Guten Tag den Deutschen.

Βραδιά (γερμανικής) ποίησης

OHNE DICH

Nicht nichts
ohne dich
aber nicht dasselbe

Nicht nichts
ohne dich
aber vielleicht weniger

Nicht nichts
aber weniger
und weniger

Vielleicht nicht nichts
ohne dich
aber nicht mehr viel


ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

Όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά όχι το ίδιο

Όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά μάλλον λιγότερο

Όχι τίποτα
αλλά λιγότερο
και λιγότερο

Ίσως όχι τίποτα
χωρίς εσένα
αλλά όχι πια πολύ

Erich Fried - Liebesgedichte

(Μεταφραστής έγινα στα γεράματα......)

Όταν ήμουν 10 χρονών ξεκίνησα γερμανικά. Αυτοβούλως, γιατί όλοι κάνουμε λάθη. Τα σιχαινόμουνα, ήμουν από τους χειρότερους μαθητές στην τάξη κι έκανα ηλίθια αστεία για τον Χίτλερ και διάφορες παπαριές που κάνουνε τα βαρεμένα μικρά. Πρέπει να πήρα το Mittelstuffe 2, 12 χρόνια μετά; Είχα όμως μια άλλη εικόνα για τα γερμανικά και γι αυτό ευθυνόταν κυρίως ο Erich Fried (το ποίημα παραπάνω) οι Toten Hosen (ε; τώρα δε νομίζω ότι μπορώ πια να τους ακούσω) κα ο Reineκe Fuchs του Goethe. Μετά έκατσα και διάβασα ΟΛΟ το "Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund", την αυτοβιογραφία του Klaus Kinski ((είχε πολλά να πεί ο μακαρίτης) και είδα όλες τις ταινίες που έκανε με τον Werner Herzog. Στο Fitzcarraldo νόμιζα ότι θα λιποθυμούσα από την αγωνία. Ο τρελός άνθρωπος πήρε ένα πλοίο, το ανέβασε και το κατέβασε από ένα βουνό, στην πραγματικότητα; Αυτοί είναι σκηνοθέτες! Τολμούν να πάνε εκεί που δεν πήγε κανείς άλλος.
Έτσι φέτος όταν το φεστιβαλ έκανε τη ρετροσπεκτίβα στον Herzog αποφάσισα να κάνω μια ρετροσπεκτίβα στην παρεξηγημένη ξένη γλώσσα μου. Εντωμεταξύ μέσα στα χρόνια, είχαν μπει στο παιχνίδι και οι Einstürzende Neubauten, η μπάντα που τόλμησε να εξελιχθεί όσο λίγες μπάντες (link δεξιά στο blog)
και όλη η γενιά των νέων γερμανών κινηματογραφιστών που δεν ήταν όλοι και τόσο ακριβώς γερμανοί, όπως ο Fatih Akin, τον οποίο αυτό το blog υπεραγαπά και περιμένει πως και πως κάθε νέα του ταινία.
Μέχρι στιγμής οι λίγες ταινίες που κατάφερα να δω ήταν όλες γερμανικές και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Όλες του Herzog εκτος από το πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντερ του Uli M. Schueppel για την συναυλία των Neubauten στο Ανατολικό Βερολίνο, ένα μόλις μήνα μετά την πτώση του τείχους.
Εν κατακλείδι, όπως λέει και ο φίλος μου ο Λιακόπουλος, σηκωθείτε από κρεβάτια, ντιβάνια, καναπέδες, πολυθρόνες,καρέκλες, ντιβανοκασέλες(το λέει κι αυτό-αλήθεια)και ΜΗΝ πάτε να αγοράσετε τα βιβλία του, αλλά βγείτε στον κόσμο, ανοίξτε τις πόρτες κι αν δεν μπορείτε να είστε οι ίδιοι εκεί, δείτε, τις απίστευτες περιπέτειες από την κορυφή του Σέρο Τόρε μέχρι τις συναντήσεις στο τέλος του κόσμου κι από το αερόστατο που πετά πάνω από τη Γουιάνα μέχρι τα βάθη του Αμαζονίου. Και το καλύτερο soundtrack είναι η μουσική των Neubauten.

ΣΗΚΩ! Ακολουθούν links
BLUME
SABRINA
STELLA MARIS
ARCHITEKTUR IST GEISELNAHME
EIN SELTENER VOGEL

Υ.Γ. Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας!

Humpday.

Η φωτό δεν έχει καμμία σχέση με την υποψία post που ακολουθεί. Απλώς την είδα και γέλασα πολύ, γιατί ο Chuck Norris είναι απο τα καλύτερά μου στο είδος και μού έχει στοιχίσει αρκετούς λόξιγγες όταν τραγουδάει "In the eyes of the ranger-the unsuspecting stranger-had better know the truth of wrong from right" (ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ!!!Αν δεν το έχετε ακούσει, κυνηγήστε το).

Σήμερα είναι μια βαρετή μέρα, humpday λένε την Τετάρτη οι φίλοι μας οι αμερικάνοι γιατι είναι το μέσον της εβδομάδας (αν δουλεύεις πενθήμερο-χα χα χα!) και υποτίθεται ότι κοιτάς πια over the hump (=πλήξη, ανία). Θα βγεί σύντομα και μια σχετική ταινία .
Δεν πειράζει όμως, το απόγευμα προβλέπεται ενδιαφέρον και εκτυφλωτικά τρομερό, μια που θα πάμε στο σεμινάριο για την ερωτογραφία στη λογοτεχνία και σήμερα μιλάμε για τους συγγραφείς του 18ου. Δηλαδή για τον εξής έναν: τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, τον φόβο και τρόμο του γραπτού λόγου. Περιμένω γιατί μου'ρχεται να ακουμπήσω το κεφάλι στο γραφείο και να τον πάρω για λίγο.

Α ρε καημένε ranger Walker, τι ακούς κι εσύ από πάνω....

Η κατάρα του νιπτήρα.

Το μεσημέρι πήρα το λεωφορείο από τη δουλειά. Είχε ήλιο, ζέστη και τα σύννεφα τρέχανε στον ουρανό. Το οδόστρωμα τράνταζε κάτω από τις ρόδες. Οι άχρηστοι, ακόμα να κάνουνε το δρόμο, τρείς μήνες έχει που κάνουν έργα κι ακόμα τίποτα, όλο τα ίδια και τα ίδια.........

Προχθές βούλωσε ο νιπτήρας στο δωμάτιό μου. Έτσι όπως άνοιξα, από κάτω για να δω τι φταίει, χωμένο ανάμεσα σε κάτι σωλήνες και ένα σπάσιμο στο τοίχωμα του ντουλαπιού, βρήκα αυτό το χειρόγραφο. Ποιός το έγραψε δεν ξέρω, αλλά είναι εκατό πυκνογραμμένες σελίδες που όλες περιγράφουν διαδρομές με το λεωφορείο συνήθως, από και προς τη δουλειά στη γή αυτού που γράφει. Εψαξα για ονόματα , για κάποιο, οποιοδήποτε σημάδι ταυτότητας, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Οι περιγραφές κόβονταν απότομα κάτω-κάτω στην εκατοστή σελίδα, μ'ένα: το μηχάνημα για τα εισιτήρια ήταν πάλι κολλημένο και....λες και κάποιος κατέβασε τον αφηγητή απότομα από το λεωφορείο.
Ποιός έμενε πριν από μένα εδώ και τι του ήρθε να πιάσει να περιγράφει μία-μία τις διαδρομές του, ιδέα δεν έχω. Και να ρωτήσω, δεν πρόκειται να μου πουν. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κόβεται τόσο αποτ

Η σελήνη στα χρόνια του καπιταλισμού.

1. Προχθές τα μεσάνυχτα είδαμε το φεγγάρι, όχι να ανατέλλει, αλλά να οργώνεται από μεγάλα μηχανήματα και να κατοικείται από έναν(;) εργάτη και το πιστό κομπιούτερ του. Το "Moon" είναι μια ταινία για το λίγο του ανθρώπου, για το αναλώσιμο της ύπαρξης στο τεράστιο σύστημα των εταιρειών και την μοναξιά της ζωής στις ουράνιες εκτάσεις, οπότε το blog και η ταινία καταλαβαινόμαστε μια χαρά, άσε που που ο HAL 9000 συγκινήθηκε που είδε ένα ξαδελφάκι του, τον GERTY 3000 να παίζει και να διαπρέπει στο σύμπαν. Χάρηκε που είδε επίσης τον Sam Rockwell, που πάντα χαίρεται να τον βλέπει και είναι -για άλλη μια φορά-καταπληκτικά χαμένος στο διάστημα. Παραπάνω δεν μπορώ να πώ, έχει ανατροπές......

2. Το blog είδε επίσης την "Ψυχή βαθιά" και του άρεσε, παρά τις αρνητικές (και μερικές φορές άδικες) κριτικές που δέχτηκε. Μάλλον όμως, όπως φαίνεται, ένας εμφύλιος δεν περνά εύκολα από την ιστορία κι ακόμα μπορεί να προκαλεί συζητήσεις και διαφωνίες (πράγμα που δεν είναι κακό) μίση και πάθη(πράγμα που μάλλον είναι). Το να μιλάς όμως για βαθειά ιστορική άγνοια ή να καλείς τον σκηνοθέτη να πάρει θέση(γιατί;)....δε νομίζω.

3. ''Τον έζησα τον εικοστό αιώνα. Με ζωή και με θάνατο. Πάλεψα μαζί του όσο μπορούσα. Με ζωή και με θάνατο. Στις μεγάλες του ώρες και στις ώρες των διαψεύσεων. Κι εκεί, κοντά στο τέλος του, έζησα τη μεγάλη διάψευση - που δεν έπεσε σαν ξαφνικός κεραυνός. Από χρόνια ακουγόταν η βουή που όλο πλησίαζε, μα ήταν πολλοί εκείνοι που δεν ήθελαν να την ακούσουν. Είχα την κακή τύχη να την ακούω και, το χειρότερο, να τη μεταφέρω στο χαρτί. Τίμημα, ο αποκλεισμός. Όχι όμως και η απογοήτευση. Με έσωσε η προσπάθειά μου, όσες κι αν ήταν οι αντιδράσεις, να κοιτάξω τον αιώνα μου κατάματα, χωρίς αυταπάτες, και να καταγράψω όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, επιλογές, πράξεις και παραλείψεις που οδηγούσαν στην καταστροφή εκείνου του μέλλοντος στο οποίο είχαμε αποθέσει τις ελπίδες μας...'' Έλλη Παππά 1920-2009

(καθόλου δε νομίζω.....)

Mujer argentina.

Επειδή στις εκλογές έλειπα, για μερικές μέρες ούτε τηλεόραση είδα, ούτε εφημερίδες διάβασα, ούτε internet είχα. Σήμερα μπήκα μετά από καιρό στο Perceval Press(link στα δεξιά της σελίδας), το site του εκδοτικού οίκου του Viggo Mortensen,( τον οποίον αυτό το blog ζηλεύει και θέλει να του μοιάσει όταν μεγαλώσει -μόνο που δεν θα μεγαλώσει ποτέ). Εκεί λοιπόν διάβασα (καθότι ο ιδιοκτήτης του ενημερωμένος στα της Sudamerica) ότι την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, εκτός από εκλογές, παγκόσμια ημέρα των ζώων και τα γενέθλια του Snoopy, πέθανε η Mercedes Sosa.
Όταν ξεκίνησα τα ισπανικά, η πρώτη μου δασκάλα ήταν η Anna, μια κοντή αδύνατη κοπελίτσα από το San Sebastian, αν θυμάμαι καλά και το πρώτο τραγούδι που μας είχε βάλει ν'ακούσουμε ήταν

ΑΥΤΟ

Τραγουδιέται δυνατα!!! Τόσα χρόνια μετά, τόσοι κόσμοι μακρυά κι ακόμα το ακούω και ανατριχιάζω.
Volviste al Sur.......

Αλλαγή καιρού.

Autumn - Mary Cassat 1880

Ακόμα δεν πρόλαβε να ξεπρηστεί καλά-καλά το χέρι μου από την ανεμώνη ή όποιο άλλο θαλάσσιο πλάσμα το τσίμπησε πριν τρείς μέρες και σήμερα είμαι με (αμάνικο) πουλόβερ.
Αλλά δεν θα το βάλω κάτω. Που θα πάει, άλλη μια βουτιά θα την κάνω!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΟΜΟΥ ΚΡΥΟΥ!!!

Όνειρα επιβίωσης.

"The rush of battle is a potent and often lethal addiction, for war is a drug"

Μεταξύ αντρών, μια γυναίκα κάνει τις καλύτερες ταινίες δράσης. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ δράσης, εκεί που τα πράγματα τρέχουνε γιατί υπάρχει κάτι που τα κινεί και ο κόσμος σκοτώνεται γιατί είναι ο εθισμός του. Βλέπω τώρα το "Strange Days" και οι δρόμοι της γυρνάνε λες και το "Blade Runner" είναι μια καθημερινότητα κι όχι το απίστευτο, φουτουριστικό σύμπαν που μάθαμε να λέμε. Το "Near Dark" στέλνει το "Twilight" στο πυρ το εξώτερο και το "Point Break" φέρνει ένα τεράστιο κύμα στο σαλόνι μας.
Πρώην κυρία Cameron, κατάφερε πολύ περισσότερα πράγματα από το να σπασει θεαματικά τα σερβίτσια του "Τιτανικού" , κυρίως να δείξει ότι οι άνθρωποι πέρα από φύλο και φυλή, είμαστε εθισμένοι στη βία και στο εικονικό σύμπαν που μόνοι μας δημιουργούμε. Ο κόσμος πρέπει να είναι έτσι όπως τον θέλει ο Lenny, o ήρωάς της στις "Παράξενες μέρες" γιατί έτσι νομίζει ότι όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Αλλά έτσι δεν είναι. Ποτέ δεν είναι........

The Hurt Locker
μην σας τρομάζει το μιλιταριστικό του πράγματος. Μπορεί να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα απ' ότι νομίζουμε(;;;;;)