Σκέψεις, σκέψεις.

Χθες βράδυ είδα στον ύπνο μου τον Χ. Σήμερα το πρωί έτσι όπως έπλενα τα δόντια μου υπο τους ήχους του "Fly me to the moon" (μας ξυπνάνε με μουσική αλλά στην επιλογή της, κάποιος πρέπει να μας ειρωνεύεται σκληρά) με πιάσανε τα κλάματα κι οι οδοντόπαστες αρχίσαν να κυλάνε ανακατεμένες με σάλια, δάκρυα και νερά. Δεν ξέρω γιατί, ούτε καν τον συμπαθούσα. Πρέπει να έχει κανένα μήνα που πέθανε, δεν τον σήκωνε το διάστημα, έπαθε και μια κατάθλιψη μες στα σκοτάδια, ήρθαν και κάτι κρίσεις επιληψίας απο τους φωτισμούς στην παραγωγή, ένα έλκος που το είχε απο την γη αλλά εδώ επιδεινώθηκε χάρη στην διατροφή του Matrix, εκδηλώθηκε τελικά και μια καρδιακή ανεπάρκεια, δεν ήθελε και παραπάνω, τον αποχαιρετήσαμε σε μια σεμνή τελετή στο διάστημα, μαζί με δυό τόνους σκουπίδια και φύγαμε. Τραγούδα τώρα το "Fly me to the moon"

Η παγκόσμια κρίση έχει χτυπήσει και εδώ. Δίπλα(λέγοντας δίπλα εννοώ κοντά 2 α.μ.) κάνανε κατάληψη σε μια εταιρεία, που λένε ότι δύο άνθρωποι και καμμιά πενηνταριά εξωγήινοι εργάτες είχαν πεθάνει απο ασιτία, φτάνοντας σε αγριότητες. Πετάξανε τους διευθύνοντες έξω κρεμασμένους απο σκοινιά και τώρα όποιος πλησιάζει βλέπει καμμιά δεκαριά πτώματα να επιπλέουν. Μεσαίωνας και διάστημα, μια συνάντηση -κυριολεκτικά- εκτος τόπου και χρόνου. Τραγούδα τώρα το "Fly me to the moon"

Ίσως πρέπει να ξανασκεφτώ την γη. Τι διάολο, πόσο χειρότερα θα είναι τα πράγματα εκεί; Ξέσπασε ο πόλεμος; Εδώ πάντως σε λίγο θ'αρχίσουμε να τρώμε ο ένας τον άλλον. Δεν έχουμε δουλειά, αλλά έχουμε πάρα πολλά νεύρα κι όταν ζεις μες στο σκοτάδι, γίνεσαι όπως αυτό. Η φιλοσοφία της ημέρας. Χτενίζομαι χωρίς να σκέφτομαι πια τον Χ., τραγουδώντας το "Fly me to the moon"

FLY ME TO THE MOON

Το ανυπόφορο.

ΖΩΖΩ-υπάλληλος γραφείου, ξέκωλο: Η ζωή μας έχει καταντήσει ανυπόφορη εδώ μέσα. (πάντα κοινότοπη)

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ-γραμματέας: Αυτή απέναντι είναι μια ανυπόφορη τρελή. (είναι καινούρια, θα μάθει...)

MIKE-αχαρακτήριστο, πειραγμένο ον: Το πιο ανυπόφορο είναι ότι όσες φορές κι αν φύγω, πάντα εδώ επιστρέφω. (καλά! το ότι έχεις φύγει εντελώς, δεν μετράει)

ZIN-εργάτης : Íïóôáëãþ ôüóï ðïëý ôï óðßôé ìïõ ðïõ Ý÷åé ãßíåé áíõðüöïñï. (ιδέα δεν έχω)

ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟΣ 5ου-τα ξύνει όλη μέρα: Αυτό το βιβλίο που μου έφερε η ηλίθια είναι ανυπόφορο. Αφου της είπα να βρει τις "Επαναστατημένες ζωές" (Jennifer Donnely) τι μου έφερε αυτή την μπούρδα τον "Επαναστατημένο άνθρωπο"(Alber Camus);;;; (η εκδίκηση δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, θα μείνει πάντα ντουβάρι)

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ ΧΟΥΑΝΑ-παντρεμένη με Ισπανό εργάτη: Τι ανυπόφορη ζέστη!Κι αυτό το μόνιμο σκοτάδι. Ποιός ξέρει τι ώρα να είναι στο σπίτι τώρα και τι θα κάνουν εκεί.... (ακολουθούν δάκρυα νοσταλγίας)

ΕΓΩ-εγώ:Το ανυπόφορο είναι ο λαβύρινθος που μπαίνεις, περιπλανιέσαι και ψάχνεις όλη σου τη ζωή και πάνω που νομίζεις ότι βρήκες επιτέλους την έξοδο, βλέπεις μπροστά σου τον θάνατο (είπαμε, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος)

Πάσχα.

- Do you like lambs? με ρώτησε ο Mike έτσι όπως καθόμασταν δίπλα σε μια πόρτα φορτο-εκφόρτωσης, παρακολουθώντας να ξεφορτώνουνε τα πτώματα για το πασχαλινό τραπέζι της εταιρείας(μερικές φορές αισθάνομαι σαν απόβλητη της ζωής που κάθεται δίπλα στον άλλον απόβλητο, ο οποίος είναι και σίγουρα πειραγμένος και λέμε απίστευτες βλακείες ο ένας στον άλλον, μόνο και μόνο για να βεβαιωθούμε ότι ακόμα υπάρχουμε)
- I totally hate them, απάντησα, dead or alive.
- It's a type of sacrifice, I suppose, είπε συλλογισμένα κοιτώντας τα ματωμένα νάιλον που περνούσανε από μπροστά σαν μαζικό ξεφόρτωμα θυμάτων του Ντον Κορλεόνε.
- The sacrifice of reason, του είπα, γύρισα κι έφυγα μες στα νεύρα.
Σιχαίνομαι το Πάσχα, τα παραμύθια του αναστημένου Χριστούλη, τις ηλίθιες ταινίες που παίζουν ΟΛΗ την μεγάλη εβδομάδα εδώ στην εταιρεία (ούτε ένα σινεμά δεν μπορείς να πας χωρίς να πέσεις πάνω στον Charlton Heston σε κάθε δυνατή θρησκευτική μεταμόρφωση) τα αρνιά και τα κατσίκια, παραγγελία των ελλήνων της εταιρείας, που ταξιδεύουν μετά θάνατον στο διάστημα σαν μια διεστραμμένη εκδοχή της Λάικα, την χαρά των γήινων εδώ με το που βλέπουν το φαί να'ρχεται, το χαμόγελο της Ζωζώς που κοντεύει να βάλει τα κλάματα από νοσταλγία για τη σούβλα του μπαμπά της, τον κόσμο που ζει ένα πλαστό θείο δράμα μόνο και μόνο για να πλακωθεί στο φαί την Κυριακή, που δεν ξέρουν καν αν είναι Κυριακή, αν είναι Πάσχα, αν είναι μέρα ή νύχτα, μέσα σ' αυτή την μαύρη τρύπα που ζούμε και μετά θα χορεύουν τύφλα το τσάμικο που δεν υπάρχει και θα ξερνάνε απο το πολύ φαί, από τις ατέλειωτες δυσπεψίες. Όλη μας η ζωή εδώ είναι μια ατέλειωτη δυσπεψία.

Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου, αισιόδοξο άνθρωπο.

Η Rowenta.

Έναν- δυό μήνες πριν, έτσι όπως ήμασταν στο γραφείο, η Έλλη (υπογραμματέας από την Ελασσώνα) έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό της και λιποθύμισε। Όταν τη μεταφέρανε στο ιατρείο, η γιατρός την πληροφόρησε, αφού συνήλθε, ότι ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος। Αυτό για ένα καλό και σεμνό κορίτσι που μιλά με χριστοπαναγίες και βλέπει ανελλιπώς Λιακόπουλο και εκκλησία στο διαγαλαξιακό ήταν ανεπίτρεπτο। Την έστειλαν πίσω άρον-άρον πριν προχωρήσει η εγκυμοσύνη, πράγμα που δεν πρέπει να της ήρθε και πολύ καλά γιατί όπως εξομολογήθηκε με θρήνους και κλάματα στην Ζωζώ το βράδυ πριν φύγει, είχε πάει μ' έναν Ζοντ και φοβόταν ότι το παιδί θα έβγαινε με γαλάζιο δέρμα। Όταν η Ζωζώ της είπε ότι ίσως να μην είναι πολύ αργά για έκτρωση, την καταράστηκε και δεν ξαναμίλησε σε κανέναν μας μέχρι τα ξημερώματα που έφυγε। Το πρωί που πήγαμε στο γραφείο, όλων οι οθόνες έπαιζαν "Δυνατά κι Ελληνικά" και κανείς δεν μπορούσε ν' αλλάξει πρόγραμμα। Τα πάντα ήταν μπλοκαρισμένα। Επι τέσσερις ώρες καθόμασταν άπραγοι ακούγοντας για τα Νεφελιμ και τον μικρό Γιωργάκη στην έρημο Τακλαμακάν, μέχρι να καταφέρουν να αποκαταστήσουν το κύκλωμα। Πρέπει πάντως να της αναγνωρίσω ότι ήταν καλή στην δουλειά της।
Έτσι μερικές μέρες πριν ήρθε η Σπυριδούλα σε αντικατάσταση της αμαρτωλής -μέλλουσας- μάνας। Επειδή τον τελευταίο καιρό έχουμε σκυλοβαρεθεί στην εταιρεία, τίποτα δεν γίνεται, μάλλον βαρέθηκαν κι αυτοί να πειραματίζονται πάνω μας, μια ιδέα μου ήρθε που φυσικά είχε να κάνει με την άτυχη συνονόματη της Σπυριδούλας।
Έτσι την πρώτη μέρα που θα πήγαινε στο γραφείο της, γλίστρησα πιο νωρίς στον διάδρομο με μια Rowenta στα χέρια την οποία είχα σκοπό να την αφήσω πάνω στο γραφείοτης। Ξέρω ότι σαν ιδέα είναι εντελώς μαλακισμένη, αλλά κάπως έπρεπε να διασκεδάσω την ανία μου।
Δυστυχώς με τσάκωσε η Ζωζώ, στο δρόμο।
- Τι είν'αυτά που κάνεις; άρχισε να φωνάζει। Ούτε τα πεντάχρονα δεν κάνουν τόσο ηλίθιες φάρσες।
- Γι αυτό το κάνω।
- Άσε κάτω το σίδερο। Δεν καταλαβαίνεις; Άσε που η κοπέλα είναι μικρή, σιγά μην θυμάται αυτή την φοβερή ιστορία।
- Καιρός να την μάθει। Άντε παράτα με।
Γύρισε και μου έριξε ένα χαστούκι που άρχισαν να βουίζουν τ' αυτιά μου। Μετά μου πήρε το σίδερο απ' τα χέρια και εξαφανίστηκε। Όσο περνά ο καιρός τα νεύρα αυτού του κοριτσιού πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Η διαταραχή.

Η διαταραχή ξεκίνησε πριν απο αρκετό καιρό, χωρίς προφανή λόγο.
Το πρώτο σύμπτωμα ήταν ότι μου φεύγανε πράγματα από τα χέρια και μάλιστα όχι προς τα κάτω, ακολουθώντας την βαρύτητα (τεχνητή) αλλά εκσφενδονίζονταν με περίεργο τρόπο προς κάθε κατεύθυνση εκτός απο αυτήν που θα'πρεπε να πάρουν. Στυλό φεύγανε μέσα σε ποτήρια με νερό, συρραπτικά πετούσαν πάνω από τα σαστισμένα κεφάλια των άλλων στο γραφείο, ενώ πήγαινα να συρράψω τα Α4, πιάτα κατέληγαν από το νεροχύτη που πλένονταν στα ηλεκτρικά μάτια της κουζίνας ή ποτήρια βρίσκονταν πίσω από την πλάτη μου, ενώ πήγαινα να πιω και γίνονταν χίλια κομμάτια. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Το δεύτερο σύμπτωμα ήταν μια περίεργη μορφή ναρκοληψίας. Καθόμουν στο διάλειμμα να καπνίσω ένα τσιγάρο ή να ξεφυλίσω κάτι στο δωμάτιό μου και ξυπνούσα 5, 10 ή 15 λεπτά αργότερα (ποτέ παραπάνω) με τα δάχτυλά μου να καίγονται ή με το περιοδικό στο πάτωμα, χωρίς να καταλαβαίνω πως με πήρε ο ύπνος και πως δεν είχα πάρει καμμιά φωτιά μέχρι τώρα. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Το τρίτο σύμπτωμα ήταν η μνήμη. Δηλαδή η απουσία της. Όχι ότι δεν θυμόμουνα ποιά ήμουν(πράγμα που δεν θα μ'ενδιέφερε έτσι κι αλλιώς) όμως ξεχνούσα πράγματα της καθημερινότητας. Σκεφτόμουν ας πούμε στη δουλειά να πάρω τηλέφωνο το τμήμα ανεφοδιασμού για να φέρει θεωρημένα που χρειαζόμασταν επειγόντως και μέχρι να σηκώσω το ακουστικό, το είχα ξεχάσει. Παρακολουθούσα σαστισμένη.
Και πολύ εκνευρισμένη. Η αδιατάρακτη καθημερινότητα δεν υπήρχε πια και δεν μπορούσα να απολύσω κανέναν γι αυτό. Δουλειές καθυστερούσαν, πράγματα καταστρέφονταν, το σφιχτό πρόγραμμα γλιστρούσε από τα χέρια μου κι εγώ παρακολουθούσα σαστισμένη.
Μέσα σ' όλη αυτή την σύγχιση, πέρασε κι ο κυριος Μιχάλης μια μέρα για να σαλιαρίσει, δηλαδή να φέρει ένα δώρο στην Ζωζώ, που όσο περνά ο καιρός την πολιορκεί και στενότερα, ένα φριχτό κόκκινο, λούτρινο αρκούδι με κάτι ορθάνοιχτα πλαστικά γαλάζια μάτια- αίσχος. Είχε κέφια γιατί είχε πάει σπίτι του για κανένα μήνα και γύρισε ανανεωμένος.
- Έχασα και το ματς με τον ΠΑΟΚ, είπε με παράπονο. Έφυγα την προηγούμενη μέρα από το παιχνίδι.
- What is PAOK ? ρώτησε ο Mike , που τώρα τελευταία ότι λέξη πιάνει την ρωτάει και μας έχει σπάσει τα νεύρα.
- Hooligans, του είπα.
- Ε όχι και χούλιγκανς βρε παιδάκι μου, είπε ο οπαδός. Ο ΠΑΟΚ είναι μια γροθιά στο κατεστημένο. Είναι η μόνη ομάδα που λέει τα πράγματα με τ' όνομά της.
- Τι μου λέτε! είπα και γύρισα να φύγω γιατί είχα νεύρα και μόνο που τον έβλεπα αγκαλιά με την κόκκινη αηδία, να αραδιάζει αρλούμπες για το ποδόσφαιρο (το οποίο εννοείται ότι σιχαίνομαι-όπως και κάθε άλλο άθλημα) μου ερχόταν να ξεράσω.
Έτσι όπως έπιασα έναν χαρτοκόπτη για ν'ανοίξω την αλληλογραφία, μου έφυγε φυσικά από τα χέρια και πήγε σφαίρα και καρφώθηκε στο δεξί γαλάζιο, πλαστικό μάτι του εκτρώματος, λίγα μόλις εκατοστά από τον λαιμό του κύριου Μιχάλη. Ο κύριος Μιχάλης λιποθύμισε, ενώ εγώ παρακολουθούσα σαστισμένη.
Δύο ώρες αργότερα, αφού ο κύριος Μιχάλης είχε συνέλθει και με φωνές, κλάματα και φασαρίες τον έπεισαν ότι ήταν ένα απίθανο ατύχημα κι όχι δολοφονική απόπειρα, πήρε το μονόφθαλμο λούτρινο και ξεκουμπίστηκε. Πήγα στο δωμάτιό μου αφού πήρα αυστηρότατη εντολή να πάω την επομένη στον γιατρό κι άναψα ένα τσιγάρο. Όταν το τέλειωσα, πήγα στο ντουλάπι της κουζίνας κι έσπασα τα πιάτα και τα ποτήρια ένα-ένα. Μετά καθάρισα τα πάντα, έπεσα στο κρεβάτι και κοιμήθηκα δέκα ολόκληρες ώρες. Την άλλη μέρα που πήγα στο γιατρό ήξερα ότι η διαταραχή είχε εξαφανιστεί.

Μια σφαίρα....

- Τι ακούς; ρώτησε βαριεστημένα η Ζωζώ
- Pearl Jam, της είπα, το "Jeremy" - ξέρεις, για ένα παιδάκι που μπαίνει μια μέρα στην τάξη του κι αρχίζει να πυροβολεί.
- Είσαι άρρωστη. Μόνο που σκέφτομαι αυτούς τους καημένους στον τέταρτο και πόσο τζάμπα πήγανε, ανατριχιάζω. Πως τους ξεγελούσε τόσον καιρό η άλλη που ήταν εντελώς ανισόρροπη;
- Εύκολα.
- Πες μας τώρα ότι είχε και δίκιο! Μια σφαίρα στο κεφάλι και πολύ της ήτανε. Κρίμα που πρόλαβε μόνο και πήρε στο λαιμό της τέσσερις ανθρώπους.
- Ζωζώ, νομίζω ότι βγάζεις μια εκδικητικότητα, είπα χαμογελώντας.
- Κι εσύ μια μαλακία. Σκέφτεσαι να ερχόταν εδώ; Όλοι νεκροί θα ήμασταν τώρα.
- Θα μπορούσε. Κοίτα τον Mike, ας πούμε. Γυαλίζει το μάτι του. Ποτέ δεν είναι αργά!
Σηκώθηκε κι έφυγε φουντωμένη για να μην με βρίσει, έχουν έρθει και κάτι καινούριοι εργάτες στην παραγωγή που δεν μιλάνε λέξη γήινα και πάει να τους βοηθήσει να προσαρμοστούνε στα νέα, τραγικά δεδομένα. Ο Mike απέναντι με κοιτά με ανησυχία. Αυτός δεν καταλαβαίνει λέξη ελληνικά, καταλαβαίνει όμως εμένα και μετά την εξαφάνισή του είναι σαν να ζει μεταξύ αυτού κι ενος άλλου σύμπαντος. Δε νομίζω ότι του πολυαρέσω τον τελευταίο καιρό, το μόνο που κάνω είναι να λέω αφ'υψηλού σαχλαμάρες γενικά και να την λέω στους πάντες ειδικά. Καλός άνθρωπος δεν ήμουνα ποτέ, αλλά τώρα παραστράβωσα και τα όπλα δεν μου φαίνονται και τόσο άσχημη λύση.
Αρκεί να κάνω την σωστή λίστα όσων πρέπει να βγουν από την μέση και μετά θα πέσω ηρωικά μαχόμενη σαν τους ένδοξους προγόνους με μια σφαίρα στο κεφάλι (αν είμαι τυχερή).

• Ο πίνακας: DRAWING HANDS (1948) - M.C. Escher
  

I found that essence rare....

Εχθές το μεσημέρι έτσι όπως μισοκοιμόμουνα στο γραφείο μετά το φαγητό και το μόνο που ευχόμουνα ήταν να έβρισκα μια δικαιολογία να ξεγλιστρήσω στο δωμάτιό μου για να δω "Ατίθασα Νιάτα" στο διαγαλαξιακό, ένας κύριος με καρώ, χοντρή ζακέτα και καροτσάκι πέρασε από μπροστά μου, φωνάζοντας "σαλέπι! ζεστό σαλέπι". Ήταν τόσο εκτος τόπου και χρόνου που για μια στιγμή νόμισα ότι με είχε πάρει ο ύπνος και ονειρευόμουνα, αλλά ήταν πραγματικότητα.
Η Έλλη, η υπογραμματέας από την Ελασσώνα, που κοντεύει να τα χάσει εντελώς πλέον, βλέποντας Λιακόπουλο, σχεδόν κάθε μέρα και κυκλοφορεί με απλανές βλέμμα, ανοιγοκλείνοντας το στόμα της, μιλώντας άηχα συνέχεια, λέγοντας ποιος ξέρει τι μαλακίες, με το που τον είδε έπεσε στα γόνατα κι άρχισε να σταυροκοπιέται και να λέει το "πάτερ ημών".
Ο Mike, τον φώναξε και του παράγγειλε ένα σαλέπι, λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, μόνο που του το είπε στα αγγλικά, ο άνθρωπος δεν κατάλαβε τίποτα και με φώναξε να συνεννοηθούμε.
- Πως βρεθήκατε εδώ; ρώτησα κοιτώντας τον από πάνω μέχρι κάτω, ψάχνοντας να βρω τι δεν κολλούσε.
Με κοίταξε χαμογελαστός, χωρίς να μιλάει. Καθόλου δεν μου άρεσε το χαμόγελό του, αλλά γενικά εμένα δεν μ΄αρέσουν τα χαμόγελα και σιχαίνομαι τον κόσμο, οπότε δεν μετράω.
- Γιατί δεν μιλάτε; τον αγριοκοίταξα.
- Σταμάτα, είπε ο Mike, άσε τον άνθρωπο ήσυχο και πες του να μου δώσει το ζεστό μου.
- Δε νομίζω ότι καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, του είπα μιλώντας σαν σε πεντάχρονο. Αυτός δεν θα έπρεπε να είναι εδώ. Από τη στιγμή που είναι, εμείς τι δουλειά έχουμε εδώ;
Ο Mike χαμογέλασε, ο κύριος με το σαλέπι χαμογέλασε κι αυτός και μετά άνοιξε το στόμα του άφησε μια διαπεραστική, απόκοσμη κραυγή κι άρχισε να τρεμοπαίζει σαν ελαττωματικό ολόγραμμα. Μέχρι να πατήσει μια τσιρίδα η Έλλη και μια βρισιά τρόμου η Ζωζώ, είχε εξαφανιστεί εντελώς, λες και δεν πέρασε ποτέ, μόνο ένα άρωμα από σαλέπι, είχε μείνει στην ατμόσφαιρα, ότι κάποτε... κάτι...βρέθηκε εδώ.
- Είδες; είπε ο Mike και τα μάτια του άστραφταν πάλι περίεργα (πρέπει να τα βγάλω, πρέπει να τα βγάλω). Έφυγε!

Οι φωτιές.

Προχθές έβαλα φωτιά στην τρίτη κατά σειρά αρχειοθήκη. Μέχρι στιγμης καίω μια κάθε βδομάδα πάνω-κάτω. Γιατί δεν ξέρω, αλλά όλα ξεκίνησαν κατά τύχη. Είχα κρυφτεί σ' ένα αρχείο για κάπνισμα, άφησα το τσιγάρο πάνω στη θήκη για να δέσω το κορδόνι μου κι αυτό έπεσε μέσα. Όταν σήκωσα το κεφάλι, είδα το χαρτί να καίγεται λαμπυρίζοντας σαν ένα αστραφτερό φίδι που ξετυλίγεται πάνω στην άσφαλτο. Κόλλησα τόσο πολύ που κόντεψε να γίνει παρανάλωμα, ευτυχώς συνήλθα και αρπάζοντας ότι έβρισκα μπροστά μου άρχισα να χτυπάω το φίδι. Την έσβησα, αλλά την σκεφτόμουνα συνέχεια. Δέκα μέρες μετά έκαψα την πρώτη. Μέχρι να καταλάβουν τι γίνεται είχε μείνει στάχτη και η εταιρεία πλήρωσε ένα σχετικά καλό πρόστιμο για καταστροφή φορολογικών εγγράφων. Την δεύτερη την προλάβανε σχεδόν αμέσως, οπότε προετοιμάστηκα ενδελεχώς για την τρίτη. Θα μπορούσα να την βάλω βράδυ και να μην μείνει σπιρτόξυλο , μέχρι να ξυπνήσουν αλλά είναι λίγο ανήθικο,σαν να μην παίζεις επι ίσοις όροις, αν και η μαμά εταιρεία δεν διακρίνεται ακριβώς για την ηθική και την δικαιοσύνη της.
Είναι θέμα χρόνου πιστεύω να με πιάσουν, κάποια στιγμή θα κάνω το λάθος, το σφάλμα, το στραβοπάτημα. Δεν είμαι κι επαγγελματίας εμπρηστής. Έχω όμως πάντα πάνω μου ένα μπουκαλάκι με βενζίνη κι έναν αναπτήρα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συναντήσεις ή που μπορεί να βρεθείς-φλεγόμενος ή όχι.

Η κατάρα του νιπτήρα.

Το μεσημέρι πήρα το λεωφορείο από τη δουλειά. Είχε ήλιο, ζέστη και τα σύννεφα τρέχανε στον ουρανό. Το οδόστρωμα τράνταζε κάτω από τις ρόδες. Οι άχρηστοι, ακόμα να κάνουνε το δρόμο, τρείς μήνες έχει που κάνουν έργα κι ακόμα τίποτα, όλο τα ίδια και τα ίδια.........

Προχθές βούλωσε ο νιπτήρας στο δωμάτιό μου. Έτσι όπως άνοιξα, από κάτω για να δω τι φταίει, χωμένο ανάμεσα σε κάτι σωλήνες και ένα σπάσιμο στο τοίχωμα του ντουλαπιού, βρήκα αυτό το χειρόγραφο. Ποιός το έγραψε δεν ξέρω, αλλά είναι εκατό πυκνογραμμένες σελίδες που όλες περιγράφουν διαδρομές με το λεωφορείο συνήθως, από και προς τη δουλειά στη γή αυτού που γράφει. Εψαξα για ονόματα , για κάποιο, οποιοδήποτε σημάδι ταυτότητας, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Οι περιγραφές κόβονταν απότομα κάτω-κάτω στην εκατοστή σελίδα, μ'ένα: το μηχάνημα για τα εισιτήρια ήταν πάλι κολλημένο και....λες και κάποιος κατέβασε τον αφηγητή απότομα από το λεωφορείο.
Ποιός έμενε πριν από μένα εδώ και τι του ήρθε να πιάσει να περιγράφει μία-μία τις διαδρομές του, ιδέα δεν έχω. Και να ρωτήσω, δεν πρόκειται να μου πουν. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κόβεται τόσο αποτ

Με την ουρά στα σκέλια.

- Ηλίθιε, είπα στον Mike ενώ περιμέναμε στην καραντίνα της εταιρείας (της δικής μας εταιρείας). Κι αυτό ήταν το μόνο που του είχα πει εδώ και 24 ώρες, από τότε που μας μάζεψε δηλαδή το Galactica, να περιπλανιόμαστε κυριολεκτικά χαμένοι στο διάστημα.
Δεν θα μιλούσα κανονικά, αλλά τον είδα τόσο τσακισμένο που είπα να τον πατήσω εντελώς κάτω, τον βλαμμένο, που υπόσχονταν το ταξίδι της ζωής (ή του θανάτου) μας και τελικά βρεθήκαμε να παραπαίουμε γύρω από κάτι διαστημικές ξέρες χωρίς να έχουμε ιδέα για τις χωροχρονικές παρακάμψεις και τις παπαρολογίες του Mike. Αλλά τι περιμέναμε; Εμείς και μπροστά μας να το'χαμε το γιγάντιο σκουλήκι, δεξιά θα στρίβαμε και θα το ψάχναμε ακόμα.
Έτσι όπως βολοδέρναμε λοιπόν, κατά το τέλος της τέταρτης μέρας και πάνω που είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε σοβαρά το ενδεχόμενο της ασφυξίας ή το ν'ανοίξουμε την πόρτα και να φύγουμε έξω, γιατί το οξυγόνο έφτανε δεν έφτανε για κανένα τρίωρο και κανένας Ατρείδης δεν φαινόταν για να μας σώσει, μας μάζεψε το battlestar Galactica.
Aυτοί δε, βρίσκονταν σε άλλο μηκος κύματος, άλλοι χαμένοι στο διάστημα. Έρχονταν λέει από τις Δώδεκα Αποικίες (τις ποιές;;;;) και τους επιτέθηκαν οι Cylon και ήταν οι μόνοι που επέζησαν και ψάχνανε τη Γη(!!!!!!!) και μήπως ξέραμε που βρισκόταν;(!!!!).
Όταν τους είπαμε περίπου, μόνο τα πόδια δεν έπεσαν να μας φιλήσουνε. Χρόνια ψάχνανε και ποιός ξέρει σε ποιά μαύρη τρύπα πέσανε και βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά μας - στους άλλους χαμένους. Τους είπαμε να μην περιμένουνε πάντως και πολλά από τον πλανήτη-όνειρό τους, αλλά ήταν τόσο ενθουσιασμένοι που δεν πείθονταν. Τόσο το χειρότερο....άσε που μας γύρισαν στην αγαπημένη εταιρεία, που όσο περνά ο καιρός μοιάζει όλο και περισσότερο με το κουκούλι του alien (δεν θα ξεφύγεις ποτέ από τη μανούλα) στην οποία δεν θα'λεγες ότι μας υποδέχτηκαν και με ανοιχτές αγκάλες.
Τελικά το ανθρώπινο είδος δεν είναι αχρηστο μόνο επι γης αλλά κι έξω απ' αυτήν. Μονίμως τριγυρνά απο δω κι απο κει, γκρινιάζοντας που δεν βρίσκει αυτό που θέλει και νομίζει ότι το συμπαν ολόκληρο του χρωστά.
Κάνοντας τις μαύρες αυτές σκέψεις στην καραντίνα, είδα τον Mike σε βαθιά απελπισία, έτοιμο να διαλυθεί πάλι....και αισθάνθηκα μια θλίψη. Σηκώθηκα, πήγα κι έκατσα δίπλα του και τον αγκάλιασα απ' τους ώμους.
- Μην ανησυχείς, είπα σφίγγοντας με λύσσα τα δόντια μου. Την επόμενη φορά θα τα καταφέρουμε.

Το χαμένο ταξίδι.

- Λοιπόν; ρώτησε η Ζωζώ, ανάβοντας στη ζούλα ένα τσιγάρο, αφού είχε καταστρέψει το σύστημα συναγερμού καπνίσματος. Που θα πας στην άδειά σου φέτος;
- Πουθενά, απάντησα.
- Καλά τρελή είσαι; Τώρα κάτω είναι καλοκαίρι. Σαράντα βαθμούς θα φτάνει κι εσύ θα κάτσεις εδώ στο κρύο και στα μαύρα σκοτάδια; Ή θα πας πάλι όπως πέρσι στον πλανήτη-κλώνο της γης;
- Δεν θα πάω πουθενά. Έχω πολύ δουλειά να βγάλω (...και μια διάθεση θανάτου, αλλά αυτό προτίμησα να μην το μοιραστώ) Είχαμε πολλές εξαφανίσεις τώρα τελευταία, αν θυμάσαι, συμπλήρωσα δηκτικά
- Άσε με κι ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι. Ποιός ξέρει τι γίνανε όλοι αυτοί οι καημένοι. Ούτε μέχρι τον θάλαμό μου δεν τολμώ να πάω μόνη (γι αυτό κάθε μέρα τη συνοδεύει και κάποιος διαφορετικός: "πηδήξτε το γαλαξία με ωτο-στοπ, χωρίς ωτοστοπ, με ότι βολεύει τελοσπάντων")
- Αγαπώ την εταιρεία μου και με αγαπά κι αυτή....
- Τι αηδίες λες τώρα; Παραλογίζεσαι; Πρέπει να φύγεις οπωσδήποτε, να πας να κάνεις κανένα μπάνιο και να συνέλθεις.
- Δεν πάω πουθενά. Έχω δουλειά και τώρα που ανάρρωσε κι ο Mike θα μείνουμε εδώ να την προχωρήσουμε λίγο, να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, πολύ μπλέξιμο επικρατεί εδώ μέσα.
- Θα σας φάνε οι Κλίνγκον ζωντανούς ή θα σας ξεκάνουν με κανένα πείραμα πάλι.
- Γιατί; Μέχρι τώρα τι γινότανε;
Στην πραγματικότητα έχουμε ένα φοβερό σχέδιο με τον Mike. Θα περιμένουμε να φύγουν με άδειες οι περισσότεροι, να τσακιστούνε στη γή, γιατί οι εξωγήινοι δεν έχουνε διακοπές, μέχρι και γι αυτό τους έχουνε πείσει τους σκλάβους. Έπειτα θα πάρουμε μια τριήμερη άδεια να πάμε στον Αρράκις. Ο Mike επιμένει ότι ξέρει πως να πάμε. Μετά την πρόσφατη περιπέτεια όλο κάτι χάρτες μελετά προσπαθώντας να καταλάβει που βρέθηκε και λέει ότι μάλλον εκεί ήταν. Δεν είναι πολύ μακριά, γύρω στις δυό μέρες ταξίδι. Αλλά δεν σκοπεύουμε να γυρίσουμε. Το σχέδιο είναι να πάμε και να καταναλώσουμε όση περισσότερη μελάνζη μπορούμε-θα μας ξεκάνει, αλλά δεν θα μας νοιάζει τίποτα.

Στην πραγματικότητα ούτε τώρα με νοιάζει τίποτα, αλλιώς γιατί να βαδίσω σε βέβαιο θάνατο με τον παράφρονα που νομίζει ότι είδε τον captain Kirk στους αμμόλοφους του Αρράκις και λέει ότι ξέρει χωροχρονικές παρακάμψεις για να πάμε; Το πιθανότερο είναι αντί για την αγκαλιά των Ατρειδών, να καταλήξουμε να επιπλέουμε γύρω από καμμιά ξέρα του διαστήματος κι ίσως χρόνια μετά να μας μαζέψει εμάς ή ότι έχει απομείνει κανένας σκουπιδοσυλλέκτης έξω από την εταιρεία. Όμως είναι καλοκαίρι στο διάστημα ή μάλλον δεν είναι τίποτα στο διάστημα. Δεν υπάρχουν εποχές, υπάρχει μόνο φόβος και παράνοια και πολύ δουλειά. Πείτε με βλάκα, αλλά μπροστά σ'αυτό η ψεύτικη προοπτική των αμμοσκώληκων στο Dune φαντάζει Παράδεισος....ότι κατάληξη κι αν έχει (ποιός ξέρει; ποιός ξέρει;)

Απόντες.

Μια ωραία πρωϊα, ξυπνήσαμε και καταλάβαμε ότι οι εργαζόμενοι της εταιρείας ήμασταν αισθητά μειωμένοι. Που είχαν πάει αυτοί που λείπανε, κανείς δεν ήξερε. Κανείς επίσης δεν ήξερε τον ρυθμό με τον οποίον εξαφανίζονταν ή τον λόγο. Η εκδοχή της μαζικής αυτοκτονίας αποκλείστηκε αμέσως. Σιγά-σιγά κάποιοι άρχισαν να θυμούνται για "έναν διπλανό τους στη δουλειά, που μια μέρα δεν ήρθε και μετά δεν τον ξανάδανε αλλά έχει πολύ καιρό".
Δεν επρόκειτο για τίποτα μεγαλοστελέχη, ούτε καν για την Ζωζώ ας πούμε ή για μένα. Όλοι όσοι λείπανε ήταν από πριν αόρατοι, γραμμένους τους είχαμε έτσι κι αλλιώς είτε δουλεύανε στην παραγωγή, είτε στην καθαριότητα, είτε στα γραφεία. Απλώς κάποια μέρα....χάθηκαν και κυριολεκτικά από κει που ήτανε χαμένοι στην συνείδησή μας. Το πως και το γιατί δεν ξέρω αν το μάθουμε ποτέ και για να είμαι ειλικρινής, δε νομίζω ότι μ' ενδιαφέρει. Αλλιώς θα ήξερα από πριν.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ!

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο.

Εχθές το μεσημέρι, την ώρα του διαλείμματος, περίμενα πως και πως ν' αδειάσει το γραφείο, γιατί είχα κρύψει στο μικρό χρηματοκιβώτιο(του οποίου τα κλειδιά έχω μόνο εγώ) μια μερίδα κοκορέτσι που μου είχε φέρει ο Παύλος προχθές, της μαμάς του, σταλμένο σε βαθιά κατάψυξη και με χίλιες δυό προφυλάξεις από τη Γη, κρυμμένο στον τριπλό πάτο μιας τσάντας γεμάτης σώβρακα, βιβλία και άθλια CD (οι τρεις μεγάλες ανάγκες του Παύλου) γιατί εδώ στην γη κοντεύει να απαγορευτεί, σιγά μην το αφήνουνε να κυκλοφορεί στο deep space 9.

Το γραφείο σιγά-σιγά άδειασε κι η μόνη που έμεινε ήταν η Έλλη, μια υπογραμματέας από την Ελασσώνα, που είχε δεν είχε ένα μήνα που κατέφθασε από τη Γη κι ακόμα κάθε βράδυ κλαίει γιατί της λείπει η μαμά της και κάθε πρωί λουφάρει γράφοντας την Ιλιάδα σε e-mail γιατί της λείπει ο γκόμενός της (σ' αγαπώ αγαπημένη μου αγάπη και τέτοια ξεράσματα - τα'χω διαβάσει όλα στα διαλείμματα που πάει με τους άλλους προσπαθώντας απεγνωσμένα να ενταχτεί κάπου, οπουδήποτε).
Χθες πάντως δεν κουνήθηκε από τη θέση της, έμεινε κολλημένη μπροστά στον υπολογιστή και μάλιστα φορούσε και τ' ακουστικά της. Έβγαλα στο γραφείο το καλαθάκι φαγητού με τον αντιπερισπασμό, μια χούφτα φύτρες για σαλάτα, ένα σαντουιτς με πολτό ελιάς και μαρούλι και μια μπανάνα, για να δείξω πόσο απασχολημένη ήμουνα, αλλά δεν κουνήθηκε καθόλου, ήταν εντελώς βυθισμένη στην οθόνη της.
Την πλησίασα σιγά-σιγά από πίσω κι ενώ ήμουν σίγουρη ότι θα είχε να κάνει με τον γκόμενο, είδα ότι έβλεπε και άκουγε αποβλακωμένη, κουνώντας ελαφρά και σπαστικά το κεφάλι πάνω-κάτω, Λιακόπουλο στο διαγαλαξιακό. Την άγγιξα ελαφρά στον ώμο και τινάχτηκε, έβγαλε τ'ακουστικά και χαμογέλασε ένοχα.
- Τι βλέπεις; ρώτησα με το χαμόγελο της έχιδνας, λες και είχα τυφλωθεί και δεν ήξερα.

- Τον έβλεπα κάθε απογευματάκι στο σπίτι. Η εκπομπή του άρχιζε με το που είχα γυρίσει από τη δουλειά. Και τώρα είδα ότι τον πιάνει κι εδώ.

- Το περίεργο θα ήταν να μην τον έπιανε εδώ.

- Είναι πάρα πολύ έξυπνος άνθρωπος, είπε, κοιτώντας στοχαστικά την οθόνη όπου ο Δημοσθένης ανοιγόκλεινε άηχα το στόμα και φτεροκοπούσε τα χέρια σε μια κρίση μεγαλείου.

- Α ναι; Και τι λέει; ρώτησα

- Το ξέρεις ότι ο ελληνισμός είχε κατακτήσει όλο τον κόσμο; ρώτησε με πάθος.

- Το ότι εσύ κι εγώ είμαστε εδώ τώρα, αποδεικνύει και το πέραν του κόσμου τούτου, είπα.

- Το ξέρεις ότι οι Ρωμαίοι έκλεψαν τα πάντα από μας; Ότι έχουμε γεμίσει τον κόσμο με ελληνικούς ναούς που η ιστορία τους παρουσιάζει ως ρωμαϊκούς;

- Ε! Όλο και κάποιος ρωμαϊκός θα υπάρχει από δίπλα. Δεν ήταν και για πέταμα οι Ρωμαίοι.

- Έτσι θέλουν να πιστεύουμε, είπε με πάθος.

- Ποιοί;

- Τα σκοτεινά κέντρα συνωμοσίας που θέλουνε να πλήξουνε τον ελληνισμό και να μας καταστρέψουνε γιατί μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Αν οι Ρωμαίοι στο κάτω- κάτω ήταν τόσο φοβεροί γιατί στην τεράστια αυτοκρατορία τους δεν βρέθηκε ούτε ένας ναός τους στην κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη; Ε; ρώτησε έτοιμη να ορμήσει σε όποιον αμφισβητούσε την εγκυρότητα του Δημοσθένη.
- Μα εκεί είχε τα βαρβαρικά φύλα, τι να παν να κάνουν οι Ρωμαίοι; Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, θυμάσαι; Τα' λεγε και στα Αστερίξ.
Μάλλον ήτανε πολύ μικρή όταν τα Αστεριξ κάνανε θραύση, γιατί δε φάνηκε να συγκινείται. Τώρα εξάλλου έχουνε τους ήρωες του γέλιου στην τηλεόραση, τι να σου πει πια η Γελοουσαμπμαρίνα;
- Εκτός των άλλων, είπε τώρα που είχε πάρει φόρα, όλα τα μαθαίνουμε λάθος. Πάντα υπήρχε ένας Έλληνας πίσω από κάθε μεγάλη ανακάλυψη, σε όλη την ιστορία.
- Ε! Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις.....
- Να άκου!Άκου! είπε και με τον ζήλο του νεοφώτιστου τράβηξε τα ακουστικά για να ακουστεί ένα ακατάσχετο λογύδριο για το πόσο άχρηστος ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι που σιγά να μην έκανε τις ανακαλύψεις που έκανε, αφού δεν είχε χρόνο γιατί έκανε "άλλα πράγματα" (συνήθως όταν παίρνουνε το ύφος του μεγάλου υπονοούμενου τα άλλα πράγματα σημαίνει ότι πηδιότανε ασύστολα) πόσο εξίσου άχρηστος ήταν ο Αϊνστάϊν, που σε στιγμές κρίσης φώναζε "Φέρτε μου τον Καραθοδωρή, γιατί χωρίς τον Καραθοδωρή είμαι ένα τίποτα" ,έλληνες, βάρβαροι, γήινοι και εξωγήινοι όλοι μαζί, κάτι τύποι τριγυρνάνε με διαστημόπλοια εδώ κι εκεί και προσοχή μην πάρουμε το κακό διαστημοπλοιο, το ξανθό γένος θα επικρατήσει κλπ,κλπ. Μέσα σε δυό λεπτά παραληρήματος είχα μείνει κόκκαλο. Τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε εδώ, ξεσηκωτικούς, όχι τους αποβλακωμένους θαυμαστές τους. Μετά γύρισα και κοίταξα την επίδραση πάνω της. Μόνο τα σάλια δεν της τρέχανε. Κοιτούσε καρφωμένη, κουνώντας πάλι πάνω-κάτω το κεφάλι της, σε απευθείας σύνδεση με την αλήθεια. Πριν ξεκινησω να γράφω τη νέα μου μελέτη με τίτλο: " Προσηλυτισμός στο διάστημα - τρόποι και επιλογές" είπα να την φορτώσω με άλλη μια μικρή συνωμοσία. Έσκυψα πατρικά από πάνω της.
- Μήπως θες λίγο κοκορέτσι; ρώτησα ψιθυριστά.

Η ζωή, το σύμπαν και το τίποτα.

Ο Mike από την Minnessota μιλάει:

Καμμιά φορά νομίζω ότι αυτή η εταιρεία είναι ένα διαβολικό πράγμα που έχει φυτευτεί στην καρδιά ενος αγνού κόσμου (του διαστήματος) για να τον καταστρέψει, όπως ακριβώς οι γήινες εταιρείες υπάρχουν για να διαλύσουνε τη Γη.

Καμμιά φορά σκέφτομαι να πάω και να βάλω ένα μπουρλότο στα θεμέλιά της γιατί ο μόνος της ρόλος είναι να διαταράσει μια ισορροπία χιλιετιών, να μπαίνει εμβόλιμη μέσα στο χορό και να καταστρέφει το βαλς των άστρων και το βαλς των άστρων είναι εξαιρετικά πιο σημαντικό απ' ότι έχουμε κάνει ποτέ εμεις στην άθλια, μικρή κι ασήμαντη ζωή μας. Όλα τα άλλα, η παραγωγικότητα, η σημασία της οικονομίας, η διεστραμμένη μας δήθεν ευημερία είναι προφάσεις ενος κόσμου που δεν ξέρει πως ν΄αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν φυσιολογικά, που πρέπει να στρεβλώσει τα πάντα στα μέτρα του, χωρίς να σκέφτεται ότι αυτός πρέπει να προσαρμοστεί σε κάτι που υπήρξε πολύ πριν και που θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά. Οι αγωνιώδεις προσπάθειες σύμπτυξης είναι μόνο σπασμωδικές κινήσεις ενος κόσμου που πεθαίνει.

Αυτό το γένος, εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε ίσως ότι πιο ευφυές και καταστροφικό υπάρχει στην ζωή, όπως εμείς την ξέρουμε, αλλά η ζωή είναι κάτι που προχωρά ανεξάρτητα από τον καθένα μας και τις ηλίθιες, στενόμυαλες προκαταλήψεις του. Προχωρά ορμητικά και αδυσσώπητα μπροστά κι όποιος δεν μπορεί να την ακολουθήσει, ας μείνει πίσω να φάει την αστρόσκονή της.

Γι αυτό πιστεύω και ελπίζω ότι μια μέρα αυτή η εταιρεία θα πάψει να υπάρχει. Θα πάψει γιατί το βαλς των αστεριών θα γίνει τόσο γρήγορο που θα χάσει τα βήματά της, θα ποδοπατηθεί και στο τέλος το μόνο που θα μείνει απο αυτήν θα είναι μια θολή λάμψη, ανάμνηση σ' ένα σκοτεινό, ήρεμο και απόλυτο σύμπαν.

οι γιορτές πάντα μου φέρνανε σκέψεις καταστροφής - είναι κι αυτή η φωνή στο κεφάλι μου τώρα....

ΧΟΡΕΥΕΤΕ;

Το μυστήριο τηλεφώνημα.

Σήμερα το μεσημεράκι , έτσι όπως κατά την προσφιλή μου συνήθεια, χαζολογούσα στο γραφείο και χάζευα τα σκουπίδια να μαζεύονται, χτύπησε το τηλέφωνο. Άπλωσα το χέρι μου και το σήκωσα, γλίστρησε το τσιγάρο που κάπνιζα στα κρυφά και μου' καψε τον δείκτη, πριν πέσει στην φούστα μου.
- Παρακαλώ, είπα με πόνο και λύσσα ενώ σηκωνόμουν για να ρίξω το τσιγάρο στο πάτωμα και να το πατήσω με μανία.
Ένας βαθύς αναστεναγμός ακούστηκε από την άλλη πλευρά, λες κι είχε καεί αυτός από το τσιγάρο.
- Παρακαλώ; ξαναρώτησα ευγενικά.
- Έλα, ακούστηκε μια λάγνα φωνή. Κατάλαβες ποιός είμαι;
- Κύριε Μιχάλη γιατί μιλάτε έτσι; είπα. Πλάκα μου κάνετε;
- Δεν είμαι ο κύριος Μιχάλης συνέχισε η ίδια λάγνα, βαθιά φωνή. Δεν κατάλαβες ακόμα ποιός είμαι;
Κανονικά εκείνη την ώρα μου'ρθε να του πώ να πάει να γαμηθεί και να του κλείσω το τηλέφωνο στα μούτρα γιατί κατάλαβα όχι μόνο ότι δεν ήταν ο κύριος Μιχάλης αλλά οτι σκοπευε να το τραβήξει το θέμα, αλλά δεν το' κανα στην απίθανη περίπτωση να είναι κανένας πελάτης που είναι τόσο μαλάκας και νομίζει ότι σπάει πλάκα.
- Ποιός είναι παρακαλώ; Και ποιόν θέλετε; συνέχισα ευγενικά, αλλά παγωμένα.
- Θέλω να απολογηθώ, απάντησε με λάγνα, βαθιά αλλά τσακισμένη τώρα φωνή.
- Α ναι; Για ποιό πράγμα;
- Θέλω να απολογηθώ για όλα. Θέλω να μιλήσω στην άλλη κυρία.
- Ποιά άλλη κυρία ακριβώς θέλετε;
- Θέλω την κυρία ανακρίτρια, είπε με παράπονο
- Τι μου λέτε!
- Και μετά θέλω και την κυρία εισαγγελέα, συνέχισε ορμητικός.
- Εισαγγελέα έχουμε μόνο σε κύριο, του' κοψα την φορά.
- Θέλω την κυρία ανακρίτρια και την κυρία εισαγγελέα, συνέχισε απτόητος. Θέλω να μου κάνουν ερωτήσεις κι εγώ να απολογηθώ για όλα.
- Καλά! Μισό λεπτό παρακαλώ.
Πάτησα το κουμπί της μεταφοράς στο τηλέφωνο για το απέναντι γραφείο.
- Ζωζώ, για σένα, είπα μόλις το σήκωσε. Και της έδωσα τη γραμμή.

Μα που ήσουν;

Βρήκαμε τον Mike ένα πρωί, ξημερώματα χωμένο μέσα σ'ένα μηχάνημα στην παραγωγή. Φαινόταν σε καλή κατάσταση, αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου. Ξαφνικά τον πιάνουν κάτι κρίσεις τρελού γέλιου που καταλήγουν σ' έναν βίαιο βήχα, που νομίζεις ότι θα τον αφήσει στον τόπο, αλλά δεν βγάζει τσιμουδιά. Μας κοιτά σαν να μας αναγνωρίζει αλλά να του είμαστε τελείως αδιάφοροι και μετά αποστρέφει το βλέμμα και καρφώνεται στο κενό...ή στον απέναντι τοίχο....ή στο ταβάνι.

Δεν ξέρω. Οι γιατροί που τον εξέτασαν δεν βρήκανε τίποτα παθολογικό, είναι υγιέστατος, μας είπανε, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει που ήτανε όλες αυτές τις μέρες, τι είδε, ποιός τον είχε πάρει και τι του' κανε. Ελπίζω μόνο να μην σηκωθεί ένα ωραίο πρωί γελώντας υστερικά όπως τώρα κι από το ξεσκισμένο του στήθος βγεί κανένα τέρας με δόντια.

Το ατύχημα.

Πριν δυό μέρες έτσι όπως περπατούσα στην εταιρεία μές στη χαρά, γιατί είχα στα χέρια μου το νέο κατάλογο με τις απολύσεις προσωπικού, έπεσα μέσα σ' ένα χαντάκι.

Από την ανυπομονησία μου να μάθω πόσοι και ποιοί απολύονται (δύσκολοι καιροί για την εταιρεία) δεν κοιτούσα μπροστά μου και ξαφνικά έχασα τον κόσμο από τα πόδια μου.

Μόλις κατάφερα να βρω την αίσθηση του χώρου γύρω μου, είδα ότι ήμουν μέχρι τη μέση σχεδόν σ' ένα χαντάκι που ανοίξανε τώρα στην παραγωγή, το δεξί μου πόδι είχε γυρίσει ελαφρώς, το αριστερό είχε πέσει στα τοιχώματα και γύρω μου ΚΑΝΕΝΑ γαϊδούρι δεν είχε τρέξει για βοήθεια, να μην πω ότι κάποιοι κρυφογελούσαν (ξέρω όμως ποιοί είναι και ο καιρός γαρ εγγύς, που λέει κι ένας φίλος μου).

Βγήκα όπως-όπως από το χαντάκι και γύρισα κουτσαίνοντας στο γραφείο δαγκώνοντας την κατάσταση από τη λύσσα μου. Έκλεισα την πόρτα και σήκωσα το παντελόνι μου. Μικροχτυπήματα στο αριστερό και τίποτα στο δεξί. Κατάπια δυο παυσίπονα, βούρτσισα τα ρούχα μου κι άρχισα να απολύω κόσμο. Μετά το ευχάριστο αυτό απόγευμα γύρισα στο δωμάτιό μου και μέχρι το βράδυ το δεξί γόνατο και ο αστράγαλος είχαν γίνει τριπλάσια από το πρήξιμο και πονούσαν. Εντάξει, η κακία τιμωρείται, αλλά τι να κάνεις όταν η κακία είναι η φύση σου;

Πήγα στον γιατρό. Δεν χάρηκε πολύ που με είδε, όταν όμως του έδειξα το πόδι μου, ένα πλατύ χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του.

- Που το έπαθες; με ρώτησε χαρούμενα.

- Στο χαντάκι, είπα.

- Πήγες να πηδήξεις το χαντάκι;

- Όχι, δεν το είδα κι έπεσα μέσα.

- Ωραία! Πλήρης περιορισμός. Στο κρεβάτι, με το πόδι ψηλά, θα βάζεις πάγο κάθε δυό ώρες και θα δούμε.

- Κι αν έχει σπάσει κάτι; ρώτησα.

Το χαμόγελο έγινε πλατύτερο.

- Λες; Μπα δε νομίζω, αλλά θα δείξει. Αν δεις ότι δεν περνάει κι εξακολουθεί ο πόνος, το ξαναβλέπουμε.

- Παυσίπονα θα μου δώσεις; ρώτησα άγρια

- Τι να τα κάνεις; Να φορτώνεις άδικα τον οργανισμό σου; Ξεκούραση θέλει και πάγο και μια χαρά θα είσαι. Α! Ξέρω και μια καταπληκτική συνταγή για ένα κατάπλασμα με κρεμμύδια κια ασπράδι αυγού. Να στην πω;

- Δεν πας στο διάολο, ούρλιαξα, μάζεψα τα κομμάτια μου και γύρισα κουτσαίνοντας στο δωμάτιό μου.

Δυό μέρες μετά είμαι ακόμα στο κρεβάτι. Το πόδι δεν υπακούει σε κανέναν, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι το πρήξιμο έχει περιοριστεί και δεν πονάει πια τόσο. Ο Μαϊκ, ο μόνος που με λυπήθηκε (γιατί είναι ηλίθιος) μου έφερε και μια πατερίτσα ώστε να μπορώ τουλάχιστον να πηγαίνω στην τουαλέτα, χωρίς να χρειάζεται να σέρνομαι στο πάτωμα.

Όμως ως γνωστόν το κακό επιστρέφει πάντα, μαζεύει δυνάμεις και ξαναβγαίνει κι η μέρα αυτή έρχεται και τότε θα τους δείξω εγώ όλους............................................

Δύο.

1. Οι γιορτές στην εταιρεία ήταν ήσυχες. Τουλάχιστον τίποτα ακραίο στην διάθεση-εμφάνιση-υγεία μας δεν συνέβη, πέρα από το κλασικό εορταστικό φούσκωμα από το πολύ φαϊ και τον κλασικό χαρούμενο πονοκέφαλο από τα ποτά και τα ξενύχτια. Τα Χριστούγεννα γιορτάστηκαν με κάθε επισημότητα και βραδυνό ένδυμα στον ετήσιο χορό της εταιρείας και η Πρωτοχρονιά είχε ρετρό θεματικό πάρτυ μέχρι πρωϊας με ξεχωριστή αίθουσα για χαρτοπαίγνιο . Στο ενδιάμεσο το μπαρ ήταν κάθε βράδυ ασφυκτικά γεμάτο.
Για τους εργάτες έγιναν δύο γιορτές- πάρτυ στην καντίνα του τρίτου. Πολλοί από μας τους επισκεφθήκαμε για να ευχηθούμε κι ένα "χρόνια πολλά" στο προλεταριάτο από κάτω και να παρατηρήσουμε πόσο άτσαλα διασκεδάζει. Δεν χάρηκαν ιδιαίτερα που μας είδανε, παρά το ότι τους μοιράσαμε και δώρα -after shave για τους άντρες και κολώνιες για τις γυναίκες (που χαμένα θα πάνε, αλλά ....τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια).


2. Μια μέρα θα ξυπνήσω. Θα σηκωθώ από το κρεβάτι και δεν θα μιλήσω σε κανέναν. Θα έχω καθαρό μυαλό και ελαφρύ κεφάλι. Θα προχωρήσω ξυπόλητη στον μεταλλικό διάδρομο. Θα προχωρώ κοιτώντας μόνο μπροστά μου, τραγουδώντας στο μυαλό μου τα αγαπημένα μου τραγούδια. Θα φτάσω μπροστά στην πόρτα, θα την ανοίξω και θα κάνω ένα μικρό βήμα έξω. Έξω από δω έχει φοβερό κρύο. Υπολογίζω ότι θα παγώσω σχεδόν αμέσως. Αλλά θα επιπλέω για πάντα, μέχρι να γίνω κι εγώ αστρόσκονη.