Να ζήσεις Νικόλα και χρόνια πολλά!

Ο μικρός Νικόλας έγινε 50 χρονών, καθόλου όμως δεν άλλαξε στο πνεύμα. Μέσα από τις σελίδες των Sempe-Goscinny εξακολουθεί να παραμένει το πρότυπο που χαίρομαι να κάνω δώρο στα παιδιά των φίλων μου και να τον βλέπω να τα εμπνέει.
Τον διάβασα σε μεγάλη ηλικία (γύρω στα 16) οπότε υποθέτω ότι έχασα μεγάλο μέρος της ταύτισης που βλέπω σε μικρότερα παιδιά ακόμα και σήμερα. Έτσι κι αλλιώς το ότι ο Νικόλας παίζει συχνά ΕΞΩ με τους φίλους του, γυρνά στις γειτονιές, η παρέα παίζει φάπες, πάει με τα πόδια στο σχολείο και διάφορα άλλα τέτοια, πρέπει να τον έχουνε κάνει ίνδαλμα στους σημερινούς ανήλικους έγκλειστους των σχολείων, των φροντιστηρίων και των ατελείωτων ωρών εκπαίδευσης . Μπορεί να είναι μια πιο αθώα, σκανταλιάρικη, παιδική ηλικία, ξέρετε όμως πως φαντάζει στα μάτια του εννιάχρονου γιού γνωστών, που τελειώνει με μαθήματα, ξένες γλώσσες και δραστηριότητες κατά τις 10 το βράδυ;
Ο Νικόλας μου αρέσει γιατί έχει την χαρά ενος παιδιού που δεν θέλει και πολλά από τη ζωή του για να'ναι ευτυχισμένο. Ο ενήλικος κόσμος δεν το καταλαβαίνει πάντα και το αναγκάζει σε αταξίες και παρανοήσεις. Είναι επίσης σύγχρονος της Ζαζί η οποία θα πάει την παιδικότητα (και την γλώσσα) αρκετά βήματα μπροστά, χωρίς καμμιά διάθεση νοσταλγίας όπως ο Νικόλας, αλλά τι να κάνουμε, τα αγοράκια είναι πιο συναισθηματικά.

• Στο σκίτσο, ο μικρός Νικόλας με τη μικρή Λουϊζα (συνοδεία μπαμπάδων). Μετά από μια μικρή αντιπάθεια στην πρώτη γνωριμία, του στυλ "τα αγόρια είναι ηλίθια" και "τα κορίτσια είναι βαρετά", γκρέμισαν τον κήπο. Άμα υπάρχει χημεία.......
• Further we go and older we grow the more we know the less we show....
  

Το παιχνίδι.

Κατόπιν πρόσκλησης του ίνδικτου , ορίστε το νέο παιχνίδι, του οποίου τους κανόνες, όλο μου τους λένε κι όλο τους ξεχνάω, οπότε σε περίπτωση λάθους ζητώ την επιείκιά σας και κυρίως του εμπνευστή του, του ανήσυχου.

- « Η περιέργεια, ακόμα και η τρομάρα, κουράζονται». Νίτσε

Και μετά έρχεται η αποχαύνωση; Νομίζω ότι όλα κουράζονται σ' αυτόν τον κόσμο. Η δράση φέρνει αντίδραση κ.λ.π. κ.λ.π. Κι όταν ζεις σε μόνιμη ένταση, αυτή η ένταση καταργείται, γίνεται εσύ και η καθημερινότητά σου. Ο απόλυτος τρόμος παύει να είναι απόλυτος όταν τον ζεις κάθε μέρα. Ότι ζει σ' αυτόν τον πλανήτη, μαθαίνει στη συνήθεια κι αυτό μπορεί να είναι η σωτηρία και η καταστροφή μας - λέω τώρα.

-Σκέφτομαι σοβαρά μόνο κατά παραγγελία, καλή ώρα τώρα, οπότε παίρνοντας ερέθισμα από την φράση του Κοέλιο θα ρωτήσω «τι είναι αυτό που οδηγεί τους ανθρώπους στην μεταφυσική; Η αδυναμία να αντιμετωπίσουν την ζωή ή η αδυναμία να αντιμετωπίσουν τον θάνατο;» (όποιος απαντήσει και τα δύο θα με εκνευρίσει πολύ).

Δεν ξέρω τι μπορεί να οδηγεί τους ανθρώπους στη μεταφυσική, γιατί εγώ δεν την πιστεύω. Ο καθένας όμως πιστεύει ότι θέλει και ποιός έχει δίκιο............κανείς δεν ξέρει. Αν πρέπει να διαλέξω κάτι από τα δύο, θα έλεγα τον θάνατο, γιατί αυτό φοβάμαι εγώ. Αλλά να πω κάτι; Όλοι νομίζω σ' αυτόν τον κόσμο, μια παρηγοριά ψάχνουμε, ένα λόγο που να μας δείχνει ότι αξίζει να ζούμε. Αν κάποιος βρίσκει την παρηγοριά του, στον Θεό,στον Αλλάχ, στους αγγέλους, στο σύμπαν ή όπου αλλού θέλει και δεν προσπαθεί να το επιβάλει ή να προσηλυτίσει τους άλλους, τότε καλά κάνει. Ποιός έχει δικαίωμα να του πει να μην το πιστεύει;

" Ή αυτή θα φύγει ή εγώ" ναι, ναι ξέρω, δεν φαίνεται σοβαρό και στοχαστικό, αλλά ας αλλάξουμε λίγο το παιχνίδι και πείτε μου για ποιά και με ποιά αφορμή το είπε αυτό ο Oscar Wilde και πως σας φαίνεται. Άντε mathilde που είσαι επί του θείου Oscar.

Μετά από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αυτό το περίεργο καλοκαίρι(φωτιές, φωτιές και φωτιές, αλλά μην ανησυχείτε, ο φίλος μου ο Αργύρης με πληροφόρησε ότι η Πορτογαλία καιγότανε συνεχώς τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια) σκέφτομαι το εξής σοφο και ΠΟΛΥ πρωτότυπο:Αυτός ο κόσμος δεν αξίζει στους ανθρώπους του. Συμφωνείτε ή διαφωνείτε x-ray ;Πήγατε διακοπές ε; Πάρτε μια έκπληξη να σας περιμένει όταν θα γυρίσετε mauvais garcon, τι λέει; Εκτός από μουσική θα γράψετε και τίποτα; kourouna ,παρατήστε τα Atarax και τον Marilyn Manson και ξεσκονίστε τον Schopenhauer (ή τον Rutger Hauer) σας. Η mathilde έχει πρόσκληση παραπάνω - αυτά.

• Η φωτογραφία είναι από την παλιά μου κατασκήνωση, στης οποίας το site όταν μπήκα, δεν αναγνώρισα τίποτα. Φταίει άραγε ότι περάσανε κοντά τριάντα χρόνια ή ότι το φυσικό τοπίο αλλάζει και εκσυγχρονίζεται;