Μάγκας.

Έφερα τον Μάγκα πριν απο τρία χρόνια μαζί μου. Δεν με ενθουσίαζε η ιδέα να ταξιδέψει σε βαθύ ύπνο στο διάστημα, όμως η άλλη λύση ήταν να μείνει με την αδερφή μου για όσο καιρό θα έλειπα και δεν υπήρχε περίπτωση. Θα τον φρόντιζε, αλλά δεν τον αγαπάει καθόλου κι εγώ πιστεύω στις αγαπημένες οικογένειες, γι αυτό η μοναδική που είχα και θα έχω είναι ο Μάγκας. Τον έβγαλα έτσι απο την Πηνελόπη Δέλτα, πατριώτης δεν είμαι, αλλά τον Μάγκα που πέθανε στους βάλτους μαζί με τον Βασίλη του, δεν μπορώ να τον ξεχάσω.
Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο στο ταξίδι αλλά τα καταφέραμε. Κάναμε κανένα τριήμερο να συνέλθουμε και οι δυό μας, στη γή ούτε έξω από την Ελλάδα δεν είχαμε βγει, πως βρέθηκα ξαφνικά βοηθός λογιστή στο διάστημα είναι μια ανεξήγητη ιστορία. Ακόμα δεν ξέρω γιατί το έκανα.
Δεν ήταν άσχημα. Ο Μάγκας είναι ήσυχος και καλόβολος. Τα πρωινά (τρόπος του λέγειν) πριν τη δουλειά και τα απογεύματα (ξανά) μετά την δουλειά, τον έβγαζα βόλτα σ' ένα τεχνητό πάρκο με διάφορες πρασινάδες, φυσικές και τεχνητές και νερά που ακούγονται να κυλάνε (εκτός από νερά ακούγονται καμμιά φορά και τα μηχανήματα γιατί είναι δίπλα στην αίθουσα παραγωγής και η ηχομόνωση είναι για τα μπάζα, αλλά τελοσπάντων). Εκεί γνωρίσαμε και τους άλλους δύο σκύλους του σταθμού, ένα ανύπαρκτο πίντσερ κι έναν τεράστιο Δαλματό. Ο Μάγκας είναι στη μέση από άποψη μεγέθους και ράτσας, είναι συνοθύλευμα με πολλές μπούκλες και χρωματιστή γλώσσα, τον είχα βρεί κουτάβι κάτω απο το αυτοκίνητό μου. Τώρα μέχρι κι αυτό μου λείπει από την γή αλλά γιατί δεν γυρνάμε δεν ξέρω.
Πριν μια βδομάδα πήγα τον Μάγκα στον γιατρό-κτηνίατρο, εδώ είναι ένας για όλους, γιατί μου φάνηκε ότι αδυνάτιζε και μερικές απο τις μπούκλες του πέφτανε ανησυχητικά γρήγορα.
Ο γιατρός-κτηνίατρος τον συμπαθεί πολύ. Λέει ότι μαζί με τον Ρουσλάν, τον γάτο ενος Τούρκου εργάτη, είναι τα καλύτερα κατοικίδια. Το πίντσερ με το που τον βλέπει αρχίζει να τρέμει και κατουριέται πάνω του κι ο Δαλματός τον έχει ταράξει στη δαγκωνιά. Ο Μάγκας χαίρεται και του χαιδεύεται. Τον είδε για αρκετή ώρα, του έκανε κι έναν υπέρηχο και μετά ήρθε και με κοίταξε περίεργα.
- Φοβάμαι ότι δεν παν καλά τα πράγματα, είπε και συνέχισε λέγοντας μου ότι ο Μάγκας είχε έναν όγκο στην κοιλιά που διαρκώς μεγάλωνε και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
- Καμμιά θεραπεία; ρώτησα. Ούτε χειρουργείο;
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι, χαιδεύοντας τη μουσούδα του Μάγκα.

- Πολύ δύσκολα, είπε και κοιτούσε εκείνον κι όχι εμένα.
Μετά τον γιατρό, πήγαμε την βόλτα στο πάρκο. Ο Μάγκας χοροπηδούσε δίπλα μου. Κανένας από τους φίλους του δεν ήταν εκείνη τη μέρα. Έριχνε και μια τεχνητή ψιχάλα, να φαίνεται ο καιρός φθινοπωρινός. Καμμιά διαρροή θα είχε πάλι και ποιός ξέρει τι μας ποτίζανε. Ο όγκος του Μάγκα ήταν ζήτημα χρόνου για όλους μας, είπε ο γιατρός πριν φύγουμε.

Τώρα κάθομαι και περιμένω το διαστημικό λεωφορείο να έρθει. Προχθές παραιτήθηκα, γίναν όλοι έξαλλοι γιατί δεν τους είχα ειδοποιήσει νωρίτερα, δεν με νοιάζει, τι θα μας κάνουν; Ο προιστάμενος φώναζε ότι τέτοια συμπεριφορά δεν θα την ανεχόταν και δεν έπρεπε να περιμένω τίποτα άλλο από την εταιρεία, λες και περίμενα κάτι ποτέ. Δίπλα μου ο Μάγκας κοιμάται, είναι στο πρώτο στάδιο του ύπνου του. Θα μπούμε στο λεωφορείο, στις γυάλινες θήκες μας κι όταν ξυπνήσουμε στη γή θα είναι φθινόπωρο. Δεν πιστεύω στις πατρίδες αλλά νομίζω ότι καλύτερα είναι να μας βρει ο θάνατος σ'ένα σπίτι, σ'ένα δρόμο, κάτω από ένα δέντρο, δίπλα στη θάλασσα ακόμα και στους βάλτους, παρα στην εταιρεία.

• Ο πίνακας: Perro semihundido (ο σκύλος) του Francisco Goya

The vigilant and the virtuous

Remember, remember the Fifth of November
The Gunpowder Treason and Plot,
I can think of no reason
Why the Gunpowder Treason
Should ever be forgot.
Guy Fawkes, Guy Fawkes, t'was his intent
To blow up the King and Parli'ment.
Three-score barrels of powder below
To prove old England's overthrow;
By God's providence he was catch'd
With a dark lantern and burning match.
Holloa boys, holloa boys, let the bells ring.
Holloa boys, holloa boys, God save the King!

Πάντα ετεροχρονισμένο αυτό το blog, αλλά ο χρόνος στο διάστημα κυλά αργά, έχει σκοτάδι, κρύο και βαρεμάρα και όλοι σκεφτόμαστε κατά καιρούς σαν τον Guy Fawkes να τινάξουμε την άθλια εταιρεία από τα θεμέλιά της, στον αέρα που δεν υπάρχει και στο απόλυτο κενό που υπάρχει εδώ γύρω. Αντί γι' αυτό, καθόμαστε υπάκουοι και πειθήνιοι και τρώμε ότι σκατά μας ταίζουνε, μας ποτίζουνε και μας βάζουνε να αναπνέουμε. Καμμιά φορά τα βράδια της 5ης του Νοέμβρη, βλέπουμε ΑΥΤΟ τρίζοντας τα δόντια, ουρλιάζουμε από χαρά στο τέλος λες κι ο Guy Fawkes τα κατάφερε κι ευχόμαστε κρυφά ο ένας στον άλλον χαρούμενη επέτειο και σύντομη απελευθέρωση από τα δεινά της διαστημικής ζωής.

Σ.τ.Σ : Όποιος νομίζει ότι η ταινία είναι αφελής, προβλέψιμη και αμερικανιά για την ιδεολογία που θα'θελε να πρεσβεύει (όπως υποστηρίζει η υπεύθυνη παραγωγής του τρίτου, που είναι -ακόμα, αν είναι δυνατόν!- μαοϊκή), μπορεί να'χει δίκιο. Εγώ το μόνο επιχείρημα που έχω να αντιτάξω είναι ότι μου άρεσε πολύ και κουράγιο... Βγαίνει όπου να'ναι DER BAADER MEINHOF KOMPLEX που κι εγώ ανυπομονώ να δώ. Για την υπεύθυνη παραγωγής του τρίτου δεν ξέρω....

Το τελευταίο πάτωμα.

Εχθες η ένοικος του απέναντι κουβουκλίου, που έχει λυσσάξει στις μπουγάδες, βγήκε, κοντοστάθηκε, κοίταξε την απεραντοσύνη μπροστά της κι έβαλε τα κλάματα πάνω από τις απλωμένες λουτροπετσέτες. Γύρισα από την άλλη στο κρεβάτι μου. Βαριέμαι, ζεσταίνομαι ξανά και κουλουριάζομαι. Στην πραγματικότητα δεν κάνω τίποτα άλλο εδώ και πολύ καιρό. Πηγαίνω στη δουλειά και μετά γυρνάω και χώνομαι κατευθείαν στο κρεβάτι μου. Κοιτάω αφηρημένα έξω από το παράθυρο τα φωτάκια που αναβοσβήνουν στο μαύρο ενός σκοτεινού ορίζοντα και το μόνο που σκέφτομαι είναι:" Το διάστημα, το διάστημα, το διάστημα...." και τίποτα άλλο. Το διάστημα τι, ηλίθιε; Νομίζω ότι μια απο αυτές τις μέρες πρέπει να σηκωθώ και ν' αλλάξω τουλάχιστον τα σεντόνια του κρεβατιού. Εχουν αρχίσει και μυρίζουν περίεργα.
Η αλήθεια είναι ότι και το γενικότερο κλίμα είναι πολύ βαρύ τον τελευταίο καιρό εδώ μέσα, μετά τα δυστυχήματα, τις αρώστιες, τις εκτελέσεις (καημένη προισταμένη-ποιός να το πίστευε ότι θα μας έλειπε). Έχουμε και τον άλλον τον τρελό κλειδωμένο στο δωμάτιό του, μέχρι να δούμε τι θα τον κάνουμε και μερικές φορές τα βράδυα, από το βάθος του διαδρόμου, ακούγεται αιφνιδιαστικά το υστερικό, παραμορφωμένο γέλιο του, λες και βρίσκεσαι στον τελευταίο όροφο του Thornfield και παραμονεύει η Grace Pool.
Εχω την εντύπωση ότι οι ωραίες μας εποχές δεν θα ξανάρθουν ποτέ, τότε που βάζαμε στοιχήματα στην αποκομιδή σκουπιδιών, βλέπαμε περίεργα πλάσματα, πηδιόμασταν όλοι ασύστολα γιατί ποιός ξέρει τι μας είχανε ποτίσει κι ανακαλύπταμε τον δικό μας θαυμαστό καινούριο κόσμο ακόμα και σε μια τέτοια άθλια, βαρετή δουλειά. Φτάσαμε εδώ που φτασαμε και πάλι σκατά τα κάναμε, ακόμα και το σύμπαν σε λίγο θα μας βαρεθεί και θα μας πετάξει σε καμμιά μαύρη τρύπα για να μη μας βλέπει μπροστά του. Όπου να'ναι θα βρεθούμε κι εμείς παγιδευμένοι στο ψηλότερο σημείο σαν την Grace Pool και η μόνη έξοδος θα είναι προς τα κάτω. Με τον απότομο τρόπο.
Γι αυτό μάλλον κλαίει η άλλη η καημένη απέναντι.

• Η φωτογραφία είναι του Cristophe Courteau.
  

Χαμένοι στο διάστημα.

Μια μέρα ο Mike από την Minneapolis Minnesota βγήκε από το δωμάτιό του για να πάει στη δουλειά και εξαφανίστηκε. Δεν έφτασε ποτέ στο γραφείο, ο τελευταίος που τον είδε ήταν ένας εργάτης που το' σκαγε εκείνη την ώρα από το δωμάτιο της Ζωζώς, όπου είχε παρακοιμηθεί για να πάει στη δουλειά του και να τον απολύσουν (είναι πολύ αυστηροί με τις καθυστερήσεις). Πριν όμως ο συγκεκριμένος μαζέψει τα μπογαλάκια του για να γυρίσει στον πλανήτη της φτώχιας απο όπου ήρθε, μας είδε που ψάχναμε τον άλλον και μας είπε ότι τον είδε να βγαίνει από το δωμάτιό του τ' αξημέρωτα, πλυμένος, ντυμένος κι έτοιμος για δουλειά. Από τότε λες και άνοιξε το διάστημα και τον κατάπιε. Ούτε ο Mike έχει βρεθεί πουθενά, ούτε κανείς εκτίμησε την πληροφορία του εργάτη-που-πηδιόταν-με -τη Ζωζώ και δίνοντάς την έλπιζε να μην τον διώξουν.

Μείον δύο στην εταιρεία και που στο διάολο έχει πάει αυτό το βλαμμένο δεν μπορώ να καταλάβω. Εδώ δεν ανοίγεις ακριβώς την πόρτα για να πεταχτείς σ' ένα φίλο σου. Εκτός αν ο Mike έκανε το απονενοημένο διάβημα που όλοι ονειρευόμαστε κρυφά και φοβόμαστε φανερά. Λες;

Εντωμεταξύ στον Γκόργκολ, μια τραγωδία που χαροποίησε πολύ κόσμο συνέβη . Σχεδόν δυό μήνες μετά την λεωφορειοπειρατεία, ο πειρατής άφησε ελέυθερους όλους τους επιβάτες, εκτός από την στριμμένη προϊσταμένη, την οποία εκτέλεσε με μια σφαίρα στον αυχένα. Σχετικά ανώδυνος κα σχετικά ηρωικός θάνατος με τον οποίο ο πειρατής δήλωσε ότι κατάφερε τον στόχο του, ότι το σύμπαν είναι πια ένα καλύτερο μέρος και τώρα ας τον κάνουν ότι θέλουνε, δεν τον νοιάζει. Τουλάχιστον έγινε το θέλημα της στριμμένης να μην γυρίσει στην οικογένειά της.

Καθόλου δεν μ' ενδιαφέρει γι αυτήν, ούτε θα κάτσω να σκάσω για τη σιχαμένη, ο άνθρωπος μπορεί να' χει και δίκιο ότι βελτίωσε τον κόσμο, αλλά εκείνος ο Mike που είναι ρε γαμώτο; Οι μέρες θα δείξουν.......

Ένα σπίτι στο διάστημα.

Καθόμουν στο γραφείο και κοιτούσα έξω την απεραντοσύνη. Παρ'όλο που εδώ δεν ξεχωρίζεις εποχές, μια χαρά μας έχει πιάσει η μελαγχολία του φθινοπώρου. Ένιωσα τις τρίχες στο σβέρκο μου να σηκώνονται στην προοπτική ενος ακόμα πειράματος, λες και δεν είχαμε γίνει αρκετά ρεζίλι με τα προηγούμενα.
Κοίταξα αναστενάζοντας από το φινιστρίνι μου. Πολύ καιρό είχε να φανεί άνθρωπος ή μη από δω. Μια η αφροδισιακή περίοδος, που όποιος τολμούσε να πατήσει το πόδι του, πηδιότανε στην καλύτερη περίπτωση, μια οι διακοπές μετά, το τέλος του καλοκαιριού είναι τελικά νεκρή περίοδος για ολόκληρο το σύμπαν.
Κάπου από το βάθος φάνηκε κάτι να κινείται. Εστίασα πάνω του και σε λίγο εμφανίστηκε ένα μεγάλο διαστημικό φορτηγό να επιπλέει αμέριμνο. Μεταφορικές εταιρείες διαστήματος. Η δουλειά του μέλλοντος. Αναλαμβάνουν συνήθως παντός είδους μεταφορές. Από εξειδικευμένα μηχανήματα και υπερεαίσθητους μικροοργανισμούς, μέχρι τυρόπιτες της μαμάς στο καμάρι της που δουλεύει σκληρά εκτός του κόσμου όπως όλοι τον ξέραμε.
Το φορτηγό έφτασε κοντά στο παράθυρο και το έβλεπα πια καθαρά. Ξαφνικά ταλαντεύτηκε σαν να είχε σκοντάψει. Μετά ξαναταλαντεύτηκε και συνέχισε να ταλαντεύεται σαν να ήταν σε ταινία του Ed Wood.
- Βλάβη σε σκάφος, ούρλιαξα και όλο το γραφείο όρμησε στο παράθυρο.
Περιμέναμε σε νεκρική σιγή για να δούμε τι θα γίνει. Το σκάφος εξακολουθούσε να παραπατάει μέχρι που ξαφνικά άνοιξε η μια του μπουκαπόρτα.Ένα παρατεταμένο "ωωωχ" ακούστηκε απ' όλους και μετά σαν μαγεμένοι είδαμε το σκάφος να ξερνάει ένα σπίτι.
Προκατ κατοικίες, άλλη δουλειά του μέλλοντος. Άνθρωποι που έρχονται να μείνουν για πάντα εδώ, μετακομίζοντας και μια ψευδαίσθηση γης μαζί τους. Μόνο που αυτή η ψευδαίσθηση μόλις είχε χαθεί στο διάστημα και μαζί της και όλη η οικοσυσκευή. Μέσα σε λίγη ώρα βλέπαμε γύρω μας το κυρίως κτίριο, μια άθλια, κακόγουστη μονοκατοικία με βεραντάκι που για κάγκελα είχε κίονες, καθώς και κρεβάτια, ντουλάπες, ρούχα και μαχαιροπήρουνα, να χορεύουν απαλλαγμένα από την βαρύτητα.
- Τέτοιο που είναι, καλύτερα που το χάσανε, είπε η στριμμένη προισταμένη και όλο το γραφείο ψευτογέλασε.
Εν τω μεταξύ το φορτηγό πήγαινε βάρκα-γιαλό και αρχίσαμε να ανησυχούμε για το που θα κατέληγε. Έτσι κι έκανε κανένα αστείο κι ερχότανε προς τα πάνω μας ή έσκαγε, θα καταλήγαμε κι εμείς ανάμνηση. Κάποιος έφυγε τρέχοντας να ειδοποιήσει και μέσα σε δέκα λεπτά μας είχανε βγάλει όλους από τα γραφεία, μας είχανε μαντρώσει στην παραγωγή που έχει πόρτες πυρασφάλειας και δεν μας λέγανε τίποτα. Μετά από καμμιά ώρα, μας βγάλανε και μας ενημέρωσαν ότι η ζημιά του φορτηγού αποκαταστάθηκε και συνέχισε άδειο μεν, σώο δε για τον προορισμό του. Εγώ πάντως νομίζω ότι στα χιλιάδες αντικείμενα που πλέουν γύρω μας είδα κι ένα χέρι, αλλά δε λέω τίποτα. Θα με λένε πάλι ηλίθιο και βλάχο επειδή είμαι από την Μιννεάπολις, Μινεσσότα.