που δεν εγκαταλείψαμε ποτέ.

Γι αυτό λέω να γίνω έτσι:

"Olympia" - Edouard Manet

Εγώ κι οι σκλάβοι μου - καλύτερα.

Το χαρτόκουτο.

Πήρα ένα χαρτόκουτο και τοποθέτησα προσεκτικά μέσα καμμιά τριανταριά CD, την "Αδηφαγία" του Βίτκιεβιτς (ΚΕΔΡΟΣ), την "Υπόθεση Τουλάγεφ" του δεξιά εικονιζόμενου Βίκτωρ Σέρζ (SCRIPTA) και το "Based on a true story" που δεν θυμάμαι ούτε τους συγγραφείς, ούτε τον εκδότη. Η πλάκα είναι ότι θα φύγω το σαββατοκύριακο, αλλά μετά θα ξαναγυρίσω. Είναι το χαρτόκουτο της προοπτικής. Θα μείνει στο καλοκαιρινό σπίτι, να με περιμένει, μέχρι την παράλλη βδομάδα που θα μπορώ απερίσπαστα(;) να βυθιστώ σ' ότι ήθελα αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω μέχρι τώρα.

Έχω μεγάλες ελπίδες γι αυτά τα βιβλία και περιμένω πως και πως να τα ανοίξω και να ξεκινήσω το διάβασμα, χωρίς να με διακόπτει κάποιος κάθε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά. Ελπίζω να μην με κάνουν να θέλω να τα πετάξω στη θάλασσα και να βουτήξω με τρεμάμενα χέρια το "Blood Crazy" του Simon Clark, που το έχω διαβάσει ήδη τρείς φορές. Δεν πίστευα ότι θα' το' λεγα αυτό για τον εαυτό μου, αλλά επειδή μάλλον μεγαλώνω ανεπανόρθωτα, δεν μπορώ άλλο αίμα-για τώρα τουλάχιστον. Τέλειωσα πριν από μερικές μέρες το "Είμαστε όλοι στοιχειωμένοι" του Chuck Palahniuk και παρά τον προβοκατόρικο τίτλο του, νομίζω ότι είναι, χωρίς πλάκα, ένα εξαιρετικό βιβλίο κι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς των καιρών μας, αρκεί να το αντέξεις μέχρι τέλους.

Υπό το βλέμμα λοιπόν ενος γνήσιου περιπλανώμενου, σε μια φωτογραφία που μου αρέσει πολύ, σας εύχομαι καλό σαββατοκύριακο, καλές διακοπές σε όσους τις ξεκινάνε, καλό κουράγιο σε όσους μένουν και θα τα πούμε από βδομάδα.

Απώλειες.

Ulrich Mühe 20.06.1953 - 22.07.2007

Michelangelo Antonioni 29.09.1912 - 30.07.2007

Ingmar Bergman 14.07.1918 - 30.07.2007

Antonius Block: Θέλω γνώση. Όχι πίστη, όχι υποθέσεις, αλλά γνώση. Θέλω ο Θεός να απλώσει το χέρι του, να αποκαλύψει το πρόσωπό του και να μου μιλήσει.
Θάνατος: Αλλά παραμένει σιωπηλός.
Antonius Block: Τον καλώ στο σκοτάδι. Αλλά είναι σαν να μην είναι κανείς εκεί.
Θάνατος: Ίσως να μην είναι κανείς.
Antonius Block: Τότε η ζωή είναι ένας παράλογος τρόμος. Κανείς δεν μπορεί να ζει πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, ξέροντας την μηδαμινότητα των πάντων.
Θάνατος: Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται ούτε τον θάνατο, ούτε την μηδαμινότητα.
Antonius Block: Αλλά μια μέρα, στέκεσαι στην άκρη της ζωής και αντικρίζεις το σκοτάδι.
Θάνατος: Εκείνη τη μέρα.
Antonius Block: Καταλαβαίνω τι εννοείς.

"Η ΕΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ" (1957)