Απόντες.

Μια ωραία πρωϊα, ξυπνήσαμε και καταλάβαμε ότι οι εργαζόμενοι της εταιρείας ήμασταν αισθητά μειωμένοι. Που είχαν πάει αυτοί που λείπανε, κανείς δεν ήξερε. Κανείς επίσης δεν ήξερε τον ρυθμό με τον οποίον εξαφανίζονταν ή τον λόγο. Η εκδοχή της μαζικής αυτοκτονίας αποκλείστηκε αμέσως. Σιγά-σιγά κάποιοι άρχισαν να θυμούνται για "έναν διπλανό τους στη δουλειά, που μια μέρα δεν ήρθε και μετά δεν τον ξανάδανε αλλά έχει πολύ καιρό".
Δεν επρόκειτο για τίποτα μεγαλοστελέχη, ούτε καν για την Ζωζώ ας πούμε ή για μένα. Όλοι όσοι λείπανε ήταν από πριν αόρατοι, γραμμένους τους είχαμε έτσι κι αλλιώς είτε δουλεύανε στην παραγωγή, είτε στην καθαριότητα, είτε στα γραφεία. Απλώς κάποια μέρα....χάθηκαν και κυριολεκτικά από κει που ήτανε χαμένοι στην συνείδησή μας. Το πως και το γιατί δεν ξέρω αν το μάθουμε ποτέ και για να είμαι ειλικρινής, δε νομίζω ότι μ' ενδιαφέρει. Αλλιώς θα ήξερα από πριν.

ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ!

Τα οικεία συναισθήματα.

Πριν μερικά βράδια, φεύγοντας από τη δουλειά με φώναξαν από ένα απέναντι μπαλκόνι. Ήταν κάτι φίλοι που είχα καιρό να τους δώ. Κάτσαμε στο μπαλκόνι μέσα στη νύχτα, μιλώντας πάνω από μπουκάλια με κρασί, καπνίζοντας, κατασκοπεύοντας τους γείτονες. Σχεδόν καμμιά πολυκατοικία στο δρόμο δεν έχει παντζούρια κι ο κόσμος φαινόταν μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων να κάνει δουλειές, να βλέπει τηλεόραση, να χαζολογεί μέσα κι έξω. Κάποια στιγμή έριξε μια μικρή βροχή, κάποιοι ακούστηκαν μετά σ'έναν μικρό καυγά, μερικά πιτσιρίκια πέρασαν κι ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται προς τις ταβέρνες. Κι εκείνη τη στιγμή βλέποντας από ένα μπαλκόνι, χωρίς σχεδόν κανείς να μας δίνει σημασία κατάλαβα πόσο όμορφος είναι ο δρόμος. Η ώρα πέρασε, οι σκιές του βραδιού απλώθηκαν, πολλά φώτα έσβησαν. Ανοίξαμε άλλο ένα μπουκάλι, οι γάτες γλιστρύσανε μέσα από τις σκιές, άναψα άλλο ένα τσιγάρο και σκέφτηκα.
Όταν ήμουν πιο μικρό, την εποχή που πρωτοκαλοκαίριαζε μ' έπιανε τρέλα. Τα βράδια ήθελα συνέχεια να είμαι έξω. Έπαιρνα ένα λεωφορείο και πήγαινα προς το κέντρο με τέρμα ανοιχτά τα παράθυρα, έβρισκα τους φίλους μου, κάναμε βόλτες όλοι μαζί. Μετά μπορούσα πιο εύκολα να κοιμηθώ. Τώρα θα' θελα να κάνω τα ίδια. Πρακτικοί λόγοι και κά;τι βάρη που έχουν πέσει και μας έχουν ψιλοδιαλύσει, δεν μου το επιτρέπουν, προς το παρόν. Ποτέ δεν μου άρεσαν όμως τα ζεστά σπίτια το καλοκαίρι κι εκείνο το βράδυ στο μπαλκόνι ήταν σαν μια μικρή επιστροφή. Που, δεν ξέρω, έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήξερα ιδιαίτερα προς τα που πήγαινα, αλλά δεν πειράζει. Ήταν σαν να "πηγαίνεις προς το Νότο. Μου αρέσει γιατί είναι σαν να κατηφορίζεις" που λέει και ο Δεντρογένης του Τόλκιν.

Πείτε κύριοι!

Αθλητικό ιντερμέδιο.

ΕΥΤΥΧΩΣ ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ......

(δυστυχώς, δυστυχώς, αλλά ας όψεται η μεγαλοψυχία και η άγνοια...)

" I' M NOT A MAN I AM CANTONA"

Ακατανόητο (όχι από όλους) αλλά αναγκαίο (για μένα) post.

Εχθες το πρωί ξαφνικά όλοι μικρύναμε. Αυτή την αίσθηση είχα. Μπροστά στο αναπόφευκτο γίναμε όλοι ξανά πέντε χρονών, σαν να προσπαθούσαμε να μην καταλάβουμε. Δεν έπιασε. Μετά δεν ξέραμε τι άλλο να δοκιμάσουμε και διαλυθήκαμε ησύχως.
Κι εγώ δεν έχω τι άλλο να πω και μερικές φορές καλύτερα να μη λες τίποτα. Θα έβαζα τώρα το "Lucy in the sky with diamonds"που είναι μελαγχολικό και ονειρικό, σαν ένα ευχαριστώ στη φίλη μου τη Λ. για τις κασέτες που μου έγραφε στο σχολείο, αλλά αυτό αρέσει σε μένα.
Οπότε ας βάλω κάτι που αρέσει σε κείνη.

ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΣΗΚΩ

Η φωτο: Edward Hopper " Δωμάτιο στη θάλασσα"

It ain't what you do, it's the way that you do it...

Ετεροχρονισμοί και πάλι.
Την προηγούμενη Παρασκευή στους Firewater, λέγαμε διάφορες βλακείες για να περνάει η ώρα ("Γύρνα γρήγορα μωρό μου γιατί θα βγεί η Πρωτοψάλτη" κι άλλα τέτοια χαζά). Δεν ήταν οτι δεν μου άρεσαν. Ήταν καλοί κι είχαν έναν χαρισματικό frontman. Επειδή όμως το Golden Hour τους με είχε ενθουσιάσει, δεν ξέρω...περίμενα μάλλον κάτι διαφορετικό και όχι, δεν ξεπατωθήκαμε στο χορό, όπως πολύ καλά έκανε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού(αν θυμάμαι καλά η τελευταία φορά που χόρεψα ΠΟΛΥ σε συναυλία πρέπει να ήταν οι Faithless). Κατά το τέλος της βραδιάς, συζητώντας κατάλαβα τι δεν μου άρεσε στη συναυλία, το οποίο όπως έμαθα αποτελεί μεγάλο πρόβλημα (μου) που χρήζει μέχρι και ψυχοθεραπείας μπορώ να σου πω.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: Οι Firewater είχανε πολλά στοιχεία ska. Εγώ αντιπαθώ το ska, οπότε;

Έχω θέμα, άλλοι ακούνε Madness και χαίρονται, εμένα μου'ρχονται στο μυαλό skinheads του "Εθνικού Μετώπου" να δέρνουνε Πακιστανούς στο Λονδίνο - άδικο και παράλογο. Μάλλον είναι επειδή το βαριέμαι, πάντα το βαριόμουνα, όπως και το ξαδελφάκι του, τη ρέγκε και όλη την χαρούμενη, καλοκαιρινή Τζαμάικα που λατρεύει τον Jah. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές στο φεστιβάλ ρέγκε στην Ασπροβάλτα, ξαπλωμένη στα γρασίδια να βλέπω τον ήλιο μέσα από τα φυλλώματα των δέντρων.. και μετά το ηλιοβασίλεμα... και μετά το φεγγάρι...και μετά το σκοτάδι, περιμένοντας να σηκωθεί κάποιο λιώμα από τα γρασίδια ν'ανέβει στη σκηνή και να παίξει κάτι, οτιδήποτε.
Για να επανέλθω, το ska-όχι δεν μου αρέσει κι ας μου τη λένε όλοι γι αυτό, μου άρεσαν όμως πάρα πολύ οι παρακάτω, που τους θυμήθηκα σήμερα μια αγχωτική, χάλια μέρα που όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στον λάθος δρόμο. Ξαφνικά άρχισαν να τραγουδάνε στο κεφάλι μου...και αισθάνθηκα κάπως καλύτερα.

Άκου:

• εποχιακό hit.
• Σσσσσ...
• ήρθε η ώρα σας!!!
• η φοβερή συνεργασία - ο τίτλος

Η γριά κυρία. Η κινέζα κούκλα.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 1:
Προχθές το πρωί μια καθαρίστρια Βόλπον μπήκε στον θάλαμο Σκότυ να καθαρίσει τον τηλεμεταφορέα. Ο τηλεμεταφορέας χρησιμοποιείται σπανίως και μόνο σε άψυχα μικρού όγκου, γιατί το τι βάζεις από τη μια και τι και που βγαίνει από την άλλη είναι κάτι απροσδιόριστο. Βρίσκεται δηλαδή σε ΠΟΛΥ πειραματικό στάδιο. Πριν από κανένα χρόνο ένας ενθουσιώδης νεοφερμένος φυσικός έλεγε ότι βρήκε τη λύση, ότι κανείς δεν κινδυνεύει και διάφορες μπούρδες. Ρίχτηκε μες στην χαρά στον τηλεμεταφορέα. Δυό μέρες μετά, μας πήρανε τηλέφωνο από μια βάση στον Πλούτωνα, για να μας πούνε ότι στα ντουζ βρήκανε ένα κεφάλι κι ένα κομμάτι από μπούστο, εντελώς αναίμακτα, που πάνω είχε καρφιτσωμένο το καρτελάκι με τ' όνομα. Ο υπόλοιπος φυσικός δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε. Από τότε δεν το πολυπλησιάζουμε, αλλά σήμερα που μπήκε η κυρία από τον Βόλπον, ανακάλυψε με έκπληξη ότι στο κέντρο του κωλομηχανήματος, βρισκόταν ένα αναπηρικό καροτσάκι με μια γιαγιά πάνω του. Την πλησίασε σαν χαμένη και την ρώτησε τι κάνει και πως βρέθηκε εκεί. Η γιαγιά την κοίταξε χαμογελούσε αλλά δεν μιλούσε κι ήταν σαν να μην άκουγε. Ειδοποίησε την ασφάλεια, η οποία χέστηκε πάνω της μέχρι να μπει στον τηλεμεταφορέα και να κατεβάσει τη γιαγιά, η οποία ήταν σαν να εκτελούσε κοινωνική υποχρέωση. Χαμογελούσε αλλά αντίδραση-μηδέν. Την μεταφέρανε στο ιατρείο και θα δούμε τι θα γίνει. Ανάθεμα τον Σκότυ και τα πειράματά του!



ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 2:
Σαν να μην έφτανε η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας, έξω από μας χάλασε κι ένα διαστημικό λεωφορείο. Πάλι καλά προλάβανε και βγήκανε οι επιβάτες του και τους έχουμε τώρα στην εταιρεία φιλοξενούμενους, μέχρι να έρθουνε τα ανταλλακτικά τους. Δείχνουμε το κοινωνικό μας πρόσωπο-καταλαβαίνετε. Έτσι κι αλλιώς κάτι καημένοι είναι που δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα επι γής και φύγανε στο διάστημα να σκορπιστούνε στους πέντε αστεροειδείς ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη. Μεταξύ τους είναι και μια κινεζούλα μ' ένα κινεζάκι-δικό της όπως μας πληροφόρησε, που δεν άντεξε άλλο τον βάναυσο σύζυγο, τα μάζεψε κι εξαφανίστηκε στα πέρατα του κόσμου-κυριολεκτικά. Στην γή η κοπέλα πουλούσε διάφορα μπιχλιμπίδια στους δρόμους, μαζί με το μωρό της, το οποίο έγινε η μασκωτ, όντας ο πιο μικρός σε ηλικία κάτοικος (έστω και προσωρινός) της εταιρείας. Όλοι έχουν χαζέψει μαζί του λες και ζούμε στην εποχή των "Παιδιών των ανθρώπων" (χωρις αυτόν δυστυχώς) και δεν έχουν ξαναδει μωρό. Τον παίζουνε, τον χαιδεύουνε, τον κανακεύουνε και πάει λέγοντας. Την μεγαλύτερη πλάκα την έχει πάθει ο ένας εκ των τριών συνεταίρων-ιδιοκτητών της εταιρείας μας που συνέχεια με τον πιτσιρίκο ασχολείται. Του μαθαίνει να περπατάει, του ρίχνει παιχνιδάκια να τα πιάσει, του χαιδεύει το κεφαλάκι.......μέχρι που η μαμά του τον τσάκωσε μια μέρα να ταίζει το μωρό σκυλοτροφή και τον βούτηξε αγανακτισμένη. Ευτυχώς την άλλη μέρα φύγανε.

φωτο ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ 1 : Graham Watson
φωτο ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ 2: cryptia

Action figures.

www.kazuya-akimoto.com/blog1/2008/04/human-ir

Ο φίλος μου ο Μ. είναι του Steven Seagal, που είναι πιο παιδί της γης, με οικολογικές ανησυχίες, αλογοουρά και ανάλογη ένδυση (κιμονό, patchwork σακάκια κ.λ.π). Ρίχνει επίσης υπέροχες και εξαιρετικά δυνατές φάπες, αφού έχει ανάψει τα sticks του πρώτα κι έχει κάνει τους χαιρετισμούς του στον Βούδα.
Εγώ είμαι του Jean Claude Van Damme, που είναι πιο ευρωπαίος, λιγότερο ισορροπημένος, κυκλοφορεί συνήθως ημίγυμνος ή με φανελάκι και τζην ή με τη στολή του λεγεωνάριου της τιμής (σε μια ταινία που άφησε ιστορία) και οι κλωτσιές του γράφουν ποίηση.
.
.
.

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ!!!