Γενέθλια.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ 13

Humpday.

Η φωτό δεν έχει καμμία σχέση με την υποψία post που ακολουθεί. Απλώς την είδα και γέλασα πολύ, γιατί ο Chuck Norris είναι απο τα καλύτερά μου στο είδος και μού έχει στοιχίσει αρκετούς λόξιγγες όταν τραγουδάει "In the eyes of the ranger-the unsuspecting stranger-had better know the truth of wrong from right" (ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ!!!Αν δεν το έχετε ακούσει, κυνηγήστε το).

Σήμερα είναι μια βαρετή μέρα, humpday λένε την Τετάρτη οι φίλοι μας οι αμερικάνοι γιατι είναι το μέσον της εβδομάδας (αν δουλεύεις πενθήμερο-χα χα χα!) και υποτίθεται ότι κοιτάς πια over the hump (=πλήξη, ανία). Θα βγεί σύντομα και μια σχετική ταινία .
Δεν πειράζει όμως, το απόγευμα προβλέπεται ενδιαφέρον και εκτυφλωτικά τρομερό, μια που θα πάμε στο σεμινάριο για την ερωτογραφία στη λογοτεχνία και σήμερα μιλάμε για τους συγγραφείς του 18ου. Δηλαδή για τον εξής έναν: τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον φόβο και τρόμο του γραπτού λόγου. Περιμένω γιατί μου'ρχεται να ακουμπήσω το κεφάλι στο γραφείο και να τον πάρω για λίγο.

Α ρε καημένε ranger Walker, τι ακούς κι εσύ από πάνω....

Η λέξη για τον κόσμο είναι δάσος.

Το 1972 η Ursula Le Guin έγραψε την διπλανή νουβέλα, η οποία δημοσιεύτηκε το 1976. Θεωρήθηκε μια παραβολή του πολέμου στο Βιετνάμ, όμως μετα από χρόνια απόκτησε μια πλατύτερη και πιο εύστοχη έννοια, γιατί όπως και να το κάνουμε, ο αποικισμός του πλανήτη Athshe από τους γήινους και η εκμετάλλευση και ερήμωσή του, κάτι σαν να θυμίζει.
Μπορεί η Γαιοθάλασσά της να ήταν πιο μαγευτική και ο Αναρχικός των Δύο Κόσμων πιο πολιτικό αλλά αυτό για μένα είναι το πιο συγκινητικό, μικρό και περιεκτικό απ'όσα δικά της έχω διαβάσει (κάτι σαν τον Παπαλάνγκι στο εξώτερο διάστημα).
Οι γήινοι (= εμείς) ανακαλύπτουν τον πλανήτη Athshe (ανάθεμα την ώρα-κατάρα τη στιγμή).
Ο πλανήτης κατοικείται απο τα Κρίτσι(όπως θα τα αποκαλούν υποτιμητικά) τα γαλάζια, όμορφα, ευγενικά πλάσματα (= ότι άλλο κατοικεί στον πλανήτη, εκτος από μας) τα οποία λόγω των προτερημάτων τους, είναι οι τέλειοι σκλάβοι. Η συνέχεια είναι γνωστή, αποτελεί την καθημερινότητά μας, μέχρι που οι σκλάβοι σηκώνουν κεφάλι και εισάγουν μια ανύπαρκτη μέχρι τότε έννοια στη ζωή τους-τον πόλεμο και σαν γνήσια παιδιά της φύσης και της κακομεταχείρισης από τους ανθρώπους, το έλεος τούς είναι άγνωστο.

Έβλεπα χθες την τραγωδία με τις φωτιές που τα κανάλια την έχουν κάνει σήριαλ κι αναρωτιόμουνα τι μας περιμένει, γιατί καλή η ευγένεια και ο πολιτικός ακτιβισμός και η ανακύκλωση, αλλά κάποια στιγμή από το πολύ φτύσιμο ξυπνάει το σύνδρομο Baader-Meinhof και θα μας πάρει όλους ο διάολος.

Think Doc!

Το φεστιβαλ ντοκυμαντερ μπορεί να μην έχει το δήθεν glam και τις αφίξεις διασημοτήτων του φεστιβάλ κινηματογράφου(ΕΥΤΥΧΩΣ), έχει όμως ντοκυμαντέρ που τα βλέπεις με κομμένη την ανάσα και έχει κατά καιρούς αφιερώματα η και τις νέες ταινίες δημιουργών που είναι μορφές σ' ένα παραγνωρισμένο αλλά συναρπαστικό είδος. Έτσι συνήθως μπορούμε να δούμε την καινούρια τρέλα του Werner Herzog σε ποιός ξέρει ποιά γωνιά του κόσμου, την τελευταία δημιουργία της Barbara Kopple ή ένα μεγάλο μέρος του συνόλου του έργου των αδελφών Maysles καθώς και πολλά άλλα νέα πράγματα. Είναι από τις μέρες που μου αρέσει αυτή η πόλη και το πήγαινε-έλα ΟΛΥΜΠΙΟΝ - Λιμάνι δεν έχει το άγχος, τον μόνιμο εκνευρισμό γιατί δεν βρίσκεις εισιτήρια και την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας του "'αλλου", "μεγάλου" φεστιβαλ . Άσε που ένα καλοφτιαγμένο ντοκυμαντέρ κατά τη γνώμη μου μπορεί να βάλει κάτω την μυθοπλασία και κυρίως εκείνη των κρατικών επιχορηγήσεων.
Είναι από τις μέρες που μπορεί στην προβολή της "Ζωής στους βράχους" να τύχει να κάτσεις δίπλα στις πραγματικές πρωταγωνίστριές της και να βλέπεις τις αντιδράσεις τους, να κάνεις ερωτήσεις στην πρώτη ελληνική αποστολή που ανέβηκε το Everest ή να δεις την απίστευτη προσπάθεια ενος τύπου να κατακτήσει την Condoleeza Rice(!!!!!).
Το φεστιβαλ ντοκυμαντερ είναι χαλαρό, ενδιαφέρον και διαθέτει τα πάντα. Γέλιο, συγκίνηση, δράση, ρεαλισμό αλλά και πάρα πολύ σουρρεαλισμό. Επίσης αρχίζει σιγά-σιγά η άνοιξη στην πόλη. Καλό δεν ακούγεται;

Λαβύρινθος.

Το διάβασα στον ίνδικτο που το διάβασε στον πάνο και στεναχωρήθηκα, γιατί η χώρα μου μεταμορφώνεται σιγά-σιγά (και γρήγορα-γρήγορα) στο Αθηνών Αρένα. Ας περάσουν τα θηρία....

Χουδέτσι
10/3/2009

Αγαπητοί φίλοι

Με μεγάλη λύπη σας πληροφορώ ότι, λόγω έλλειψης του παραμικρού ενδιαφέροντος και συνεπώς της στοιχειώδους στήριξης τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό, αναγκάζεται το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος να κλείσει και να θέσει τέλος σε όλες του τις δραστηριότητες πέρα των 5 ήδη ανακοινωθέντων σεμιναρίων των Ζohar Fresco (Kρουστά,18-23/3),Daud Khan Sadozai (Rabab του Αφγανιστάν( 24 - 29 /3) στη Λευκάδα, και των Pedram Khavar-Zamini
(Περσικό Τόμπακ 31/3 - 4/4), Σωκράτη Σινόπουλο (Πολίτικη Λύρα 6 - 11/3), και Ross Daly (Μουσική Ομάδα 28/4 - 3/5) στο Χουδέτσι, Ηρακλείου, Κρήτης.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, η κύρια δραστηριότητα του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος είναι η διοργάνωση σεμιναρίων καιmaster-classes
με κορυφαίους δασκάλους από όλο τον κόσμο και με τη συμμετοχή περίπου 350 με 400 μαθητών κάθε χρόνο από τουλάχιστον 35 διαφορετικές εθνικότητες. Τα σεμινάρια αυτά δουλεύουν κάτω του κόστος καθώς εμείς που τα διοργανώνουμε δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου για οποιοδήποτε οικονομικό κέρδος. Μας ενδιαφέρει μονάχα η υπηρεσία που προσφέρουμε στους μαθητές μας και στην ίδια τη μουσική. Οι μαθητές είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία άνθρωποι περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που ήδη κάνουν μεγάλες θυσίες να ανταποκριθούν στη σχετικά χαμηλή
τιμή που είμαστε αναγκασμένοι να ζητήσουμε από αυτούς (250€ για 6 μέρες μαθημάτων και διαμονής!).

Παρόλες τις προσπάθειες μας να συνάψουμε μια κάποια συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες της πολιτείας (Υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρεια Κρήτης, Νομαρχία Ηρακλείου κλπ), δυστυχώς δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον οι συγκεκριμένοι ούτε καν να συναντηθούν μαζί μας πόσο μάλλον να συνεργαστούν. Το μόνο που θέλουμε από αυτούς είναι να συμμετέχουν και αυτοί στο κόστος των σεμιναρίων ώστε να μην περνάει όλο αυτό το οικονομικό βάρος στους μαθητές που δεν μπορούν να το αντέξουν. Μέχρι φέτος ο βασικός μας συνεργάτης σε αυτή τη
προσπάθεια, ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης (ο διαχειριστής του ΜΕΛ), κάλυπτε μοναχός
του το οικονομικό έλλειμμα ( μεταξύ €35,000 και €45,000 ετησίως για τα 25 - 30 καλοκαιρινά σεμινάρια της Κρήτης). Τα τελευταία δυο χρόνια συνάψαμε μια περιορισμένη αλλά θετική συνεργασία με το Δήμο Λευκάδας ο οποίος μας βοήθησε να πραγματοποιήσουμε 6 σεμινάρια στο χώρο του στη διάρκεια του χειμώνα.

Από φέτος ο Δήμος Νίκος Καζαντζάκης δηλώνει αδυναμία να συνεχίζει να καλύπτει τα όσα μέχρι τώρα κάλυπτε και έτσι μένουμε χωρίς τα απαραίτητα οικονομικά μέσα να πραγματοποιήσουμε το φετινό κύκλο εργασιών μας. Ο Δήμαρχος του Δήμου Ν. Καζαντζάκη, ο κ. Ρούσος Κυπριωτάκης μας βεβαιώνει ότι, παρά τις επίμονες προσπάθειες του ιδίου και των συνεργατών του να εξασφαλιστεί το ενδιαφέρον και η στήριξη των τοπικών και εθνικών φορέων που σχετίζονται με τον πολιτισμό προκειμένου να συνεχίζεται η προσπάθεια που γίνεται στο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στα αιτήματα αυτά. Συνεπώς το Μουσικό Εργαστήρι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διακόψει όλες του τις δραστηριότητεςκαι να κλείσει.

Το χωριό Χουδέτσι έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό εξαιτίας των δραστηριοτήτων του Μουσικού Εργαστήριου Λαβύρινθος που έχει αναδειχθεί πλέον σε έναν πολύ σοβαρό μοχλό ανάπτυξης τόσο για το ίδιο το χωριό όσο για όλη την περιοχή. Οι μαθητές και η δάσκαλοι του ΜΕΛ διδάσκουν σε μουσικές σχολές και πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, στην Ευρώπη και αλλού ταυτόχρονα συμμετέχοντας δημιουργικά και
καθοριστικά σε πολλές από τις κορυφαίες παραγωγές που έχουν να κάνουν με την σοβαρή αξιοποίηση στοιχείων της παγκόσμιας παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη δημιουργία. Η ίδια η Κρήτη εξελίσσεται σε τόπο συνάντησης, διαλόγου και δημιουργικής επεξεργασίας των μουσικών παραδόσεων της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ασίας . Και όμως, η πολιτεία αδιαφορεί…. Το οικονομικό έλλειμμα είναι για αυτούς ένα ευτελές ποσόν για ένα τέτοιο έργο πολιτιστικής και τοπικής ανάπτυξης και η μέχρι τώρα αδιάφορη έως και αρνητική στάση τους μόνο ως εγκληματική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Είμαστε διατεθειμένοι να εξετάσουμε και να ακολουθήσουμε ακόμα οποιαδήποτε πρόταση δράσης προκειμένου να συνεχίζει το έργο του ο Λαβύρινθος εκτός από τις εξής τρεις:

..1) Η αύξηση της τιμής των σεμιναρίων σε βάρος του μαθητή.

..2) .Η συρρίκνωση των δραστηριοτήτων του ΜΕΛ.

..3) ..Η οποιαδήποτε έκπτωση στην ποιότητα της
διδασκαλίας

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους μαθητές και τους δασκάλους που όλα αυτά τα χρόνια μας τίμησαν με την παρουσία και
με την εμπιστοσύνη τους καθώς και τους Δήμους Νίκου Καζαντζάκη και Λευκάδας που έκαναν ό,τι μπορούσαν να στηρίξουν το έργο του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος.

Εάν οποιοσδήποτε αναγνώστης αυτού του μηνύματος θέλει να εκδηλώσει τη δική του ενόχληση για την εξέλιξη αυτή, προτείνω να στείλει ένα email διαμαρτυρίας σε κάποια από τιςακόλουθες διευθύνσεις, ή και σε όλες .

1) Περιφέρεια Κρήτης: http://www.crete.gov.gr/contact.asp?id=4&category=19

2) Νομαρχία Ηρακλείου: nairakl1@otenet.gr

3) ΤΕΔΚ Νομου Ηρακλειου tedk@otenet.gr

4) Υπουργείο Πολιτισμού: http://www.yppo.gr/0/gcontact.jsp

5) Δήμος Ν.Καζαντζάκη http://www.dimos-nikoskazantzakis.gr/contact.html

Να είσαστε καλά
Ross Daly….
Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής
του Μουσικού Εργαστηρίου Λαβύρινθος

http://www.labyrinthmusic.gr/laby/

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!- ΟΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.

Βρέθηκε η Λέλα.

Μετά την συμβολη του Ομέρ Πριόνη στην αποψίλωση του πάρκου Λέλας Καραγιάννη, που να πάει και η Λέλα; Βρέθηκε να περιφέρεται ανάμεσα στ' αυτοκίνητα, προσδοκώντας το λαμπρό μέλλον του πάρκινγκ. Είναι ημίαιμη πομενική με κόλευ, για να σπάει τη μονοτονία. Πράγμα που καταλαβαίνετε, σημαίνει ότι θα γίνει μεγαλόσωμη. Δεκτές μόνο σοβαρές προτάσεις ΕΔΩ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ: Η Λέλα βρήκε σπίτι, με τεράστιο κήπο κιόλας, όπως με πληροφόρησαν. Επιτέλους μια ιστορία με καλή κατάληξη που να σχετίζεται μ' αυτό το δύστυχο πάρκο.

Ο κλέφτης.

Πριν μερικές μέρες ένας διαρρήκτης έπεσε από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας πάνω από το μαγαζί μας. Μέχρι να πέσει είχε προλάβει να μπει σε καμμιά δεκαριά διαμερίσματα, μόνο όπου βρήκε εύκολη πρόσβαση (ξεκλείδωτες μπαλκονόπορτες, γιατί στο δρόμο μας σχεδόν καμμία πολυκατοικία δεν έχει παντζούρια) πήρε μερικά κινητά και χρήματα, ανεβοκατέβηκε σκαρφαλώνοντας μερικούς ορόφους, ήρθε αντιμέτωπος με τον συνταξιούχο του 3ου της διπλανής πολυκατοικίας που έχει αϋπνίες και με τον σκύλο του, ο οποίος δεν έκανε τον κόπο να κουνηθεί από τον καναπέ κι εκεί μάλλον τον εγκατέλειψε η τύχη του γιατί προσπαθώντας να φύγει, έφυγε από τον γρήγορο δρόμο. Έπεσε ακριβώς μπροστά στο σπιτάκι για τις γάτες που έχουμε στην αυλή κι ευτυχώς δεν έπεσε λίγα εκατοστά πιο δίπλα σ' ένα τεράστιο, βαρύ γυάλινο τραπέζι, γιατί τότε θα είχε καθαρίσει. Προσπάθησε να σηκωθεί και σύρθηκε μέχρι την πόρτα όπου κατάρρευεσε βογγώντας (περιγραφές των γειτόνων). Όταν φτάσαμε εμείς βρήκαμε την είσοδο μες στο αίμα και την αυλή πιτσιλισμένη. Τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία και δεν μας έλεγαν τίποτα πέρα από το ότι ο άνθρωπος ζούσε.
Αργότερα μόνο, το μεσημέρι, αφού το αίμα είχε ραντιστεί με AJAX και πλυθεί με το λάστιχο, μάθαμε ότι ο βραδινός αναρριχητής είχε σπάσει τα πόδια του, αλλά η ζωή του δεν διέτρεχε κίνδυνο.
Αυτός ο άνθρωπος έμεινε πόση ώρα μπροστά σε μια πόρτα σφαδάζοντας από τους πόνους, ενώ το ασθενοφόρο αργούσε να έρθει και στις διαμαρτυρίες των ενοίκων -λένε- γύρισε ένας από την αστυνομία και τους είπε "Αυτός πήγε να σας κλέψει, τι σας νοιάζει;". Αν σηκωθεί και ξαναπερπατήσει (που μάλλον θα ξαναπερπατήσει αλλά ως συνήθως σ' αυτά ακούγονται φήμες για κόκκαλα που πετάχτηκαν σ' όλη τη γειτονιά και τον άνθρωπο που θα μείνει ΚΑΙ παράλυτος ΚΑΙ παραμορφωμένος ΚΑΙ ακρωτηριασμένος και δεν συμμαζεύεται) θα περπατήσει μέχρι τη φυλακή, σε μια φυλακή που χιλιάδες άνθρωποι τώρα κάνουν απεργία πείνας γιατί δεν χωράνε, γιατί υποσιτίζονται, γιατί δεν έχουν τη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για όλους τους δίκαιους λόγους. Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι. Ποιόν να λυπηθείς περισσότερο; Τους ανθρώπους που μπήκε στα σπίτια τους και βούτηξε ότι βρήκε μπροστά του ή αυτόν που κόντεψε να σκοτωθεί και ποιός ξέρει τι άλλο χειρότερο τον περιμένει από δω και πέρα; Γιατί καλύτερο δεν το βλέπω να είναι. Δείτε και μόνοι σας, αν δεν έχετε ήδη δει.

Στο σκίτσο ένας από τους πιο γνωστούς κλέφτες της λογοτεχνίας, το νούμερο 24601 των φυλακών της Toulon. Ο Jean Valjean, Γιάννης Αγιάννης επι το ελληνικότερο. 19 χρόνια για ένα ψωμί-όχι κι άσχημα, ίσως ούτε και πολύ διαφορετικά το σήμερα από το τότε.

Βραδιά ποίησης

Η μέρα είναι νωθρή και περίεργη και καμμιά επαναστατική διάθεση δεν διέπει αυτό το blog. Εχθές το βράδυ όμως είχαμε μια κουβέντα με τον φίλο μου τον Αργύρη για τον καθολικισμό και την ορθοδοξία και τα τρία κακά της μοίρας μας, οπότε πάρτε το επίκαιρο (αν και γραμμένο σχεδόν 30 χρόνια πριν) ποίημα ενος πολύ αφοσιωμένου και νεκρού καθολικού. Καλό Σαββατοκύριακο!

Modern Times

It is said we live in modern times,

In the civilised year of 'seventy nine,

But when I look around, all I see,

Is modern torture, pain, and hypocrisy.

In modern times little children die,

They starve to death, but who dares ask why?

And little girls without attire,

Run screaming, napalmed, through the night afire.

And while fat dictators sit upon their thrones,

Young children bury their parents' bones,

And secret police in the dead of night,

Electrocute the naked woman out of sight.

In the gutter lies the black man, dead,

And where the oil flows blackest, the street runs red,

And there was He who was born and came to be,

But lived and died without liberty.

As the bureaucrats, speculators and presidents alike,

Pin on their dirty, stinking, happy smiles tonight,

The lonely prisoner will cry out from within this tomb,

And tomorrow's wretch will leave its mother's womb!

Bobby Sands (1954-1981)

"Vencereis pero no convencereis"

Αν ζούσε, σήμερα θα γιόρταζε τα 79 του χρόνια. όμως πέθανε σ' ένα σχολείο στην Higuera της Βολιβίας από το χέρι του Mario Teran, ενος βολιβιανού λοχία που είχε την τύχη (!) να τραβήξει το πιο κοντό ξυλάκι στον κλήρο για το ποιός θα τον εκτελέσει. Ίσως η μόνη πολιτική φυσιογνωμία που στόλισε τόσα πολλά εφηβικά δωμάτια και που παρά την κριτική και την δυσφήμιση που έχει υποστεί, εξακολουθεί να λατρεύεται σαν ένας θεός του σύγχρονου κόσμου.

Αν και η αφίσα του υπήρχε και στο δικό μου δωμάτιο, προτιμώ να διαβάζω όχι τα πολιτικά του συγγράματα, αλλά τα ημερολόγιά του, πριν ακόμα γίνει El Che. Τότε που ήταν ο Ernesto Guevara de la Serna (παρατσούκλι:Fuser) και γυρνούσε με μια σαραβαλιασμένη μοτοσικλέτα την Λατινική Αμερική, ξεκινώντας την πορεία του για ν' αλλάξει τον κόσμο.

• Ο τίτλος του post είναι μια φράση από μια ομιλία του Miguel de Unamuno,στα 1936, στη Σαλαμάνκα. Σημαίνει "θα νικήσετε, αλλά δεν θα πείσετε" και απευθυνόταν στον Franco και στις Μαύρες Τάξεις του.

Ευχάριστο διάλειμμα

Μια και όλα πάνε μια χαρά, είπαμε να ασχοληθούμε λίγο με την τέχνη.

Τι καλύτερος επικήδειος λοιπόν για τον Σωτήρη Μουστάκα (1940-2007) από το να μπουκάρει η αστυνομία στην art athina, να κατασχέσει το έργο της Εύας Στεφανή, να τρέχει στα δικαστήρια τον διευθυντή της έκθεσης και να αναζητά την καλλιτέχνιδα, λες και κρύβεται ώστε να μην την πιάσουν για το ειδεχθές έγκλημα που διέπραξε.

Χρήσιμη διεύθυνση καταφυγίου διωκόμενων καλλιτεχνών-και μη, εδώ.

• Η φωτογραφία είναι από την ταινία "Flaming Creatures" του Jack Smith. 43 λεπτά απόλαυσης (για πολύ κόσμο), φρικτού αίσχους (για πολύ κόσμο επίσης) και απόλυτης αδιαφορίας (για ακόμη περισσότερο).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Η Αμαλία

Επειδή δεν είναι μόνο η Αμαλία, αλλά και πολλοί άλλοι, κάντε έναν κόπο να διαβάσετε τι έχει πει και ας πράξει ο καθένας ανάλογα.

La cabra, la cabra, la puta de la cabra

Από την παρουσίαση του παιχνιδιού "God Of War II",στην Αθήνα.

* "Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the universe." - Albert Einstein
* "The public gets what the public wants" - The Jam

Ο κύριος με το αγελαδοτόμαρο και το κολάν από κάτω είναι λέει κάτι σαν αρχαίος έλληνας που δραπέτευσε από το σύμπαν του Kratos, του ήρωα του "God of War II". Εμένα πάλι μου φαίνεται σαν να δραπέτευσε ξημερώματα από το Romeo και ψάχνει να βρει το μπουκάλι του το Dewars. Η κακομοίρα η κοπέλα από δίπλα με τα πράσινα dildos στα χέρια, υποτίθεται ότι έχει κάνει body painting και είναι για την τέρψη των παρευρισκομένων στην σεμνή τέλετή. Η μόνη με πλήρη συναίσθηση της βλακείας που κυκλοφορεί είναι μάλλον η κατσίκα, γιατί είναι εντελώς νεκρή. Της κόψαν το λαιμό για χάρη της Sony κι αν υπάρχει κάτι μετά απο αυτή τη ζωή, βρίσκεται εκεί, βλέπει και μας φτύνει.
Συγχωρείστε μου το έντονο ύφος, αλλά πριν από μερικές μέρες διάβασα για το περιστατικό στο crack hitler. Δεν μου ήταν γνωστό και δεν ξέρω αν κάποιος άλλος αναφέρθηκε σ' αυτό, μου φάνηκε όμως εξαιρετικά ηλίθιο και ακραίο να διοργανώνεις ένα πάρτυ παρουσίασης παιχνιδιού με το πτώμα της κατσίκας στη μέση και να προσκαλείς τους ενδιαφερόμενους να φάνε εντόσθια (μαγειρεμένα,υποστηρίζει η εταιρεία, από άλλη κατσίκα) ενώ ημίγυμνες υπάρξεις γυρνάνε και τους χώνουνε ρώγες από σταφύλι στο στόμα, τους σερβίρουνε ποτά και προσπαθούν να δημιουργήσουν, λέει, μια ατμόσφαιρα "ελληνικού οργίου".
Συμφωνώ ότι όλο αυτό ταιριάζει με τη βαρβαρότητα και τη βία του παιχνιδιού και δεν έχω την αρμοδιότητα να κάτσω τώρα να αναλύσω αν είναι καλά ή κακά όλα αυτά τα παιχνίδια κι αν βοηθάνε στην αύξηση της εγκληματικότητας στα παιδιά και τους νέους κλπ. κλπ. Προσωπικά δεν το πιστεύω. Νομίζω ότι η εξοικείωσή μας με τη βία γίνεται κάθε μέρα, μέσα από τα πραγματικά γεγονότα της ζωής μας κι όχι μέσα από τις ταινίες, τα βιβλία, τα παχνίδια. Με τη βλακεία απ'ότι φαίνεται επίσης γι αυτό και η ρήση του Einstein δεν απευθύνεται μόνο στους διοργανωτές αλλά σε όλους μας.

ΚΛΕΙΣΤΟΝ!

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.
Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.
Μπορείς!
Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Η ζωή και ο θάνατος του Kevin Carter και ίσως μιας μικρής Σουδανής.

Το 1993 στο Σουδάν ο Νοτιοαφρικάνος φωτογράφος Kevin Carter τράβηξε την παραπάνω φωτογραφία.
Η εικόνα δείχνει ένα εξαντλημένο, υποσιτισμένο νήπιο που προσπαθεί να φτάσει σ' έναν σταθμό βοήθειας, λίγο πιο κάτω, ενώ ένας γύπας περιμένει υπομονετικά την σειρά του.
Υποθέτω ότι για τους Σουδανούς που πέθαιναν κάθε μέρα ήταν μια συνηθισμένη εικόνα, όταν όμως δημοσιεύτηκε στους New York Times, τον Μάρτιο του 1993, ο δυτικός κόσμος συνάντησε για λίγο τις ενοχές του κι εκατοντάδες άνθρωποι τηλεφώνησαν στα γραφεία της εφημερίδας για να μάθουν την τύχη του κοριτσιού, η οποία παρέμεινε άγνωστη. Ξέρανε μόνο ότι κατάφερε να φτάσει μέχρι τον σταθμό.
Η τύχη του Kevin Carter από την άλλη έγινε παγκοσμίως γνωστή. Ένα Pulitzer για την συγκεκριμένη φωτογραφία, σχεδόν ένα χρόνο μετά ακολουθούμενο από την αυτοκτονία του στο Johannesburg. Ένα ντοκυμαντερ για τη ζωή του, ένα τραγούδι από τους Manic Street Preachers. Θραύσματα μιας κατεστραμμένης ζωής.
Και θραύσματα μιας κατεστραμμένης χώρας, ανεξάρτητης υποτίθεται από το 1956, με δύο εμφυλίους πολέμους, λιμό, γενοκτονίες, την κύρηξη ενός πολέμου το 2005 από το γειτονικό Τσαντ- σαν να μην έφταναν όλα τ' άλλα. Δεκαετίες ενός βρώμικου και σιωπηλού πολέμου που όπως λέει ο φίλος μου ο Αργύρης δεν έγινε και δεν θα γίνει ποτέ τόσο γνωστός γιατί δεν έχει τα διαμάντια της Σιέρρα Λεόνε, ούτε τους σχεδόν ένα εκατομμύριο νεκρούς μέσα σε τρεις μήνες της Ρουάντα.
Ούτε ειδήμων είμαι, ούτε έχω πλήρη γνώση του αφρικανικού χάους. Τυχαία έπεσα στην παραπάνω φωτογραφία, καθώς τακτοποιούσα κάτι παλιές εφημερίδες και μου δημιούργησε το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι όπως όταν την πρωτοείδα. Ήταν και το προσφατο φεστιβάλ ντοκιμαντερ με τις εμπόλεμες ζώνες του και μάλλον συνάντησα κι εγώ για λίγο τις ενοχές μου. Σκέφτομαι όμως ότι αν ποτέ αφήσουμε την Αφρική να αναπνεύσει, η επίθεσή της σε όλους εμάς, τον θεωρητικά πολιτισμένο κόσμο, θα είναι ανελέητη και τότε θα μετρηθούν οι τύψεις του καθένα-εκτός από του γύπα της φωτογραφίας, που δεν θα' πρεπε να' χει καμμία.

Χωρίς λόγια - δεν έχω άλλα.

"....πες μου πως σ' ένα λεπτό

με φορτίζεις και μ' αδειάζεις

σαν να είμαι κινητό......"

Εσείς το έχετε ακούσει το άσμα ξανά; Εγώ πρώτη φορά σήμερα το πρωί, σ'ένα μπουγατσατζίδικο. Ελπιδοφόρα φαίνεται η κοπελίτσα που το τραγουδά. Θα την προσλάβω.

Η πίστις σώζει(;)

Η μεσόκοπη κυρία απέναντί μου προχωρά προς το μέρος μου και μου χώνει συνομωτικά στο χέρι ένα φυλλάδιο. "Θες να μάθεις όλη την αλήθεια για τα ηλεκτρικά παιχνίδια΄;" με ρωτά με σοβαρή καταχθόνια φωνή. Δε θέλω και της δίνω πίσω το "ΞΥΠΝΑ" . Το γεγονός όμως που συνέβη στο δρόμο έτσι όπως πήγαινα να δω το ντοκυμαντέρ " Το στρατόπεδο του Ιησού" μήπως πρέπει να το εκλάβω ως σημάδι από το Θεό και να σταματήσω τον έκλυτο βίο μου, να δεχτώ τον Ιησού και να σωθώ; Γιατί αυτό ακριβώς κάνανε και τα παιδάκια του ντοκυμαντερ. Τώρα βέβαια όταν ανταλάσσεις τις αμαρτίες σου με τον Χριστό στην ηλικία των 5, δεν νομίζω ότι έχεις και πολλά να του προσφέρεις. Τι διάολο -Θεέ μου συγχώρα με-έχεις προλάβει να κάνεις ώστε μετά να αισθάνεσαι και αναγεννημένος άνθρωπος; Κι όμως, οι Ευαγγελικοί στην Αμερική αυτό κάνουν. Η εκπαίδευση των παιδιών τους ( πολλά από τα οποία δεν πηγαίνουν καν στο σχολείο, διδάσκονται από τους γονείς στο σπίτι) έχει ως στόχο την δημιουργία ενός στρατού του Θεού, τους μάρτυρές του που θα πολεμήσουν και θα πεθάνουν για Εκείνον, που θα διαδώσουν τον λόγο του όπως και όπου μπορούνε και θα διαφυλάξουν γενικά τον άσπιλο αμερικάνικο τρόπο ζωής με όλες τους τις δυνάμεις. Αν αυτό σας θυμίζει το αντίπαλο δέος που εκπαιδεύει τα παιδιά του, να γίνουν ζωντανές βόμβες, καλά κάνει.
Νομίζω ότι πρόκειται για τις δυό όψεις του νομίσματος που λέγεται θρησκεία και πιστέψτε με η θρησκεία είναι πολύ σκληρό νόμισμα και πληρώνει πολύ καλά κι όχι από πνευματικής απόψεως. Κι αν το Ισλαμ έχει την δικαιολογία της απελπισίας, ότι υπάρχουν τμήματά του που αποδεκατίζονται από την κυριαρχία των δυτικών, ότι έτσι κι αλλιώς νεκροί είναι, κάπως πρέπει να πολεμήσουν κι αυτοί και να δείξουν στον κόσμο τι τους συμβαίνει , οι καταραμένες μεσοδυτικές πολιτείες τι σκατά -Θεέ μου συγχώρα με- δικαιολογία έχουν;
Δεν ξέρω, υποθέτω ότι αν θες να βρείς δικαιολογίες, βρίσκεις και μ' αυτές καλύπτεις την οποιαδήποτε πολιτική σου σκοπιμότητα. 'Ετσι κι αλλιώς η δική μου σχέση με τη θρησκεία είναι από υποτυπώδης μέχρι ανύπαρκτη, οπότε κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα καταλάβω. Όμως πείτε μου αν έχετε το Θεό σας, θα στέλνατε ποτέ εσείς τα παιδιά σας σε μια κατασκήνωση που λέγεται "Παίδες εν καμίνω" κι είναι φυτρωμένη κάπου στην κοιλάδα του Διαβόλου; Εγώ λέω να μην τα στείλω. Επίσης λέω να μην κάνω και ποτέ.

Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για το ενδιαφέρον ντοκυμαντερ "Jesus Camp" πατήστε εδώ. Περιέχει άφθονες κωμικοτραγικές σκηνές και εξαιρετική heavy metal και hip hop μουσική, χριστανικού περιεχομένου πάντα.

Ποίηση και καταστολή

Επειδή το κράτος μαζί σου μπορεί να τα βάλει και -συγγνώμη για την έκφραση-να σε πηδήξει κανονικά και με το νόμο, αλλά άμα πάει να μπλέξει με τη μανούλα σου θα' χει κακά ξεμπερδέματα, πατήστε http://enantiastikatastoli.blogspot.com για να δείτε πως οι γονείς των συλληφθέντων της πορείας της 8 Μάρτη, αποκτήσανε το blog τους και επιτέλους τη φωνή, που οι αρχές τους αρνήθηκαν.
Και μια που είναι και σήμερα παγκόσμια ημέρα ποίησης ή τουλάχιστον έτσι άκουσα στο ράδιο το πρωί, αλλά και κατά του ρατσισμού, πάρτε κι ένα ποίημα.

BEAT! BEAT! DRUMS!

by: Walt Whitman (1819-1892)

BEAT! beat! drums! -- blow! bugles! blow!
Through the windows -- through doors -- burst like a ruthless force,
Into the solemn church, and scatter the congregation,
Into the school where the scholar is studying;
Leave not the bridegroom quiet -- no happiness must he have now with his bride,
Nor the peaceful farmer any peace, ploughing his field or gathering his grain,
So fierce you whirr and pound you drums -- so shrill you bugles blow.

Beat! beat! drums! -- blow! bugles! blow!
Over the traffic of cities -- over the rumble of wheels in the streets;
Are beds prepared for sleepers at night in the houses? no sleepers must sleep in those beds,
No bargainers' bargains by day -- no brokers or speculators -- would they continue?
Would the talkers be talking? would the singer attempt to sing?
Would the lawyer rise in the court to state his case before the judge?
Then rattle quicker, heavier drums -- you bugles wilder blow.

Beat! beat! drums! -- blow! bugles! blow!
Make no parley -- stop for no expostulation,
Mind not the timid -- mind not the weeper or prayer,
Mind not the old man beseeching the young man,
Let not the child's voice be heard, nor the mother's entreaties,
Make even the trestles to shake the dead where they lie awaiting the hearses,
So strong you thump O terrible drums -- so loud you bugles blow.

Συσσωρεύοντας ανθρώπους.

Η συσσώρευση είναι όρος που χρησιμοποιείται από την οικιστική ανάπτυξη μέχρι την οικονομία και από την καθημερινή γλώσσα μέχρι την φυσική. Η wikipedia έχει ένα ξεκαρδιστικό λήμμα για την συσσώρευση, που είναι μετάφραση λέξη προς λέξη από τα αγγλικά μάλλον, οπότε δεν αισθάνεσαι και τόσο ηλίθιος αφού το έχεις διαβάσει και δεν έχεις καταλάβει τίποτα.
Αφορμή για όλον αυτόν τον πρόλογο είναι ένας συνειρμός του σαββατοκύριακου. Το Σ/Κ λοιπόν το πέρασα με τον φίλο μου τον Αργύρη, βλέποντας ντοκυμαντέρ στη Θεσσαλονίκη.
'Ενα απο αυτά, το "Life In Loops" του Timo Novotny, δεν είχε σαν κύριο θέμα του τη συσσώρευση, την έδειχνε όμως, σε μεγαλουπόλεις του κόσμου. Συσσώρευση ανθρώπων και ζώων σε δρόμους, εργοστάσια εκτροφεία και σφαγεία, που αποκτούσαν μια ανατριχιαστική ομοιότητα το ένα με το άλλο. Είναι σαν μια παρόρμηση να οδηγεί την ανθρωπότητα να συγκεντρώνεται στα "κέντρα" του κόσμου, ίδια με αυτήν μιας εταιρείας να συσσωρεύσει κεφάλαιο, για προσωπικό όφελος και όχι να το χρησιμοποιήσει για την ανάπτυξη και των άλλων αλλά και σε τελική ανάλυση και την δική της.
Αντί να ανοίγουμε και να επεκτεινόμαστε ως άνθρωποι, ως όντα ενος κόσμου που υποστηρίζει ότι η παγκοσμιοποίηση είναι το μέλλον, παίρνουμε όσα περισσότερα από τα υπάρχοντά μας μπορούμε και κλεινόμαστε στα σπίτια μας, στα γραφεία μας, στις ιδέες μας, στον εαυτό μας, λες και όλα πρέπει να μπουν τακτοποιημένα στα κουτιά ενος κόσμου που αδυνατεί να καταλάβει ότι η υπερσυσσώρευση και η καταστροφή βρίσκονται πολύ κοντά, γιατί δεν είναι δυνατόν να παίρνεις συνέχεια, κάτι πρέπει να δώσεις κι εσύ.
Το ντοκυμαντερ δεν μου πολυάρεσε. Οι σκηνές με τα κοτόπουλα που τους κόβαν το λαιμό, χαιρετίστηκαν από τους διπλανούς με ψιθύρους δυσαρέσκειας "ωχ ρε πούστη μου, πάλι τα ίδια" και " ευχάριστα πράγματα ήρθαμε να δούμε πάλι" αλλά μ' έκανε να σκεφτώ. Κι επειδή οι σκέψεις μου κάθε άλλο παρά συγκεντρωμένες είναι και φεύγουν προς διάφορες κατευθύνσεις, είπα μήπως βάλω μια τάξη έτσι. Πράγμα που αποκλείεται. Τελεία.