Η πλαστική κουκλα.

ΤΜΗΜΑΤΑΡΧΗΣ 605
Β' ΟΡΟΦΟΣ
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: ΤΣΕΧΙΑ, ΓΗ.

Φέτος δεν είχαμε κανονικές διακοπές Πάσχα, λόγω οικονομικής κρίσης, είπανε, αλλά οι από πάνω τρίβανε τα χέρια τους από τη χαρά τους που η παραγωγή δεν θα σταματούσε καθόλου τη δουλειά.
Πήρα μερικές μέρες άδεια και πήγα σ'έναν άθλιο πλανήτη, προσωμοίωση εξωτικού νησιού (Τενερίφη, Χαβάη) και καλά. Μάλλον το πετύχανε γιατί ήταν άθλια κατασκευασμένο, με ορδές τουριστών, μεγαθήρια ξενοδοχεία και μια φριχτή μουσική δωματίου (lounge) να ακούγεται παντού και να σου σπάει τα νεύρα. Δεν πειράζει, ήμουν ότι πρέπει γι αυτήν την αθλιότητα, αν μπορούσαν και να με ταίζουν στο στόμα θα το δεχόμουνα. Δεν είχα όρεξη να κουνηθώ, να κάνω τίποτα. Πήγα μόνος μου κι ευτυχώς γιατί έτσι κι έπεφτα σε κανέναν γνωστό θα τον είχα δολοφονήσει ή θα τα'χα μαζέψει και θα'χα πάει αλλού.
Γύρω στην τρίτη μέρα που καθόμουν ανάσκελα και κοίταζα το κενό (σε διάφορα σκηνικά: δωμάτιο, πισίνα, κήπος) με ειδοποίησαν από το βρωμοξενοδοχείο ότι κάποιος μ΄έψαχνε επειγόντως στο τηλέφωνο. Πήγα όσο πιο αργά μπορούσα για να πληροφορηθώ ότι μου κόβουνε την άδεια, λόγω φόρτου εργασίας (ποιού φόρτου; αφου δεν έχουμε δουλειά, γιατί δουλεύουμε περισσότερο;). Όταν τους είπα ότι είχα κοντά δυό χρόνια να πάω διακοπές, μου είπαν ότι δυστυχώς όλοι οι άλλοι αδειούχοι είχαν οικογένειες, οπότε ήμουν από τους ελάχιστους που έπρεπε να επιστρέψουν.
Τότε ήταν που έστριψε η βίδα και αγόρασα την πλαστική κούκλα. Ήταν μια ωραία ευλύγιστη κούκλα που έμοιαζε πάρα πολύ με πραγματικό παιδάκι (κοριτσάκι). Της αγόρασα μερικά ρούχα από ένα μαγαζί με παιδικά και ταξίδεψα στην επιστροφή, πέντε ώρες ταξίδι, με την κούκλα αγκαλιά. Όταν έφτασα στην εταιρεία, περίμενα υπομονετικά στην καραντίνα, με την κούκλα αγκαλιά, νανουρίζοντας την και φιλώντας της τα μαλλιά.
Μπήκα στα γραφεία με την κούκλα αγκαλιά, οι τρεις που είχαν απομείνει με κοίταξαν με φοβερή έκπληξη, όταν τους δήλωσα ότι τώρα που έχω κι εγώ παιδί, θέλω να κάνω κανονικές διακοπές και δεν σταματούσα να το λέω μέχρι να το καταλάβουνε. Από τα διπλανά γραφεία ήρθε τρέχοντας κόσμος, από το πάνω πάτωμα κατέβηκε ο προιστάμενος που πήρε τη θέση της στριμμένης, στάθηκε μπροστά μου (είναι μεγάλος, βρώμικος κι απαίσιος σαν άσχημο βουνό) και με ρώτησε αυστηρά τι τρέχει. Μόλις του είπα και του έδειξα το παιδί μου, άρχισε να γελάει (είναι ΚΑΙ ηλίθιος. Μόλις ήρθε και προσπαθεί να κάνει καλή εντύπωση στην διεύθυνση).
Αποκεφάλισα το παιδί μου κι έβγαλα από μέσα το όπλο μου. Τότε σταμάτησε να γελάει, το παιχνίδι ξεκίνησε κι όλοι άρχισαν να τσιρίζουν...

I HAVE THE GUN

Ευχαριστώ chris για την ιδέα της πλαστικής κούκλας:)

Η ανάρρωση.

Σήμερα πέρασε ο κύριος Μιχάλης από την εταιρεία να πάρει τις επιταγές του για να κλείσει καλά η χρονιά. Του έδωσα ένα βάζο φυστικοβούτυρο γιατί άλλο δώρο για Χριστούγεννα δεν πρόκειται να δει από μένα. Το είχε στείλει η μαμά του Mike, δε νομίζα όμως ότι θα του φαινόταν και πολύ χρήσιμο, μέχρι που μπήκε φουριόζα μια μικρή νοσοκόμα και μας δήλωσε λαχανιαστά ότι ο ασθενής συνήλθε, ξανάρχισε να μιλάει φυσιολογικά, σταμάτησε να γελάει σαν παράφρονας και τώρα προσπαθούν να τον κάνουν να θυμηθεί τι του συνέβη.
Αργά το απόγευμα έκλεισα τον υπολογιστή μου, έριξα μια κλωτσιά στον πύργο του (αγαπώ την εταιρεία μου και με αγαπά κι αυτή) είδα προς την είσοδο/έξοδο-κανείς. Η ώρα είχε περάσει, ποιός θα'ρχότανε; Τώρα όλοι σιγά-σιγά μαζεύονταν στους κοινόχρηστους χώρους για να τα πούνε τρώγοντας και πίνοντας ή κλείνονταν στα δωμάτια τους για interspace sex και innerspace κατάθλιψη. Πήρα ένα βάζο μαρμελάδα της δικής μου μαμάς σε αντικατάσταση του φυστικοβούτυρου και πήγα στο αναρρωτήριο να δω τον Mike.

- Νομίζω ότι τα γλυκά μου έλειψαν πολύ, είπε χαμογελώντας, λίγη ώρα μετά, αφου είχε καθαρίσει το μισό βάζο μαρμελάδας.
- Όταν βρισκόσουν που; Και με ποιόν; Δεν μπορείς να θυμηθείς τίποτα;
Ανασήκωσε τους ώμους του και σκοτείνιασε στην προσπάθεια να θυμηθεί.
- Δεν έχω ιδέα, είπε. Για κάποιο λόγο το βράδυ που εξαφανίστηκα βγήκα στο διάδρομο. Μετά το μόνο που θυμάμαι είναι σκόρπιες εικόνες.
- Από που;
- Ούτε αυτό μπορώ να καταλάβω, θυμάμαι πάντως ότι περπατούσα σε άμμο κάποια στιγμή.
- Πρωτότυπο! Αν μου' λεγες ότι περπατούσες μέσα στα δάση και ποτάμια τρέχανε γύρω σου θ' ανησυχούσα, αλλά άμμος και βράχια είναι ότι υπάρχει εδώ γύρω.
- Το εδώ γύρω είναι κάτι πολύ σχετικό. Το κάνεις να φαίνεται λες και θα πεταχτείς για επίσκεψη στον διπλανό αστεροειδή.
- Τελοσπάντων. Κανέναν άλλον θυμάσαι; Κάτι; Μια παρουσία;Κλίνγκον; Τέρατα; Ανθρώπους; Τον Θεό του σύμπαντος;
- Δεν ξέρω είχα πάντα την αίσθηση ότι δεν ήμουν μόνος, αλλά δεν μπορούσα να δω. Ήταν σαν κάτι να βρισκόταν πάντα πίσω μου. Πάντως είδα κάποιον αλλά από μακρυά. Έτσι όπως περπατούσα στην άμμο, σήκωσα κάποια στιγμή το κεφάλι μου κι από απέναντι με κοιτούσε ο captain Kirk.
- Ποιός captain Kirk;
- Του Enterprise.
- Mike, o captain Kirk είναι φανταστικό πρόσωπο.
Έτσι όπως ο Mike σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε χαμογελώντας παράξενα, τα μάτια του άστραφταν σαν άστρα σε παγωμένο σκοτεινό ουρανό.
- Γιατί; Εμείς τι είμαστε;

Το τέρας;

Η στριμμένη έφυγε πριν μερικά πρωινά μ'ένα διαστημικό λεωφορείο. Ο γιατρός μάλλον το παράκανε με τα χάπια και όταν ένα βράδυ άρχισε να τραγουδάει-ασταμάτητα όμως- αυτό με όλη την τσιρίδα που προϋποθέτει για τα αμύητα αυτιά μας, κανείς πραγματικά δεν κοιμήθηκε.
Την επόμενη μέρα την φορτώσανε με συνοπτικές διαδικασίες στο πρώτο λεωφορείο, για να την στείλουνε στην οικογένειά της στη γη (την οποία απεχθάνεται, οπότε αυτό είναι μάλλον η μεγαλύτερη τιμωρία της). Σε όλους είπανε ότι πήρε μια μικρή άδεια για να δυναμώσει και να ξαναγυρίσει.
Δεν το βλέπω για πολύ σύντομα όμως. Το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε έπεσε θύμα λεωφορειοπειρατείας. Μαζί του έπεσαν θύματα και δέκα επιβάτες κι ένας ό οδηγός, έντεκα. Ο λεωφορειοπειρατής τους κουβάλησε όλους στον πλανήτη Γκόργκολ και έχει κάτι απίθανα αιτήματα (peace love and understanding) άρα, αποχαιρέτα την προϊσταμένη που ξέρεις-τουλάχιστον για ένα μεγάλο διάστημα.
Πίσω στην εταιρεία όλα ήταν ήρεμα και μελαγχολικά αυτές τις μέρες. Λες και με το που εξαφανίστηκε η κακία της, έπαψε όλο το ενδιαφέρον, μέχρι σήμερα τα ξημερώματα που στις τουαλέτες των εργατών μπήκε μια καημένη και βρέθηκε μπροστά σ'ένα καταξεσκισμένο πτώμα, τόσο κατακρεουργημένο, που είναι αδύνατον να καταλάβει κανείς ακόμα ποιού είναι. Αφού κατουρήθηκε πάνω της, πρόλαβε να πατήσει τις φωνές πριν λιποθυμίσει. Μεταφέρανε τα υπολείμματα σε μια λινάτσα στο ιατρείο και τώρα έχει κουβαληθεί η αστυνομία, οι έξοδοι έχουν σφαλιστεί, είμαστε όλοι στους χώρους συγκέντρωσης και μετριόμαστε ανα δεκάλεπτο. Νομίζω ότι ξεκίνησε η εποχή του τρόμου, εξάλλου όπως είναι γνωστό σε όλους, στο διάστημα κανείς δεν μπορεί ν' ακούσει τις κραυγές σου.........